Alle inzendingen over spraakgebrek in taal

‘Wij delen u mede, tot onze spijt dat uw plexus niet meer geleidt. Van de pectoralis major, volstrekt logisch is nu de gehele musculatuur atrofisch. Door de laesie van de nervus brachialis en zonder innervatie van de ulnaris Raakt u van de rechter bovenste extremiteit de gehele endo- en exorotatie kwijt !’ En ik ? Ik voel soms wat scheuten…

in de spinsels woelt er een magere fret onder het kalken gewelf van mijn schedel hardnekkig knaagt hij aan de draden tot de stroom breekt, een schicht in het merg waarna het tandwiel van de klok stokt in een grijze, lillende kwab kweek ik woorden die ik losschraap als een fluim die aan de strot kleeft en dan stolt tot een korstig vlies…

Een kikker met een spraakgebrek En dikwijls sprak voorbij zijn bek Hipte vrij door het boerenland Picknickte aan de waterkant Daar sprak hij met de boerenknecht Maar die verstond hem uiterst slecht En zond hem maar naar juffrouw Loes Die had ook heel wat in de bloes Maar leerde hem het ABC En van de slag bij Heiligerlee Daarbij kwam ook nog…

Een wesp uit Weesp had wel een gek en te berispen spraakgebrek. Zo noemde zij zichzelf steeds 'weps', zei 'wepsentaille' en ook 'geps'. Een rups uit Gaasp gaf haar wat tips, maar zij riep kwaad: "Stop dat gegips!" Toen gleed ze uit, hosp op haar bisp en pisp riep zij: "Jij ak'lig misp...!"…

zich oud in zijn vertrouwde vel, ’s anderendaags is hij herboren als nooit tevoren hoe meer er rondom verdwijnt hoe minder hij in de spiegel herkent hoe meer van hemzelf pijnlijk wat rest is rimpeling van vel en ongetelde jaren een verzameling oudmodische woorden hij kan zichzelf niet meer horen merkt slechts variaties van spraakgebrek…

een veile goedlachse vrouw uit Moeskroen weet waarlijk niet hoe zich uit te drukken één letter greep wil soms nog net lukken haar tongzoen wordt echter een zongtoen in de praktijk geeft dat veel misverstand ze zei tegen de groentevrouw bleke hitsem terwijl ze toch echt bedoelde hete bliksem nog erger werd het gister in het restaurant ze…

Van je bed, trein en boterham, alles zit vast. Wat zijn we anders dan een specht in de bast. Welk mens is anders. Ontworsteld de structuur. Leeft van eigen waarde, authentiek en puur. We zitten vast, onder de plak van het leven. Weg. De wijde verbeelding in. Gaan zonder te beven. Er is geen vluchtweg, het lijkt vanaf de eerste dag te laat…

In een bos van mooie woorden een nest vinden slapen in de takken van een taal als nachtvogels voorzichtig roepen, de ander als een echo over een dal van licht ------------------------------- uit: 'Barcarolle' (1997)…

terwijl hij uitkeek op de hoge witte blinde muur zag hij het mangrove moeras de reflectie van de vurige zon op het water hij zag de adelaar in het grijze licht de wilde haas in de verte het glooiende land het wisselende wolkenspel erboven geen ijdele woorden maar pure poëzie waarmee hij de zieke uit zijn bed bevrijdde…

tegemoet bij een zomerse zefier roept de verbeelding ahoi, schip ahoi op de pier meeuwentirannie in de straten spraakgebrek sans gêne geld vervloeit in held ruimschoots wolkendraken in beton in overvloed maskers van verkrotting ensor verliest het licht op zijn blazoen vloekt vernieuwend op het bal ‘du rat mort’ er zitten pissers…

Uytterlijck ghebeeldt in lijvelijcke omheyninge, in blinkende plechtighe toghen, . Alwaer die Schoonheyt haere stoffelijcke goetheyt te sien gheeft. . Maer daerboven viert een sachte glansinge in uwe beyder ooghen, als een stille wederklanck van licht. . Zij spiegelt den ongherijpelijcken wegh naer dat woordelooze ghevoelen…

wat er nu voor of achter ’nadat’ volgt waarom beginnen met lange zinnen en kort eindigen? het zicht is geheel aan mij wie bepaalt de regels? zij die soms niets delen doch alleen incasseren zoals reacties onder poëzie zoals ik, die toch graag deelt want lezen is gelijk uit een bundel zoals de Bijbel de Thora of Koran waar kan ik reageren…

Ik houd niet van je spraakgebreken, onze liefde raakt bekoeld…” Hij zei: “Ik snp wt je bedoelt … Ik zl eens prberen Btr te articuleren …” * klinkerwerker is Vlaams voor stratenmaker…

Laten we toch zwijgen, blij met het eiland van de spraakgebreken, maakt onze ruimte ruim en leerde ons te spreken, te proeven en te ruiken. En ieder fluisterend woord te kweken, In elkaar te sluiten tot een betekenis dat elke taaloefening zich baart in stilte naar een nog hogere omhelzing.…

onse eerste dienaer des lands gaet met sijnen naesten beminde het vaderschap tegemoet; . doch de daertoe noodighe daet volghde niet den ouden wegh waerlangs het leven meestentijts sijne wordinge vindt. . met sijnen man, ende eene draghende vrouwe, gewilligh in herte ende gave, ende een voor ons naemloos korrelken uyt het graen…

