inloggen
voeg je hartenkreet toe

Hartenkreten

hartenkreet (nr. 4.057):

Verstild huis,

Nadat hij was weggegaan,
Begon de wind te loeien
beukte het huis,
Gromde de schoorsteen.
En ik dacht:
De wind zal tegen hem
brullen als een leeuw.
Hij zal de weg verfoeien.

Zeven mijlen verder en
niet meer zullen de lippen
verkleumd zijn die ik zo
verhit kuste,
Vergeefs want
een kus warmt maar een keer.

Langer had ik moeten kussen,
En harder smeken met m'n ogen.
De kamer rekt zich lui
van de hitte,
En het bed staat opgesteld
als wieg van vrede.
Ik wilde dat hij bleef,
Waarom had hij toch gelogen?

Schrijver: petra spronck, 4 juli 2003


Geplaatst in de categorie: woede

3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.230

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)