Alle inzendingen over onvermijdelijk

De laatste foto is nog niet gemaakt het slotwoord niet gevallen huivering van hoop wankelt in ongelijke strijd met het onvermijdelijke laat me je kussen in de warme wind van verre sterren dromen tot die tijd…

fantasie strijdt met de werkelijkheid als alles goed is als alles goed is vechten vijanden en hebben wij lief de kosmos zingt als water kletteren kan zoals dat gaat zoals dat gaat schijnen de sterren in verband te staan waren het alleen mijn vingers die de hemel betasten konden was het slechts mijn tong die hangen bleef zijn het enkel…

en zo sprak zij tot hem van wat waarachtig waar was hij stamelde wat woorden vragend kwam ze niet verder de leegte van z'n stilte veraadde een echo van onbegrip en zo vervreemden ze verder het scheiden was onvermijdelijk haar kronkelend pad liep omhoog dat van hem was van steen met een voorziene bestemming aan het einde van een rechte…

Geleidelijk Raakte ik het, onvermijdelijk. Ik kan wel vertellen Het nooit meer als doel te stellen, Ook al was het tijdelijk. Ik ga nu proberen Het gewoon te accepteren.…

het is zoals het is hoe zou het anders zijn je bent  zoals je bent hoe zou je anders zijn ondenkbare gedachten  bevolken onleefbaar leven onuitgesproken wensen stapelen zich op in onvervuld verlangen onuitputtelijk geduld wacht op de uiteindelijke redding…

het is zoals het is hoe kan het anders zijn je bent zoals je bent hoe kan je anders zijn ondenkbare gedachten bevolken een onleefbaar leven onuitgesproken wensen stapelen zich op in onvervuld verlangen onuitputtelijk geduld wacht op de uiteindelijke redding…

Kom vrienden, drink eens uit, maak pret, ga dansen, Ga eten buitenshuis, vier vrolijk feest, Hang eerst de vlag uit en daarna de beest, Kom, grijp nu het nog kan uw laatste kansen! Straks zeggen wij, althans naar ik vermoed: Wat hadden wij het voor de oorlog goed!…

Met het begin begon het einde, onvermijdelijk en ongeremd vloog het langs ons, zichtbaar zonder dat we het wilden zien. Klampten ons vast aan mooie woorden, keken weg van het einde zo wreed, maar wisten dat het overal rond was en onvermijdelijk en ongeremd.…

en zwanger van het dorsten we weten niet wanneer of waar maar strijden zonder aarzeling naar dat wat komen moet is onvermijdelijk.…

In die teneur zullen nieuwe gewassen op de dood gaan kiemen, een daad van onvermijdelijkheid, in een oprechte humaniteit na zal beven, en waardigheid aan de cultuur blijft kleven.…

Is de haat vergeten? Als sneeuw voor de hevige regen? Vraag de haat wanneer hij kwam, hoe de haat ontstaan is, aan welke grens de haat geduldig wachtte om ongestoord naar binnen te komen. Vraag de haat hoe lang hij duurt, hoe breedsprakig hij wil zijn, op welke hoogte haatgevoelens kunnen leven. O haat, doornige haat. ------------…

Als ik maar één gedicht dichten kon als jij zou ik onmiddellijk de pen ter hand nemen ik zou dichten tot er bloed verschijnt ik zou dichten tot het bittere eind maar zoals nu kan ik het alleen van verre bekijken al zijn al mijn zinnen keurig onder elkaar geschreven ik sta niet in jouw schaduw ik kan er niet eens op lijken jouw niveau zal…

Bevrijd van het onvermijdelijke geweld dat met de vrede strijdt. Bevrijd van een bittere oorlog die met een wil tot leven strijdt. Bevrijd van een nachtmerrie als een reis door de nacht. Op een traject met miljoenen doden die een wantrouwen in de goede mensheid als een spookbeeld naar de wereld bracht.…

onderwijl krijgt ijsberen vorm op normloze klanken (van de blaasbrouwerij) zij als meervoud van jij baant de weg vrij voor een nabije verbintenis binnen de kaders van onvermijdelijkheid van veranderende aanpassingen zonder verrassingen uit een hoed met een willekeurige maat op losse eindjes geschroefd ik hoef niks van haar vandaar…

gespiegelde en geprojecteerde c.q. omgekeerde schijntegenstellingen weerkaatsen tegen een reflectieve hemel berekenen de hoek van leven met die soscastoa-truc om gelukkiger te sterven de wolken blijven hoe dan ook breken en de zon zinken in de zee daar zijn geen boeken voor nodig sowieso zou het beter zijn als we terug naar de steppe…