. vertèl mîj van drome, nogh verborghen, maor waorin zèker 't verleeje wart ontnomme ick gao nogh iene kier langhs de velde van weleer, die vertèlle van dreughte en diepen verlaotenhèd . die nogh altijd de huud bekraste, kier op kier, en waor mîn levenssaft verdampt in gelaotenhèd . herinner mîj aon den dach van merrege, die vertèlt…

mijne siele spiegelt sich aen 't licht van desen tijt der verloren oceaen . in den beginne was er sien wazigh noch als door een sluijer nu, scherper . doch vaker ende dieper ervaer ick de verwe van nieuwe maen . al is d'aerde vol van monden ende kent sij ontelbare wouden met handen . een mensch wordt ongevraeght…

haore hove rust so sottecke op miene herfste, droomt van unne lange soomer daer icke nog jaege, renne langs ’t strande ende om unne glimlache vraoge, sie om unne reikende hande. die afstand drieft al dunne ferre, ’t slape is dieper as ooit, sezoene nervet miene vel, jonkhede verdwijnt, miene toekumste dooit. haore wange verraodt verte…

het wort weder stille om mij henen ofte krimpt het buytenland oock van binnen, in mij selven heeft elck mensch dat ghemeen? sal het een verslavende vryheyt sijn die u ende mij verblindt, wil ick gheene angste ervaren „het goede is mij immers welghesint” schreeuw ick om mijn selven te bedaren doch de schaduwe naedert nu snel…

neem mijn hant, en wees niet bevreest als ick trecke door levende velden met voelende bosschen alomme want dickwils is een mensch te seer bedeest om sich als deelende, roepende stemme, kenbaer te maken…

Langhs d'ackers van schroom ende schuwe stille, slenter ick teghenwindsche stappen, aerzelende om onghericht in een verwarrede droem te treden ende te verdwalen. Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat…

stilte en is niet altoos gevuld met leegte. somwijlen rust daarin een vrede, zeldzaam van geboorte. zij komt niet. zij is er. en voor men het weet ligt zij over herte en gedachte zonder geweld. dan is er slechts alleenzijn, en een tevredenheid, waarin de ziele, zonder woorden, gekust wordt.…

Nog een wijle spreken mijne ogen nog niet vermoghende tot wederrust te neigen, want zij aanschouwt mij immer aan. Mochte zij mij willen, mochte zij met mij ten slaapwaerde gaen. Zeker zal zij geuren naer laet-herfstigh rozenbloet, ende haere borsten begeeren een lentebloesem te onthullen. Het zijn mijne lippen die dorsten…

. wat sal dit noch tot wordinge brengen vraghe ick mij af . want herhalen doe ick al heet het dan anders gheseght dan ghij het segt . somwijlen voeghe ick mij naer den heerschenden aert soo die al heerscht of naer mijn eyghen stemme soo die tenminste herkenninghe duldt . ende immer dat pogen in woorden te vangen wat…

spreeck niet van later, want later woont niet in mijn ure. dan ben ick reeds wechgegleden uyt uwen tijt. . maer nu drijf ick op de rimpelen, lichtblaeuwe wateren, gelijck een stille ademtocht onder den hemel. , alsof den deze mijne glimlach bemint, alsof het hooghe mij wederkent. . ja, ick ben ick, ende voor een corten stond gevoele…

Ick was een wijle in ruste. Toen een gefluuster langhs mijne ooren streek, ende zeide: "Gaot ghij mit mij mede, mit mij mede, zomaar, vlieghende vlieden?" Wonderlijck was't dat het mij mit vergankelijckheit suste. Ick en wist nie dat het den Gheest was die zichzelven vaarwel kuste. Gelijk een schaduw die…

een schipper had een lief gevonden In een land ver over zee al snel ging hij op anker voer hij ver van huis vandaan Hij dacht toch wel te weten hoe bij haar de bakens staan maar zij bedroog hem lachend en dat viel nog lang niet mee Men bezeilt niet altijd wat men heeft bestevend hij werd beroofd en in de boot genomen het was gedaan met mooie…

De NPO heeft weer wat uitgevonden: Voor laaggeletterden wordt het journaal In simpele, begrijpelijke taal Nu dagelijks om vijf uur uitgezonden. Dit keer bleef de Van Dale in mijn kast, Ook ik heb me - eenvoudig - aangepast.…

Een mannetjeskat, noemt men meestal een kater Hoe noemt men een mannetjesrat, soms een rater zo heeft het NEDERLANDS verschillende kwalen Niettemin is en blijft het, DE TAAL DER TALEN.…

De tijd baart rozen, zeggen ze, verstekeling klimt aan boord, container vol relieken, taal en nog eens taal, een ansichtkaart, een brief, een boek, muziek - mazurka van Chopin, die mis van Haydn, strakke Bach op achterplaats in Calzadillo - ook veel verzameld daar: eikels, kastanjes, allemaal bermspullen, een stoel en nog een stoel, een stugge…