Alle inzendingen over titels

Geen titel dus En zo zit er weer een flinke jaap, in mijn reeds zo geschonden lijf, ach we zullen maar zeggen: wie snijdt, die blijft? Zonder titel maar.…

soms vraag ik me af hoe het zal klikken als ik je onthoofd -een modderschuit met aantrekkelijke vlag wordt beter bezichtigd dan een zeewaardig jacht onder een gerafelde lap- niets is moeilijker dan die kop van je die de zin bepaalt…

dit is een klein gedicht het heeft geen gewicht het is zelfs niet geschreven getikt vond het zijn weg misschien moet het er ingewreven woorden, want ik zeg er hoeft niets voor te staan…

Sixties nauw doorstaan Beetje doorgeleerd Ambtenarenbaan Saai gepensioneerd Speelt soms door zijn hoofd ‘Wat deed ik verkeerd?’ Had graag onverveerd Rustig maar niet mak Kritisch zich geweerd Als een soort Voltaire - Buitenhuis, volière - - Niet zo saai in ’t pak - Bestseller geschreven Toch oprecht gebleven. Als een soort Geert Mak…

ik draag links en ruk naar rechts van hand naar hand druppel vatbaar leven op genadige aarde hare majesteit heeft mij niet mogen behagen zij speldt mij niets op ik draag mijn kruis en ben mijn eigen koning te rijk…

Mensen zijn zo veel, van goed tot kwaad in het museum van d' eerste kwarteeuw levend in denkbeeldige spagaat vol blauwe dromen in memoriam hier zijn echter geen zomervogels meer De nachthemel glijdt met lichtheid beladen en werpt een glans na natafelgebeden op Allerzielen over 't hete zand een heksensabbat, pracht der volle maan…

Zonder titel 1# Ik open mijn ogen en staar in het niets niets staart terug en haalt me over om stil te zijn... ik open mijn ogen en zie weer iets. Zonder titel 2# Ik ben klaar om te komen maar niet om te gaan ik heb nog zoveel dromen laat het licht nog even aan.…

Met als devies Verkrijg De Titel deed u vergeten dat het studiewater meest uit bier bestond, de studentenhaver was een sterke dronk. Voor koning en voor vaderland loopt u de kans een tijd erna hoegenaamd gewild of niet een extra lintje te ontvangen op borst of jas.…

zelfs een kroonprinses , die vinders voelt in haar buik houdt van stijlbreuken.…

De engel viel aan Als Nachtvlinder En legde een Bom In de stiltes van mijn geheugen Een Antidote Voor een Stralend leven en sterven Voor een Patrones iemand die 75 wordt Dit zijn de dagen Van mystieke aard Puur natuur Als het je overkomt…

Een compilatie van titels van 23 netgedichten van de afgelopen week.…

Sonoor als een midwinterhoorn dreunt over oale grond een trein Een kerstlicht onderweg naar vroeger, 'k word oud bij zoiets onverwachts, de eenvoud mijner jeugd ontgroeid... Dan rent een hond met stormkracht 53 niet aangelijnd het weiland in en zakt in 't zwarte ijs door 'n wak Ik wijdde er geen woordloos sprekende gedachte aan maar…

Droge huiden naast elkaar. Gebrekkige talen in de monden. Proberen houden, maar eerder scheuren met de tanden van verdriet. U vervelt, gaat u afdwalen in mijn verschijnen? Of eerder gaan springen in mijn schaduw. Jammer dat ik de schaduw niet meer heb. Het is gaan huilen ver van mijn bezwaren. U herkent deze uitspraken hé? Snapt u mij?…

Zondagmiddag in augustus sliep de wereld nog om wat niet gekomen is en tevens nooit verschijnen zal Egoloos zei ik haar toen blijf niet alleen ik neem je mee ik haal je op ik vang de zon Een zomerlang was ik haar schaduw en haar deeltijdkampioen ze zei 'hoe meer jij mij wilt daar waar ik ben en jij niet is mijn land misschien iets…

