Alle inzendingen over open broek

Ik zat in 'Restaurant' Buitenhof met van Dis aan tafel we lunchten samen hij had een nieuw boek een boek over zijn geliefde een zeer open persoonlijk boek maar geenszins een open broek ho, hé, polyamoureus of kneus ik had van de week in de nacht al naar zijn podcast geluisterd van slapen kwam het niet meer zijn woorden-brei, bijna…

‘Het staat in m’n dagboek te lezen’ Aldus zangeres Willeke Alberti Maar haar echte dagboek Dat krijgen we niet te lezen Zo anders met mij, Jan Jacob Ik ben een open boek, open broek In al wat ik digitaal De wereld bijna dagelijks toevertrouw Maar niet ordinair Met naam en toenaam Plaats van handeling winst en/of verlies Maar met maximaal…

jammer, pijnlijk, want hij was een open boek maar die open broek, dat zou Nederland niet pikken!…

boek, open broek Maar is zo gesloten, geslepen als de pest Een meester manager zonder visioenen het blijvende klassieke kind van zijn moeder Iets sprong er voor mij wel in uit Wat Linda grootser had kunnen maken Als ze de link milieu had durven inzetten Maar hadden de adverteerders dat gepikt?…

Denkend aan Holland in de jaren negentig denk ik aan Lubbers maar vooral aan zijn vrouw Ria Zij die bewees te kunnen delen in de verlangens van haar man Ruud Van 'die' vrouw Beatrix tot het dagelijks "vrouwen-billen-knijpen" "all over the world" Maar Ria sprak telkenmale "Als ik maar niets te kort kom" waarop Ruud de whisky…

Verwacht geen mierzoet gefemel over de nazomer Geen etherisch gewauwel van een dagdromer Over herfstkleuren, ochtendmist en vallend blad Die nazomer en nog lang daarna wil ik overslaan Laat de voorzomer maar weer beginnen Dan pas kan de korte broek weer aan…

Vroeg in het jaar, al vriest het dat ‘t kraakt, Is er een groep die louter om te keten, - Omdat ze zogenaamd ‘iets zijn vergeten’ - Een broekloos reisje met de metro maakt. Elk jaar staat steevast van ellende bol, Maar het begint met onderbroekenlol.…

Nee, serieus, ik zag ineens iets wits U heeft verzuimd uw broek goed dicht te knopen Het is echt geen gezicht, uw gulp staat open ..Dat kan niet zegt u, want u heeft een rits Nee wacht eens even ik weet nog wat beters Pas op u valt !,..of heeft u ook geen veters.…

Wie deelt er dan de lakens uit en wat moet er met de broek gebeuren? Wel, dan draagt moeder de broek, moeder de vrouw met de broek. 't Is geen zicht zou je denken, welja, dat hangt ervan af welke kleur de broek heeft.…

Waar blijft de boer die echt zijn zaak promoot, die in het openbaar zijn broek laat zakken? Laat zien waar het om gaat, haal nu je gram en toon met trots je boerenachterham.…

ik knip de pijpen van mijn broek dát scheelt! zo kan de kou er nóg beter bij…

’t Is ook ronduit contraproductief, zo’n korte broekdrager op kantoor. Die mag dan wel vleselijk op het werk zijn, in zijn gedachten is hij elders. In zijn tuin, op een terrasje, aan zee, op Kreta, in Acapulco, eender waar, maar niet op het werk. Hij is, zoals hij daar onderuitgezakt In zijn stoel de blote benen uitgestrekt op een laag kantoormeubeltje…

Sonnet Vonkende God, of geest van Godes naaste neven Die hart aan hart met vuur gezuiverd innelijft, Waarin uw gouden grift gloeiende wetten schrijft, Daar niemands wil af schrikt, of tegens denkt te streven; Onttern mijn borst en bid de voedster van mijn leven, Die met een zoete wind mijn teedre zinnen drijft, Zo lang tot op mijn hart haar…

"Broek op, Langedijk", zei de agent tegen de halfnaakte vent en sindsdien kent van Den helder tot Gent goed ingeprent eenieder in ons rijk Broek op Langedijk…

