Herfstwinden

Het is donker
alle behang wordt somber,

Regenbogen spannen kleuren
als het aantal weekdagen.
Jaarringen van bomen,
nerven als aderen
wervelen zich,
geselen de takken
bij stormwind.

De laatste rozenblaadjes zijn niet meer
In de lagere diepte van de herfst
ontvouwt het licht zich alsmaar dunner .

De dood,die hem riep,
hij wist het.
De hemelse spiegel
opende de gesluierde ogen
en zuchtte zo diep...

Bossen ,woud,
takken staan te verliezen
nu de wintertijd vroeg ontwaakt
slaat de avond heel snel toe.

Omkranste kruinen,
dorre bladeren ritselen, vallen.
Een laatste glans...
Schaduw dat daalt
Het lichaam verlaat...

Rijzende poolster...
de nacht die opstaat.

"Gewijde stilte in een bries,
frêle zielke dat zich laaft.
het verzeke dat blauwig blinkt,
't koor der klokken opspringt."

De schreeuwende meeuw roept:
'er is land'.
Leven heeft weer een waterkans.
Onder de grond wachten wortels heel stil,
mengt verval zich met een ontluikend kiemend begin.

Alles zal opveren...
Alles zal wederkeren...

herfst gewijde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 12