Alle inzendingen over verwachting voor de dag

Naast me lig je hier Met je kleine dikke beentjes in de lucht en je lieve kinderlach te kirren van plezier in je wereld alles mag je oogjes wrijft en tevreden zucht je blik zonder zorgen Vol verwachting in de dag van morgen…

wat snijdt geen hout maar is wel in steen gebeiteld in beton gegoten zilverwit, zachtmoedig verwacht nog deze dag het voelbare tastbaar te maken laat dit alles bezinken tot elementaire aardkorst waarneembaar in de geur van ruisende populieren…

En eindelijk Daar ben je dan Lang heb ik naar je uitgekeken ’k Weet niet wat ik verwachten mag In dagen, maanden, weken Maar voor jouw komst Was het als nacht Bedroefd ging ik maar door Ik hoop daarom Met jou erbij Kom ik vast op ’t rechte spoor…

Tussen dag en nacht is slechts één verschil 't is net wat je verwacht rumoer over dag, 's nachts stil. In 't licht van de dag geniet ik je figuur zie je gezicht en hoor je lach zet je mijn hart in vuur. In duistere nacht betast ik de lijn van je gezicht dan fluister ik zacht, “Voor jou is dit gedicht.”…

Er werkt een onderneemster aan de gracht dat zijn er toch zovelen zult u zeggen maar één steekt daar met kop en schouders bovenuit, dat wil ik wat graag uitleggen Van ondernemers mag je het verwachten dag in dag uit, wel 365 dagen stralend maar zij werkt, verzet, verzint, verschaft zo veel opvallends en nooit balend!…

Vandaag zag ik je weer even in de spiegels van het leven stil verdwalen door de nevel van het tomeloze veen Waar ik blozend zon verdroomde in jouw armen die omzoomden en mijn ogen deden lomen in het zand en nergens heen Lang verwachtte ik de dagen dat jouw bedding mij zou dragen maar je spon jouw zachte kragen die mij dreven van het steen…

zo zacht in deze natuur gevuld met rijke gaven het luisterrijk klankvol lied der vogelpracht genot en rust waaraan ieder zich kan laven geniet dagen in liefde en vree gekregen elk van deze is gave gevuld met zegen.…

De nacht-trein zit vol mensen die dromen, waken, denken, wensen en vooral met pijn iets verwachten: zij rijden dagen, weken, nachten op de brandzwarte bol der aarde. - Is God nog ver? - zo denkt een somber man die uit het raampje staarde naar maan en ster.…

Er leefde een dichter in de Jordaan Die zo met de Jordaan was begaan Dat zijn hartenkreten en gedichten Hem schatplichtig verplichtten Tot dagelijks digitaal gaan…

Het wordt een week met plakkerige nachten De tropen dalen neder in ons land De zomer springt direct al uit de band We hebben er niet lang op hoeven wachten Maar Maarten zal niets merken van die hitte Want na vandaag gaat hij een week lang pitten…

Petra, loskomend van al dat lastig belemmerende, verwacht niet meer dat alle mussen, roodborsten en mezen dezelfde richting als deze adelaar kijken. Ze kruipen weg op de grond, onder bomen of in open veld angstig omhoog kijkend..…

dag citroenvlinder ik had je nog niet verwacht wat een verrassing…

Er komt een dag… Dat iemand op jou wacht En verwacht… Dat jij je open stelt En voor degene gaat Tot die tijd… Wordt er niks van jou verwacht…………

Geen begin maar ook geen einde, steeds weer draaiend in het rond. Als de eeuwige getijden, eb en vloed bewegend in een open wond. Zwart en wit, angst voor het donker. Heftig wanneer je er alleen mee zit, wachtend op dat ene kleine wonder. Waar je soms vanuit de verte eventjes naar mag kijken, een dartelende vlinder ronddansend in stralend…

verwachting!…

Soms gaan de zaken niet zoals je wilt, gebeuren dingen die je niet verwacht. Vaak is het zo dat je hoopte, nee eigenlijk had gedacht, dat vriendschap vice-versa werkt! Dat dat niet zo is, is te laat als je 't bemerkt! Menig vriendschap is hieraan ten onder gegaan.…