Men schertst, vrouw Men schertst om de modder Met schertst met mij om de modder en de broek Men schertst dat ik zelf mijn broek met modder heb bevuild Geloof jij dat, vrouw? Geloof jij hen? Hoe denk jij hierover? Wat is jouw mening? Geef eens je mening over de modder aan de pijpen van mijn broek Geloof je mij of zij? Wie geloof je?…

Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open Naar binnen toe was slechts een kwestie van techniek Ik fluister zacht of zij haar bloesje los wil knopen Terwijl ik bezig ben mijn broek reeds af te stropen Daarom, mijnheer, noem ik mij katholiek!…

Veilig zonnestralen opvangend in gras gelegen korte broek aan en bh tonend aan de wereld ach, zo schokkend is het niet maar dat vrije gevoel onweerstaanbaar.…

twee vliegen paren op de oude broek van een jonge immigrant een geïntegreerde sikh komt en reikt de jonge immigrant de hand de vliegen paren verder op de oude broek van de jonge immigrant…

Vol plezier ga je in het leven Alles verdient beleving Sommige dingen maar heel even Terwijl het andere je totaal beving Lekker spelen met de blokken Lekker spelen met een pop Of met de badeend in het sop Heerlijk deugniet en onverschrokken Opeens is dan de onschuld vertrokken Krijg je besef van broek en rokken Dan wordt ook jij een ouder…

In mijn zondagse broek zit nog steeds die knik van het vele knielen op mijn plek in de kerk vooraan in de hoek Als ik vraag aan de pastor wilt u 'm voor mij strijken weet hij van geen wijken en zegt: 'dat is niet Gods werk gaat u maar een nieuwe kopen naar de winkel is het maar vijf minuten lopen'…

Al voor de eerste sneeuwvlok is gevallen Loopt het ze bij NS dun door de broek. We weten nu precies hoe het daar zit, Ze schijten in de broek bij code ‘wit’.…

zij loopt in een nieuwe broek vol gaten terwijl hij op gepaste afstand passeert op sloffen die scheef neerkomen bij iedere stap zijn jas is smerig en zijn broek houdt hij met één hand vast omdat ’ie anders afzakt…

Napoleon hier zeer parmant Het theehuis binnen aan het Havenrak Alwaar het hem aan waarlijk niets ontbrak In ’t schippersdorpje Broek in Waterland Verlaat wel altijd achterom een pand De oude spreuk indachtig die verluidt: Alleen de dood gaat hier de voordeur uit In ’t schippersdorpje Broek in Waterland…

Zelden heb ik open voor een mens zo open als voor jou gestaan...…

mijn gevoelens ontbloot kwetsbaar opengesteld meteen gestorven een vroege dood na wat jij me had verteld toch nog steeds geen spijt het is goed zoals het is ik moest het gewoon even kwijt het moest uit die gevangenis opgekropt, weggestopt deed het te veel pijn nu opengelegd, niet meer verstopt lijkt het minder te zijn…

in het frêle ochtendlicht contouren van de prille dag het bespeelt de meibomen rustig balancerend op de wind het draait de deuren open van donker naar licht waarin mensen ontwaken in de spiegeling van eigen creatie de dag trapt af in wiegende beelden vloeibaar wuivend over de schoonheid van het landschap…

Ik schrijf vloeibaar mijn hart Open al wat ik voel Kom maar, kom maar naar mij Jij bent heel apart Ook al ben ik koel Voor jou ben ik vrij.…

morgen duw ik de klink naar benee gooi ik alles open, maak ik entree…

Langs de tramlijn van mijn begeerte zie ik haar staan bij elke halte met open glimlach en armen staat zij daar vol engelengeduld en liefde slechts twee haltes zal ik plagerig aan mij voorbij laten gaan om dan alsnog heerlijk achterop haar fiets te gaan zitten…

een korrel zand schuift traag over het duin een zuchtje lucht perst zich door een kier een straaltje licht vindt de weg naar buiten alles blijft open niets wordt gedicht…