Alle inzendingen over individualiteit

Wie geen vertrouwen geeft, ontvangt het ook niet. Kan iemand geen vertrouwen (meer) geven en niet (meer) overtuigd zijn vertrouwen te vinden, dan heeft hij van mensen niets meer te verwachten. Hij heeft dan allen duisternis in en om zichzelf.…

Zelfs de naam die wij dragen, waarvan we het op prijs stellen dat die correct wordt geschreven en bij het gebruik waarvan we ons toch direct voelen aangesproken, zegt niets van onze individualiteit.…

'Wees u–zelf!' sprak ik tot iemand: Maar hij kon niet: hij was niemand.…

Het doodsbesef van de individualiteit is een grote eenzaamheid en het medelijden is een hoge vorm van communicatie.…

Toen wij jong waren, draaide het leven om ons -- en dat doet het nog.…

Duplicatie van het kwaad, uitgebannen emotie en individualiteit, buitenaards. Dacht, pas op! – kijk uit! - Ze grijpen de macht. Ze dupliceren de gek en vernietigen het gezond verstand. Dacht, paranoia, als iedereen anders is dan ben ik alleen op de wereld.…

onder het mom van god er liever zelf een willen zijn hij sprak vanuit het standpunt van door ego’s verkarteld modernetijds gezeik: verwerven van individualiteit valt niet bandeloos te ontvluchten gevolgd door vervolgen op zijn eigen tijd, kwam hij plots tot wat hij redelijk vond: wie niet weg is, is gezien en dat ze hun plan ermee trekken…

Ik word steeds ouder: meer eigen ervaringen -- meer anders dan jij.…

Alle dagen voegen zich naar de avond, vroeg of laat. Onbuigzaam recht wordt ooit rond, goed of kwaad. Een individu gaat ongemerkt op in de menigte van het volk. Op een voorbestemde dag, hier en nu, blijkt ijdele trots een roze wolk. Streven naar meedogenloos geluk en nauwelijks tijd voor elkaar. Ach waarom ook, onder druk wordt alles vloeibaar…

Ik schilder mijn canvas, precies hoe ik wil Ik geef groen aan de wolken en schilder de wind windstil Ik meng paars en geel door de zee, verf een touwtje om de maan en neem haar stiekem met me mee Al mocht ik niet kiezen voor de grote van het doek noch de fijnheid van de kwasten die ik erf Ik schilder wat ik wil, vanaf nu tot het laatste…

Zicht op dualiteit bespreekt de moeizame weg tot individualiteit.…

in de uren dat hij naar haar keek wegkeek en weer keek zonder te zien wie zij was kneedde en schiep hij tot haar figuur van elke individualiteit was ontdaan slechts haar contouren resteerden in de uren dat hij naar haar keek verblindde hij de ogen met klonten gips duwde hij de armen strak naast het lijf dat hij…

Dualiteit sterkt integere bloedsomloop tot individualiteit. Stilten in de taal in brede zin, daar put ik adempauzes uit. Dialoog gelijk duurzame dromen op reis, weigeren schipbreuk.…

hij werd zo ontzettend kwaad ‘t was nodig voor z’n uitlaat hij heeft toch niks om handen kan-ie z’n energie verbranden dat zegt d’huisarts de sociale pief familie kinders buren echtgenote dichtend zal-ie niet snel verlopen goed voor hem hij blijft actief in d’ochtend kan-ie eerst wandelen na de douche de krant aan 't ontbijt scheren…

Iedereen kent het gevoel: er niet bij horen -- anders zijn, een gast.…

vanachter de dikke muur die ik zelf niet opgetrokken heb die ik zelfs onwenselijk acht word ik bekogeld met stilte ik probeer gaten te slaan in de verblindende woede om schijnbare tegenstellingen die in elke leegte ontstaan alsof meningen uit duimen komen van gebogen nekken die bedorven of verzuurd zijn door het ritme van de tekens…

