Alle inzendingen over schuilplaatsen

in groen verscholen schuilplaatsen voor mens en dier, oase van rust…

ja, ik ken de schijn en de verlokking van de honingdauw maar ook de schuilplaatsen na het verfijnen van smaak en wat zou ik díe graag willen wijzen zodat ik je weer terug kan vinden als de ergste dorst spontaan is gelest…

Het is de hoop die als een bloem in een graftombe bloeit in het trieste uitzicht koud en eenzaam in de dagen van ontbering Een sprankje hoop, de schreeuw om hulp voor hun nood dat het verdriet enigszins kon verzachtten Terwijl de mensen aan het andere einde van de wereld het geweten onderzocht En de verborgen schuilplaatsen…

Ik voel onder de waterspiegel ruimte voor geheimen schuilplaatsen van wat de toekomst wordt, misschien Mijn vriendinnen steken kaarsen op en zullen op de terugweg praten over de jongens op de banken maar ik zit liever ongestoord onder de heilige eiken in de kronkel van de beek…

De Leeuw omhelst hem innig voor de ruiters hem omsingelen verminken en meenemen De strijders vluchten, vechten zich dood in de engte bij de bron Het was nabij, het is voorbij Ik heb geen thuis meer alleen schuilplaatsen in de nacht Mijn lief, wat zullen ze je aandoen waar ben je, waar is het oordeel dat jou bevrijdt?…

de demonen hielden zich schuil onaangekondigd nestelden ze zich in de spelonken van mijn geest zonder gêne legden ze mijn moeizaam verworven schuilplaatsen één voor één bloot meedogenloos blokkeerden ze mijn gedachtenreizen ontwrichtten de grond van mijn bestaan voegden angsten toe aan het fragiele palet in een sporadische adempauze werd…

kwamen alternatieve reacties die samen voor ongekend spannende momenten zorgden zijn power leek wat aan te wakkeren in dat geluid zorgde een veelheid aan hoge tonen voor angstwekkend pressie van overal kwamen steeds meer dingen op ons af die door toenemende snelheid steeds gevaarlijker voor ons werden we zochten schuilplaatsen…

Hij liet zijn spoor na in de zachte aarde, Waar de vossen zich verscholen in hun schuilplaatsen, Zijn woorden waren zoals een warme warde, Een troostend verhaal in hun duistere races.…

Alles lijkt te borrelen, kookt bijna over, de wind die waait door koude en asgrijze straten, lijkbleke gezichten die wanhopig schuilplaatsen zoeken in schuilkelders die helaas niet in de bouwplannen stonden bij het uitwerken van oorlogsgeweld.…

Tussen de spijlen van perrons breekt het licht open, goud scheurt de nevels los van hun nachtelijke schuilplaatsen. Ik zit stil en voel hoe mijn gedachten zich uitstrekken met het landschap, hoe alles in mij meeademt met de langzame adem van de ochtend. De coupé ademt een haast tastbare vrede, vederlicht en helder.…