Alle inzendingen over poëzieloze nachten

Je eenzaamheid verteerde je levenskrachten, je had geen puf meer voor een blij gebaar, je vreesde vooral de poëzieloze nachten, waarin je uiteindelijk bent gegaan.…

O vrouw, die ik beminde zonder zoet gevlei, die 'k minde om de nacht, en bij het dagen met handen die aanbaden heb geslagen, 'k ben ver van U en daarom medelij! En gij zijt zonder mij en door de straten doolt gij alleen, die nu de honger weet, en zo Uw ogen en Uw hart vergaten, zult gij mij kennen in uw duldloos leed.…

Steeds minder herkenbaar kwijnt het leven nog voort de zin reeds lang vergaan er is de wens niet meer te blijven toch houdt iets haar nog vast is er nog een drempel voor de allerlaatste stap ach moedertje ga maar naar je eeuwige dromen laat de laatste draad nu maar langzaam los…

Wakker worden, terwijl iedereen slaapt denken aan een bed van vermiljoen, zijkanten van bloedrood kleurende sinaasappels, plafond van zwarte schapen, geen wonder, da'k niet kan slapen!…

Wanneer we ons aardse paradijs verlaten. Wanneer we overlijden. Wanneer bedoeling weer toevallig wordt. Wanneer energie weer loslaat van de stof. Hebben we de liefde wel liefgehad, bemind, voor al wat leeft en niet toevallig was? Hebben we wel bedankt gezegd, herdacht, hetgeen de liefde ons heeft geschonken? Hebben we het voorrecht wel beseft…

Achter haar: een man, wiens hoofd op haar schouder zit -- zoals een havik.…

De storm rukt daken weg van zoldergeheimen -- verslindt verledens.…

Laat ons mensen samen, van donkere nachten, lichte dagen maken.…

Adam en Eva bedachten god en al gauw -- was die hen de baas.…

Mensen besmetten hun baby's meteen met de -- verhaalparasiet.…

De Parkinson kwam weer deze nacht, en wist mijn dromen te onderbreken... Die ziekte heeft toch best wel heel veel kracht, dat is vannacht wel weer gebleken... De nacht is nog niet voorbij nog niet bezweken, slapen wil weer eens niet vannacht...…

Staar in de stilte recht voor mij uit, geen sprankje van ook maar enig geluid. De leegte is zo voelbaar, de leegte is intens, aanraakbaar. Dit donker maakt mij bang, het duurt al een tijd, het duurt al zolang. Weinig wit, heel veel zwart, het maakt mij onzeker, het maakt mij verward. Wil je diep in de ogen kunnen kijken, het liefste…

Binnen elk verhaal een nieuw verhaal, zo lijkt het -- heelal te werken.…

De grote optocht is voorbij, en nooit voorbij: onvergetelijk.…

Vannacht dansten wij weer onder de sterren, lachten samen naar de maan. Ik hoor het jou nu nog zeggen, kom lekker dichter tegen mij aan. Wij sloten onze ogen, vertrouwend op elkaar. Onze hoofden iets gebogen, voorzichtig streelde ik door je haar. Mijn mond voelde je warme adem, jouw handen gleden over mijn rug. Woorden als zoete balsem…

Ik heb het klokje rondgeslapen 12 uur lang lag ik op bed op bed op vakantie in Spanje nu wacht Nederland weer en haar weer ben ik voldoende uitgeslapen? ben ik voldoende uitgerust?? zeker niet voldoende uitgeslapen! maar wel voldoende uitgerust!! op basis van mijn positieve creativiteit!!! want er wacht zorg en aandacht voor mijn lieve…

De kunst is, zoals bij de torens van Escher waar de paradoxale onmogelijkheid van holle en bollende spiegels zelden of nooit grenst aan de realiteit van kunst in het algemeen een jengablok bovenop de toren van babel te leggen, zonder dat de architectuur der mikadotempel als bouwval gedoemd is ten onder te gaan in de dreiging…

In de vijand zie ik geen licht, wel voel ik iets -- donkers in mijzelf.…

Bed Bad Brood Strijd Bloed Rood Angst Vlucht Vloot Storm Wrak Boot Land Grens Sloot Bed Bad Brood Nacht Praat Quote Weg Pijn Groot Tent Vuil Nood Straat Kou Goot Zwak Ziek Dood…

De djinns: een wolk snijdt door de maan en door het oog -- dat naar de maan kijkt.…

De wiebelstoel heeft maar twee poten, en een touw -- naar de zoldering.…

Fijn is de nacht die de dag doet verdwijnen waar ik zonder dat men het ziet mij even ongezien voel…

Het is mijn tweede ik, die mij bij nacht en maanlicht, mijn schaduw brengt.…

overwin ik nu, in deze nacht, mezelf?…

Elke fonkeling schittert in mijn hart De nacht is niet meer zwart Oneindig veel sterren Zeggen mij gedag Ik voel iets Wat ik al wist…

Duizend doden stierf zij in de nacht van de zevende maan gras was nooit groener en bloemen kleurden veel In sierlijke letters schreef zij haar naam opdat hij haar nooit zou vergeten en zuchtte haar laatste adem vervloog…

worden we één jij geeft mij je slaap ik geef jou mijn dromen samen vormen we de nacht…

De kortste nacht valt vroeg dit jaar hij kraait en woord wordt letter de hand een stompe vuist zo valt alles uit elkaar en wacht in delen ondergronds tot na de laatste rilling om tegendeel te vinden…

talloos zijn in nachten mijn gewichtloze gedachten zwevend in het duister hoor ik het gefluister als het dan verstomt is er de slaap die komt dan droom ik weer van jou mijn bed is warm, maar ik voel kou tranen vloeien op het laken als ik probeer je aan te raken een lege plek, zo kil mijn hart dat bonkt, wordt stil…

korter en veranderen in mensen Die je groeten in het voorbijgaan De lange gangen zijn leeg maar worden langzaam weer lichter Je weet dat de rest van de wereld nog slaapt als je de eerste zonnestralen in je ogen vangt Glimmend en half gesloten van de slaap zien je ogen de wereld ontwaken Schaduwen vervagen in het zonlicht Het zit erop, de nacht…