Dwaaltuin

in den dwarrelenden dwaaltuin waar winden wijs en wonderwijsjes wisperen
staan sneeuwklokskens stil en stout in hun groen-grijze gewaden te glinsteren zacht
tegen het tierlantijnend tempeest dat dartelt en tiert in lichte lust en lach
heffen zij fier hun fijne hoofdskens hoog en harten helder als hemelse hiert
daar zweeft de moerasruiter mild met monologen mollig mooi en mild
op oranjerode vleugels van vuur die gloeiend glijden door de ogen heen
hij vangt de paradijsvlucht innig vast in palm en pols zo innig innig verbonden
en zingt de liedekens licht en lief die lustig luwen loom en laarden lang
o wonder van het wakkere woud waar bomen broos en biddend beginnen te bloeien
in bloesempracht te breken na het ruwe rusten en de roos die rees en ruist
gij schenkt geduld gij groote God in dit gewemel van grijs en goud en groen
opdat wij mensen zouden mijmeren en beminnen innig in plaats van breken
hij droomt den droom der dwaalweeg die nergens noodt noch nerveus naakt noch neuriet
tot aan het einde van de edele stem waar berouw berust en zachtjes blaakt en bloeit
in dit heden hier is hij en is hij niet in nietig niet dat toch vol is en is
toch bloeit hij kloek als kloksken klaar in de eeuwige edele wis en wijs

tuin

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13