Mannen intrigeerden mij niet alleen hun individualiteit doch tevens waarin ze profileerden het trok mij steeds meer aan zo heftig dat ik hun kleding droeg de pijp en sigaren rookte neem nou mijn lief Chopin zijn uitstraling, zwakheid en talent daarentegen zijn goddelijke composities mijn liefde voor die jongen was groots niet corporeel zoals…

niet waarderen Waarom zou ik dat doen Waarom zou ik dat proberen Waarom wil ik dat mensen mij mogen Als ze mij niet willen mogen Waarom heb ik dit niet eerder besefd Heb ik me zelf al die tijd voorgelogen Het mooiste dat het leven kan schenken Is de gave om uniek te zijn Wie dat niet wilt denken Doet zichzelf en anderen pijn Individualiteit…

verdwijnen de beweging voortdurend eert als ode aan de vrije wilsbeschikking van de kleinste zandkorrel ik eet het stof en zuig me vol van beweging in materie die voortleeft en niets meer dan de ruis voedt die zich nestelt in de schurftige korst rond het materiële omhulsel van de geest ik aanbid haar, de hogere vorm van puur stoffelijke individualiteit…

geacteerd persoon die je niet meer loslaat Een boek in je geheugen gegrift Kleine onbelangrijke dingen opgeslagen op je harde schijf Mensen die geluk uitstralen lopen zingend over straat Een betrouwbare onbekende geeft je een lift De onverklaarbare aarde in zijn baan om de zon Een slootje met een ongelooflijk ingewikkeld ecosysteem De individualiteit…

zwijgzaam en alleen achter de gordijnen wegkwijnen Het is een vraag actueel vandaag Langzaam sterven generaties uit echte persoonlijkheden die groots in de historie hebben gestreden die in de kracht van de schoonheid geloofden zichzelf waren mensen op wie de maatschappij kon bouwen en varen Ons bewustzijn versplinterd in individualiteit…

Gesteld nu dat mijn lichaamscellen op hún niveau over individualiteit en zelfbewustzijn zouden beschikken en zouden kunnen nadenken over mij als hun "Opperwezen". Zij zouden zich dan over míj de vraag kunnen stellen: is Hij een Persoon of een Kracht?…

En wat is de individualiteit van een kind dat zonder hersenstam geboren is? Verwerp ik dus wederopstanding? Nee, maar ik betrek haar op wat we dagelijks om ons heen zien gebeuren: de voortdurende vernieuwing van het leven in opeenvolgende generaties. Zo gebeurt het bij dieren en planten. Waarom zou het bij mensen anders toegaan?…

Ook voor deze relatie geldt dan, dat niet ons stoffelijk lichaam en zelfs niet onze individualiteit de essentie uitmaakt van ons bestaan, maar ons deelgenootschap aan het "hogere" leven van de mensheid. De diepe zin van mijn bestaan ligt dan niet in mijzelf en is niet dat ík eeuwig als individu voortbesta.…

Iemands persoonlijkheidsstructuur is de resultante is van genetische en omgevingsfactoren (nature en nurture) en er bestaan geen reële aanwijzingen voor de veronderstelling dat de individualiteit van een overleden meneer of mevrouw X zich zou kunnen nestelen in een door meneer Y bevruchte eicel van mevrouw Z.…

Er is reden voor hoop dat we een vergelijkbaar proces meemaken: de barensweeën van een nieuwe tijd, van een mensheid waarin harmonie de boventoon voert, van een de individualiteit overstijgend, collectief menselijk bewustzijn, kortom van een “new, brave world”, maar dan in een positieve, een verheven betekenis van dat begrip.…

En welke individualiteit heeft een doodgeborene kunnen ontwikkelen? Of een kind dat zonder hersenstam geboren is? Vindt u het niet gepast om het geloof in een lichamelijke wederopstanding zo op de korrel te nemen?…