Ook héél lang nagedacht Het gaat om het idee Geen ducttape, da’s cliché De titel? “Schil die lacht” En de betekenis? Het is níét wat het is…

jij en ik twee levensdraden verstrengeld soms verweven nooit…

Op jouw blauwe wolken drijf je langzaam weg en voordat ik wat zeg ben je al uit mijn zicht verdwenen aan de horizon schijnt een flauwe zon.…

Vraag waarom niet waarom Waarvan of andersom alles legt niemand ooit aan je uit we gaan gewoon jij en ik samen gewoon door keihard door alle muren heen Vooruit kom op koppie op En alle rivieren beginnen aan de top maar het mooiste uitzicht heb je in het dal beneden daar is het rustig daar is het vrede heb je nu nog een vraag?…

Slapen is het wiegen van het water, het water wiegt en wiegt. voel de warmte van de zon in dromen, voel de dons van teed’re bomen. Een tenger zaadje ontkiemt in aarde, de aarde voedt en ziet. In zijn wortels zul je later wonen, daar waar de dood niet kan komen.…

midden in het bomenland door groen gras omgeven ligt stil en haast verscholen mijn houten thuis, een stulpje met groei en bloei verweven de tijd heeft het beschutte lijf van pannen op gelaagde planken gevormd, het heeft zijn pracht aan wisselende seizoenen te danken in een verlatenheid, haast van mystieke aard, waar enkel de natuur…

De oude man is krom gaan lopen. Zijn wervels drukken op elkaar. Ooit was hij kind. Nu heeft hij staar en moeite om zijn das te knopen. Dat doet het klimmen van de jaren. Hij houdt hun aantal niet meer bij. – Het zal wel goed zijn –, zegt hij blij en dwarrelt verder door de blaren. Soms moet hij thuis worden gebracht; geen flauw benul meer…

ik was ik was daar even en laat het weer zijn als lucht ledig…

Met vlakke hand zoekt ze mijn hart waarvan ze het bestaan vermoedt maar achter mijn ribbenkast blijft het akelig stil "Een metafoor", zegt ze "IJskoningin", zegt ze Uitdagend, overmoedig vraag ik haar wat dat betekent Haar antwoord is een brandmerk op mijn geweten haar zelfgedolven graf "Je hart is ergens anders" Nog voor…

filevrije eeuwigheid de weg naar de hemel…

het hoofd dwingt met koppig geduld tot concentratie het zwart strijkt knarsend neer bruusk dient oud zich aan het verlangen gaat altijd weer stromen er is geen geduldige tijd de spanning groeit en haast zich kleuren dringen zich op het gaat vanzelf de rode draad spreekt over het tragisch lot van goed en kwaad gehoorzaam aan…

je verschijning was als een openbaring voor mij ik dronk je ogen en je gestalte was een streling je bewegingen vloeiden als golven tegen de branding. ik wilde je aanraken, maar het geheim moest bewaard blijven kon ik je maar zeggen, maar zou de werkelijkheid niet smalen als een dronken persoon die de bloem vertrapt. nu ben je ouder en ik…

vrouwen met krulspelden onder hun hoofddoek zie je alleen nog maar in stukjes als dit - waar zijn zij gebleven, deze onvolprezen iconen uit de zwart/witte tijd?…

terwijl de maan geen bloemen mist en in storm haar helderste gezicht vertoont, hult een zaaltje zich in het halfdonker voor een dramatisch stuk met lichte spot.…

zij is weggegaan hoe kon een wereld die eeuwen lang tussen eikenhout werd aanbeden met kruis en kralen worden gesust Veurne riep ze steeds gij mijn uitzicht op de brakke kreken geen steen is zonder een gebed op elkaar gestapeld zij is weggegaan…

op een rood 4kant zit een hond te wachten op haar uitlaat geluidjes ontsnappen aan haar keel als lege tekstballonnen bij de telefoon ligt 't nummer van de oppas…