Levende vleugels in het gruis de dood op één wiel heuvelopwaarts nog wel het gezicht is van leer de helling ligt bruin versleten in het licht van de geschiedenis de kringloop is een kruiwagen vol vage levensresten niets gaat verloren dat onvermijdelijk terugkeren tot stof rolt tergend onvermijdelijk en beeldvullende uit alles vergaat…

Er is niet zoiets als een onvermijdelijke oorlog. Wanneer er oorlog komt zal het zijn doordat de menselijke wijsheid gefaald heeft.…

als leven lijden wordt en het lijden je leven gaat leiden dat kan alleen het onvermijdelijke je van het lijden bevrijden…

Als leven lijden wordt En het lijden je leven gaat leiden Dan kan alleen het onvermijdelijke Je uit je lijden bevrijden…

Als ik niet weet wie ik ben, wie ik wil zijn, wat ik wil bereiken, waar ik begin en waar ik eindig, dan zijn mijn betrekkingen met de mensen om me heen en de rest van de wereld onvermijdelijk gespannen.…

Wanneer mensen niet meer willen moeten. Wanneer goed geboren wordt uit fout. Wanneer alles weer mogen mag. Wanneer gisteren en morgen versmelten. Wanneer je stilte in lawaai kunt horen. Wanneer alleen vandaag bestaat. Wanneer je orde in chaos ziet. Zo sterft vol verwachting onze jeugd. Zo wordt ouderdom herboren. Gelukkig.…

pijnlijke lot moeten Leren te willen, om te kunnen Leven met het lot, en datgene Gewillig te nemen, welke mij schaadt Dan pas laat de roest los welke mij Weerhoudt mijn geest te bewegen naar alle Standvastigheid, niet verzwakt door verdriet en Alles wat een bloedend mens met zich meedraagt Liever geen pijn dan wel, maar pijn blijft Onvermijdelijk…

Mijn allerliefste lieveling, Ik houd zo ontzaglijk veel van jou, Dat het pijn doet in mijn hart, Al ben je slechts mijn herinnering. Die herinneringen zijn zo fijn, Maar steeds gemengd met ’t venijn Van het verschrikkelijke afscheid, In een reeds ver verleden tijd. Wij waren zo lang zo gelukkig saam, Dat toen ’t afscheid kwam nabij,…

Ooit zijn wij niet meer samen dan staat één van ons, omringd door liefde en aandachtige luisteraars de woorden met geknepen stem te spreken, maar welke woorden in het licht van een brandende kaars doen dan recht als levensecht in krachtig vuur is gedoofd ooit zal één van ons met een half hart nog doen wat we hadden beloofd…

ik laat je vallen nu terstond vang ik je niet meer als ooit te voren toen ik mezelf in allerlei bochten wrong om je kost wat kost te redden van hetgeen dat onvermijdelijk was…

zo dom en blond en rondborstig zou ik willen zijn als jij en dan tussen de vingers onvermijdelijk ontglippen met de woorden: blijf bij mij, lief de gouden zon gaat dalen…

De dood klopt aan de deur van het leven Het eind van het aardse het begin van het vervolg wordt prijsgegeven De eeuwigheid klopt aan de deur van het tijdelijke en confronteert stervelingen met het onvermijdelijke…

Het menselijk leven, dat uitsluitend gewijd is aan het voeren van oorlog tegen de dood, resulteert, door dezelfde onvermijdelijke ironie, in de overwinning van de dood op het leven.…

in de grote inkomhal van het bekende golft dag na dag het onbekende op de gestolde tranen van het onvermijdelijke en uiteindelijk begeven het dan toch deze aloude parels en zie: het onvermijdelijke barst los in de myriaden gitzwarte glinsters van het ondenkbare. dat was het dan. iemand ook een kapsalon?…

Als hij komt onaangekondigd ongelegen onvermijdelijk neemt hij je mee als je gaat onvoorbereid onverwacht onomkeerbaar ga je mee van onzijn naar onzijn in een flits van viraal bestaan…