Alle inzendingen over legerstede

Gevlijd in morgenstond van legersteden, in een opgeschoren hooimijt. Achter oogleden, schenen klare schaduwen met een herboren gezicht . Waar je op verlaat, verlicht de harten als mededogen het zelf benadert. Causaal verband die je bent, werkelijke vrijheid die bindingen kent.…

Weten en gevoel van sterke vreugde zweeft over heel de wereld wil een ieder strelen bezoekt het rijk der weelde even graag de armoede dringt door paleizen en kleine woningen veredelt schuren en stallen brengt zijn geest in hemelbed smalle matras of strozak die gezamenlijk het alles belovende van de legerstede scheppen.…

's Avonds of bij vermoeidheid noodt het bed heerlijk languit te liggen in gedachten en slaap wegzweven naar bevrijding brengt het prettigste ogenblik van heel het etmaal bij het ontwaken geeft de zalige legerstede zegen of tegenzin voor het snelle opstaan stemmingen en boodschappen van de geliefde slaapplaats komen steeds…

we hakken hazelnoten koesteren rozijnen en dadels roosteren rogge, tarwe en haver lopen in de vroegte van de morgen de meer dan dorstige tuin binnen met onze goedgevulde gieters nu en dan vallen, knakken, breken we zoeken een legerstede wikkelen ons in zachte doeken pogen ongeduldige uren en/of dagen te koesteren zorgen goed…

Op een slalommende slang Waarbij de schotelvormige hals En de nachtzwarte schubben onvervalst Schitteren in het ochtendlicht En aangetrokken door het ontzag Dat de doofstomme booswicht Met zijn zigzagslag magnetisch Geschrokken bij hem vermag Schuifelt de giftige serpent In een euvel sluipen uit het oog Naar zijn uitgestorven legerstede…

(Uw warme lijfjes tegen 't witte linnen, de legerstede die tevreden kraakt; mijn wonderlijk aanminnige vriendinnen, ik heb mijn nachten wel met u doorwaakt.)…

In 't eind beving de slaap haar weer En zochten we ook de legerstede, Maar legden wij het hoofd al neer, De smart volgde ons ook daar, de wrede! Lang hebben 't stormen wij gehoord, De regen kletterde op de ruiten, Wij spraken geen van beide een woord: Hij rustte d'eerste nacht daar buiten.…

Op Pinksteren, als volle eiken Onder groen foliage bezwijken Had Nobel de koning bevolen Een hofdag te houden; uit holen En nesten en uit legersteden Kwam men aan op gezag van zijn bede Bruun de beer, Grimbeert en Izegrijn Alle dieren, 't zij groot hetzij klein 50.…

Zo wordt het roken voortgezet, zelfs in de legerstede. Er komen hopen as in bed. Ze rusten nu in vrede. Hun ouders slaken zucht na zucht. Hun harten zijn gebroken. Wat later zegt men opgelucht: 'Ze zijn gestopt met roken.'…

Ziedaar, het bloemt en bijt in lentebuien Vol witwes levenslust en avontuur Al raakt zij licht van slag en overstuur Van hamerkussen en de klokken luien Haar caput leeg met lente in de bol In vuur en vlam in vreemde legersteden Met jan en alleman te snel tevreden Zij is een vrouw maar toch geen toverkol?…

Waar, mooglijk uit uw reine vrede Gij, die me eens liefhad, nederziet, En fluistrend mij een troostwoord biedt Op mijn verlaten legerstede.…

Door schrik naar lijf en ziel verlamd, half uit zijn legerstede gebogen, te vergeefs zocht hij de sprake. Geheugen- en gedachteloos, stom, huiverend en zwetend, bleef hij met strakke blik het spook bestaren. „Wie zijt gij ?” bracht hij eindelijk uit zijn rochelende kele. En met een schok erkende hij het spook.…

Zo droomde zij de open dag bij het ontwaken tegemoet en rees van legerstede met haar weldoorvoede leden.…