Alle inzendingen over weidebloem

Gelijk de leegte die in nevels voor mijn ogen hangt en mijn verharde hart beroert dat mateloos verlangt naar wilde weidebloemen, het bepluimde oeverriet. Dat keienpaadje naar de witte woning aan het spoor -waar wilde wingerd zich had vastgebeten rond de eik- is weggevaagd.…

schoon, doorzichtig klein verdriet geen emmer waar een stem in drijft tussen resten van het dweilen van die deukjes in het leven dure potjes die scheef breken weidebloemen in het vergiet bij voorkeur in een nostalgisch blikje voor het plaatje en het klikje te ruilen tegen klein geluk…

De weidebloemen kabbelen voort waar schapen en koeien in stilte gras verzamelen en levengevend groen verbergt de duisternis. O zomerdromen ooit.…

voorlopig getreuzel verdoven de pijn van het eenzaam oorverdovend langzaam ontwaken uit een zekerheid dat wellicht verlaten van ooit tedere warmte niet anders kan, verandering en het haast vaste weten dat duidelijk in mij weerklinkt ga beginnen met beminnen wat ik als landschap heb geschilderd mezelf en elk ander oneindig verbonden, weidebloemen…

O Cardamine pratensis wat heb je een klankrijke naam maar treffender nog spreekt jouw lila waar je groeit, geeft die strofe jou faam O Pasen-en-Pinksteren-plantje wat…

geschonkene betoont zich groots nietig of ingetogen soms geweldig indrukwekkend is door de Hemelse Vader gemaakt met gelijke aandacht en toewijding als Hij de dieren het leven gaf olifant kever vlinder walvis zij werden alle geschapen met dezelfde liefde voor een ander doel eigen bestemming sterke woudreuzen lage struiken tere weidebloemen…

De weidebloemen met hun heerlijke geur spelen een wedstrijdje: Wie heeft de mooiste kleur? Het koren deint heel zachtjes mee met de wind. Dat weggetje, daar bij de sloot, lijkt net een kronkelend lint. De bomen staan roerloos bij het rimpelloze water. In het riet een paar eenden met hun luid gesnater.…

Gevoelloos als kwade dampen stroomt water troebel in beken langst weidebloemen in de natuur, alles deelt dezelfde kostbare vieze lucht. Hoe kunnen wij het land verkopen, vergeten waar wij vandaan komen in plaats van uit te rusten? De prikkeling van het water missen het sprankelen van de teruggetrokken bron..…

en beleef met haar de heerlijkste nachten ze laat kinderen blij huppelen ontlok aan mij de meest romantische gedachten ze ontsluit ons hart neemt al haar sleutels mee ze heeft allen een nummer gegeven echt het zijn te veel om op te noemen soms is hij gevormd in F of in een G de klankkleuren wuiven dwarrelen voorbij als die van zomerse weidebloemen…

Brekend krakend bliksemde braakte de zomerdag zijn zwartste donker maalde druppels over breed bladergroen en een wit, pas ontloken weidebloem met haar hartje geel zo kwetsbaar open. De waterroede zweepte hare blaadjes en de tere kelk waarin zware druppels elk - vastgeprikte briljanten - stil wegvloeiden. Een te zware traan.…