De verwachting wordt bruisende ochtend, drijvend in stuifmeel en feromonen. Voorbij de boomtoppen die in de verte vervagen huppelt het lam in een wollige mantel. In het woud zwijgen de dieren verraderlijk. Binnen de grenzen van haar rijpe woede schat ik de verdoken snauw.…

inwoners van het licht morgen verwacht ik jullie aanwezigheid bij mijn graf spreek verblijd met hees gefluister vanuit mijn nimmer goed te maken hart laat de nachten bij me blijven teken ze desnoods op mijn gezicht maar zorg ervoor dat mijn naam op eeuwige stilte zal rijmen begraven in genoeg stof voor een lied of een…

verwachtingen één en al ellende ze imploderen blazen zich op het heden rest vandaag op kop…

dan vervalt het verwachten zet het herstel van mijn eksteroog morgen dan wel door? geen idee o jee…

Huil maar even mijn schat ik moest je verlaten het aangezicht van de dood verwachtte ik niet en alsjeblieft zwart niet jouw lieve wimpers het maakt de tranen langer.…

ongehinderd zou ik zijn droef Gezicht zachtjes in mijn handen nemen En op zijn wang, vlak naast mijn hand, Zou ik een lichte kus hebben gedrukt Ik zou hem binnenloodsen, en dat Alles zonder woorden, alsof ik wist Dat hij in aantocht was Dan zou ik fluisteren: je tandenborstel Ligt al klaar, en hij zou lachend zeggen Je hebt me dus verwacht…

nu ervaren wij een optelling van ik het wijdse en ongrijpbare zo de schepping is ben ik en toch tastbaar met handen die er niet zijn voeten nog pril de ogen blind geopend voel het leven in de dood zie de zon in mist ijs in warmte van een schoot…

Verwacht van een ander niet, wat jezelf nooit doen zou, want al staat vragen vrij, het is altijd hem of mij.…

ontluiken bloeit uit haast dode takken, nog in donkere kamers met beschimmelde ramen daar schuilen tere knoppen in schuldloos schamen de adem van buiten zuigt aan wanden die zijn opgebouwd uit dichtgetimmerde ruiten en waar licht botst om dan in het niets te verzanden totdat mijn vogels roepen en ik ze verder draag in mijn…

Niet zo pietepeuterig leven, Jezelf ook kansen geven, Alleen aan eigen verwachtingen voldoen. Want wat is het toch fijn, om eigen baas te zijn.…

draag mijn handen onderweg naar daar ik zie in de verte, de liefde ligt klaar schiet op, aarzel niet het is een hemels gebaar…

Levensverwachting is toch een gedacht, Van wat wij nog van het leven verwachten ? Ik las de definitie eens secuur, Maar het gaat enkel over de levensduur, Hoeveel jaren ons nog wachten. Gelukkig duurt het nog even En kan ik nog vol verwachting leven.…

Er was wind, hij waaide tegen ook was er water dat wat aanmodderde en het goot, dat het rampen regende dus het was niet goed maar de hoop bleef steeds dat het over waaien zou, tot de donder insloeg in kartonnen dozen vol weggepakte kommer Leeg spoelt dan toch alles verder zonder start of einder verlammend in het niets van nutteloze…

In de kronkel van de beek zakken mijn gedachten weg tussen zonvlekken verglijdend water en zwevende tinten groen. Er drijft niets tegen de stroom in. Ik voel onder de waterspiegel ruimte voor geheimen schuilplaatsen van wat de toekomst wordt, misschien Mijn vriendinnen steken kaarsen op en zullen op de terugweg praten over de jongens…