ik dacht dat loslaten
een handeling was,
een besluit
met moed eronder.
maar het kwam
als regen,
zonder vragen,
zonder uitleg.
ik stond met lege handen,
noemde dat falen —
terwijl het misschien
ruimte was.
alles wat mij droeg
liet mij vallen —
niet om te breken,
maar om te leren
hoe vallen voelt.
ik wist niet wie ik was
zonder…
ik draag mijn leeftijd los
alsof hij niet past
mij nooit heeft vastgegrepen
altijd een kind zijn
in hoe ik val
en opsta
in de wind
danst zacht de droom
tijd raakt mij niet aan
glijdt langs me heen
en de droom waait mee…
Er is geen maat,
geen klok die tikt,
alleen een spanning
die nergens zweeft.
In de leegte een begin
dat zich niet kent.
Een botsing, dun als ruis,
op een plek die nergens is.
Wat beweegt, heeft geen handen.
Wat ziet, geen ogen.
Deeltjes vinden elkaar.
Een trilling merkt
dat zij kan reizen.
Iets vouwt zich,
niet omdat het wil,
maar…
ik voelde
vlammen
zonder vuur
een vonk
verstopt
in veen
de wind
wilde woorden
die ik nog niet kende
maar al wel
verlangde
ik liep
langs lijnen
van licht
die leken
te leiden
maar lazen
mij niet
mijn huid
hing
aan herinnering
mijn hart
hunkerde
naar houvast
ik was
een echo
op eigen grond
een roep…
ik brak
maar niet open
ik brandde
maar bleef
in as
de echo
die ik was
verstomde
in het vallen
wat ik vasthield
viel
wat ik volgde
verdween
de weg
wist mij niet meer
de wind
keek om maar
keerde niet
ik liet
niet los
ik verloor
zonder weten
wat ik won
stilte bleef
maar sprak
niet meer
mij toe…
217
Bezig met laden