Dorsten naar gerechtigheid

Dit is een lieflijk kind,
het is de elfjarige Hind.
Urenlang klinkt haar roep om hulp,
de hulpverleners zitten gevangen in hun schulp.
Twaalf kogels kleuren rood.
Dagen later vindt men haar in een auto, dood.
De Joden zijn de oorlog allang moe.
Rechtse burgers kozen de wolf, Nee-dan- ja, - hoe?
Dorst en honger worden een oorlogswapen.
De leiders van de wereld (b)lijken te slapen.
Duizenden zijn toegesneld
naar het Haagse Malieveld.
Vanuit de straten, lanen en vanaf de stoepen
hoort men leuzen roepen.
Waar is de lijn? Hier is de lijn.
Waar is de lijn? Wij zijn de rode lijn!
We stoppen bij het Vredespaleis.
Vrede kent een hoge prijs.
We komen langs ons parlement.
Daar slaapt men v(w)redig in eigen sentiment.
Het lijkt een irrationele werkelijkheid
Palestijnen dorsten naar gerechtigheid.

... Drie maal liep ik – voor het eerst sinds lange tijd – mee in een demonstratie.
Als bijna 80-jarige wil ik niet medeplichtig zijn aan genocide. Ik moest mijn stem laten horen. ...

Biografie van deze schrijver

gerechtigheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 9