Alle inzendingen over zilverreiger

De zilverreiger wordt weerspiegeld in het ven. Dubbele schoonheid.…

Late middagzon valt over zilverreigers: het weiland blinkt op.…

De zilverreiger staat roerloos bij de rivier. Zal geduld lonen?…

Ganzen stappen voort, houden angstvallig afstand van zilverreigers.…

Weilanden zien grauw van mist, hier en daar glimt wit van zilverreigers.…

Heeft het leven je Nu gegrepen, of op Het laatste moment verlaten - Roerloos staat het levend Standbeeld zich te koesteren In de ochtendzon die deze Morgen hemelse kleuren Verschaft aan alles dat Zich onder haar bevindt - Ogen die niet bewegen Maar alles zo scherp in de Gaten houden - het leven Trekt eindeloos aan je voorbij…

Je was toch de Koningin van mijn veerkracht? En nu mijn mooie witte vogel drijf je aan de oever van het leven plat op je rug waar die verdomde kankerkraai je pikt op zoek naar zijn Duivelsei. Straks zal je na mijn afscheid voor altijd blijven zweven in deeltjes uitgestrooid waar alle meeuwen je naam nog kennen. Kippenvel met…

er was eens een prinsesje dat heette ZONNEKLAAR zij bracht vreugde in het paleis tot een kwade dag de koning en de koningin zochten een man voor haar zijn hart was slecht en duister dat was ZONNEKLAAR zijn naam was IJZERHARD hij wilde macht en praal op de huwelijksdag was de prinses gevlucht een fee vermomde haar in een witte reiger…

Zoverre men ziet boterbloemen bij de vleet een zilverreiger knobbelganzen bij een plas irissen uitdagend geel een bank in de zon een wandelpad afgezoomd met lijsterbessen vogelwikke grote muur smalle weegbree pluizenbol…

was het zand dat op lippen stoof en stilte schuurde of de zilverreiger die zuidwaarts trok om te ontsnappen aan de sneeuw de bevatting van winter mijn lief ligt verscholen in de vagende geur van witte duinrozen en gestorven licht op het laatste strand…

het zijn de vogels die me door de morgen loodsen het gloren van hun kwelen is een streling op een vlies in de stroming van de klinkers trilt de dag nu open de drilboor van de straat wiegt de vleugels van een koor als het wit van zilverreigers verdrinkt in hete wolken klinkt de morgen zwart van troost…

Een zilverreiger op de weg verblind door 't gouden licht slaat op de vlucht met veel misbaar Ik ben zijn ingeblikt gevaar.…

Dwingt sterk gekwetst de zilverreiger, jouw natuur in vrijheid achter zich.. laat prachtige veren bloedend gaan.…

De zilverreiger is weer zichtbaar. Schapen grazen het gras weer bloot. De voederplank blijft leeg. Sporen smelten weg. De winter stopt ermee. De lente dringt zich op.…

ik wens je geld zoveel dat je het niet kan tellen handenvol bergen te veel om op te noemen een onoverzichtelijke heuvel een miljoenenoceaan zuigende korrelstromen stortvloeden gulden regen glinsterende rivieren zilverberkenwouden slikken zilverreigers bronnen bubbelplassen moerassen goudplevieren fonkelvalleien rollende gletsjers…

ferme trage vleugelslagen zweefde hij langs de hemelboog zag jij hem ook vraagt hij haar ze wist dat hij onbewust weer vanuit z’n fantasiewereld loog ja natuurlijk dat is toch zonneklaar jij hebt voor dat soort dingen een scherp oog jij oude kroegtijger maar ik help je bij deze wel uit je droom ik zag hem namelijk ook ‘t was een zilverreiger…

er rusten mensen daar uitgewaaierd over land en water aan de ijsvogel kleven zomerkleuren zelfs in winters, als de zilverreiger vliegt langs de zwaluwwand zweeft leven in de holle cirkels van vandaag, gebalanceerd tot hoge ogen volgen op de rondgang van de wind mijn kind… er rusten mensen daar, uitgewaaierd op het veld niets doet nog…

*742* Voegen verkleuren in elk vertrek, in alle tijd die richtingloos verstrijkt als je niet uitkijkt; minder grijs blijft over, terwijl de afgeprijsde tegels, in gebroken wit, als de schaduw van de zilverreiger verder trekt, stuk voor stuk breken in dit ijle winterlicht.…

Het zwarte hagedisje vroeg uit zijn winterslaap ontwaakt scharrelt traag en verdwaasd over de koude grond naar het gele pluimgras bij het grijze heideven aan het troosteloze water wacht een schoon wit gevaar roerloos staat de zilverreiger loert met strakke blik de kleine fijne maaltijd die zichzelf aan kan bieden komt steeds dichterbij…

Reiger wit blinkend zilver dal en beek al de vogels vallen De bomen in de wind gebroken gedogen wild trillend de richting van hun vingers In wrange wortels waardoor de tranen gaan zingt de orchidee vrijwel ongeoefend noch sterker niks wilder niet wilder Alsmede vaagt licht uit alsmede zachterbij Zachte blauwe-lucht-vleugels eerste…

zuchten en steunen te verlaten migrerende staartkometen vallen bij miljoenen in zonnestratosferen wijl asperger de dwergeend waggelt vleugellam en half labiel naar het meest nabij gelegen ei in het moes der knollentuin kevers, gladgeschoren in tien seconden van nul tot honderd gaan voorbij aan spielerei der oeverloos sprekende zilverreigers…

Ergens in Breda 's bedaagde Mastbos waar eens mannen van het krijgswezen strijdlustig hun vuurwapens lieten brullen ligt een vredig ogend moeras rondom het kleine gras- en poelenrijk scheppen dichte eiken en pijnbomen geheel eigen groene wereldranden glanzende blanke berken beuren het leven binnen deze einders op grote zilverreigers dalen…

die al oud voor haar, zij nog maar acht jaar wij spiegelen ons in haar, zij wordt omgord door kleren, vaders zorg tussen mijn dochters lieve lach en wapp’rend haar De wind waait petten af, de gids vertelt ons ‘t ontstaan van deze plas, de otters en de bevers hoe diep het water, zestien meters de witte wolken in de blauwe lucht de zilverreiger…

hele grote groep plevieren kantelt in het zonneke, wolken van vleugels die afsteken tegen de horizon, terwijl de straatjes mee stapelluchten liggen te wachten op zee, zie maar oude staken van de zeeaster staan als witte paters in het ijs wat op de kanten van de geulen heeft weten aan te kleven, een prachtig beeld daar gaan twee grote zilverreigers…