Hartenkreten

hartenkreet (nr. 60.136):

herten in de lente

Herten in de Lente
In het woud waar de stilte zachtjes spreekt,
dansen de herten, hun ogen diep en bleek.
Hun geweien, als kronen, trots en grandioos,
schitteren in de ochtendzon, zo wonderlijk als een roos.

De lente roept met geuren zoet en fris,
waar elke bloem ontwaakt in nieuw gemis.
De herten luisteren naar de fluistering van de wind,
die verhalen vertelt van de zomer die begint.

Hun hoeven tikken ritmisch op het gras,
terwijl de zonnestralen vallen in een gouden plas.
De bomen juichen met bladeren in het groen,
en vogels zingen vrolijk in een melodie zo zoet en gewoon.

De harten van de herten kloppen als een lied,
hun sprongen zijn als dansen op een zacht tapijt.
Ze weten dat de dagen langer zullen zijn,
onder de hemel die straalt in een helder schijn.

Hun geweien groeien, takken als een kunstwerk,
een symbool van kracht en natuur, zo sterk.
In het zomerlicht, met warmte overal,
zijn de herten de koningen van het bos, majestueus en heel speciaal.

De wereld is een schilderij van kleuren en licht,
waar elke dag belooft een nieuw gedicht.
En de herten, met hun sierlijkheid en gratie,
zijn de dichters van de natuur, in een eeuwige serenade.