Alle inzendingen over weg van elkaar

weg van elkaar elkaar het dichtst nabij…

En ik zie je schaduw Voor de laatste keer En terwijl ik je aanschouw Weet ik dat nooit meer Jij en ik zou zijn Nooit meer ons en wij Weg van elkaar Alleen nog samen vrij…

hier, jij daar .....Weg van elkaar .....Onze liefde een bed .....vol gemis…

hier, jij daar .....Weg van elkaar .....Onze liefde een bed .....vol gemis…

En ik ze je schaduw Voor de laatste keer En terwijl ik je aanschouw Weet ik dat nooit meer Jij en ik zou zijn Nooit meer ons en wij Weg van elkaar Alleen nog samen vrij…

zo nu en dan moet je weer terug naar de bron eventjes rust in het licht van de zon eventjes weg van de chaos de druk eventjes ruiken aan het geluk zo nu en dan eventjes weg met elkaar even eruit met de wind in je haar even genieten eventjes vrij terug naar de bron hand in hand zij aan zij…

we zagen de kale hoofden van dunne bomen de droeve bladerloze dans van hun lange armen onze poreuze handen zochten meanderend de winterse weg naar elkaar…

Lopend op de weg van mijn verleden omdat ik geen andere houvast kan vinden voor dit moment waar ik omkijk en zie hoe mijn sporen verdwijnen ooit gemaakt als handleiding en gids voor het heden voel ik twee wegen, door elkaar, de toekomst vecht met het verleden.…

Met alles wat er over is zullen wij elkaar bevuren bevrijd van de benauwenis ingestraald door zonne-uren in jouw ruimte wil ik landen als adellijke adelaar leg je vleugels in mijn handen op onze wegen naar elkaar niet meer hoeven te doorgronden waarom wij baden in gemis heeft de levenswond verbonden met alles wat er over is.…

ik draag een paar kleine woorden in mijn handen waar ik af en toe aan denk verstrooide verbanden diep in handpalmen verborgen als ze de weg naar elkaar niet vinden laat ik ze dan zonder overlevering verzanden als stukjes papyrus in het zand van de Sahara?…

k draag een paar kleine woorden in mijn handen waar ik af en toe aan denk verstrooide verbanden diep in handpalmen verborgen als ze de weg naar elkaar niet vinden verzanden ze zonder overlevering als stukjes papyrus in het zand van de Sahara…

was het deze middag of lijken beide wegen op elkaar het pad waar we elkaar ontmoetten de berm waar wilde cichorei stond de boom die leek op de vorige en de vorige die zo leek op de volgende was er een route naar de plek waar we niet voor kozen is dit de bestemming en bleek er geen weg terug of hebben we bij vergissing gedroomd zonder…

Onbezonnen Mijn hart open Jouw liefde alleen Geen verweer Vol van jou Incompleet zonder Jouw woorden Mijn lippen Warmte en licht Zonder schaduw Voetstappen Jouw lach Samen één Op weg In elkaars handen Onze toekomst…

De wandelstok schuifelt met hem mee rubber voor rubber door de lange gang de rollator haar houvast, volgt wieltje voor wieltje zijn slepende pas lang is de gang langzaam hun passen de weg naast elkaar is gelopen tijd nu zwijgend achter elkaar terwijl ooit hun voeten gelijk liepen met de Liefde…

In het niets valt alles weg tegen elkaar. Wat niet betekent dat er in het niets daadwerkelijk niets gebeurt, maar het resultaat is onvoldoende om tot een creatie te komen. Het niets is een oneindige beweging van componenten die elkaar opheffen. En daar kan ik niets mee. Ik heb componenten, dimensies en bouwstenen nodig voor een gedicht.…

De stilte verbreken de weg naar elkaar hervinden het verschil tussen leven en te laat.…

me je hand trek me uit deze duisternis op weg naar de ochtend een nieuwe weg naar elkaar…

Lopend op de weg van mijn leven Zwevend in de zee van tijd Moet ik geven en nemen Door het lot geleid 2 wegen die elkaar kruisen Dat moment vergeet ik niet gauw Een afdruk van de zon in mijn ogen Zo is die herinnering aan jou 2 wegen die hun weg vervolgen Hun kruising was slechts één moment In liefde was ik verzwolgen Ik ben blij…

Jij bent daar Ik ben hier Zo ver weg van elkaar Zo weinig plezier Daarvoor mis ik je zo Mijn gedachten bij jou Mijn armen klaar Kon het maar als nou Je houden zomaar Daarvoor mis ik je zo Je lach gewoon jij met al je gepraat altijd maak je me blij geen kans die nu voorbij gaat Daarvoor mis ik je zo Ik maak me nu gereed…

van elkaar…

ik kijk uit naar de dag dat ik je weer zie want we lijken kilometersver weg van elkaar maar ik weet dat jij mij nu ook mist daarom is het, dat ik je naam in mijn hart bewaar.…

zonder over de verklaring uit te weiden lijken in het bos alle wegen op elkaar toch wijkt hier de tekst af met versregels die geen blad vullen blijf bij de les, hou het kort.…

de winter traint zijn stembanden een lied van kille noten maakt het sprookje verrassend eenzaam de wandelaar waagt zich stiekem op glad ijs een dunne laag een bleke zon en enkele dappere volgelingen rond zijn voeten terwijl de vijver huivert in haar ijzige zelf vinden eenden hun weg naar elkaar tussen broodkruimels ligt er hoop…

zag je wilde ongedwongen zijn en vrij je vroeg mij om je los te laten mijn vriendschap voelde te dichtbij maar je wilde mij niet raken weer lopen onze wegen naast elkaar jouw weg is nieuwer dan de mijne ik zie je ogen en je donkere haar voorbij de horizon verdwijnen…

Ongebonden verbonden vindt onze warmte elkaar in een verlegen ontmoeten van intens tedere verwachting ademloos raken zachte vingertoppen vertrouwen, zoeken vochtige lippen de weg naar elkaar zachte vleugels van talrijke vlinders raken, even tintelend, soms fluisterend, verlangen vliegen op toppen van opzwepende hartstocht, hoger…

Weer een saaie dag Alles is wat het lijkt zonder fantasieën ik ben geen professor T die Jeroen Bosch laat schilderen wat er aan de hand is: alles belichaamd als wat het is en dus transparant De stad is groot, maar klein is mijn uitzicht, alsof we ver weg van elkaar leven in ruimteschepen, bebouwde kommen zo klein als gehuchten…

Akkers, gras en wijken langs de lange slang - de rivier die alles verbindt de ruggengraat van de lapjes aan de overkant omzoomd door stapels driehoeken - kale kammen, bekrast met brede lege wegen naar elkaar De windberg steekt er boven uit en veel, veel hoger nog begrenst een lichte lijn het landtapijt Lente, en nog sneeuwt het…

de hemel zuchtte uit haar zon ik gaf je sterren om te stralen tot je echt niet verder kon zwijgend zijn we weg gegaan elkaar bekijkend als geliefden bloemen zijn weer recht gaan staan wiegend toen we ze verlieten…

bloemen de hemel zuchtte uit haar zon ik gaf je sterren om te stralen tot je echt niet verder kon zwijgend zijn we weg gegaan elkaar bekijkend als geliefden de bloemen zijn weer recht gaan staan wiegend toen we ze verlieten…

de loodgrijze lucht voorspelt vliegende storm een enkele meeuw laat zich drijven de vogels vertrokken al vroeg dit jaar en slingerden zwermend weg met elkaar maar de meeuwen, zij willen hier blijven.…