geduld van de aarde

de aarde ademt langzaam
in velden van goud en stilte
waar handen kunnen nemen
wat nodig is
en niets meer

rivieren fluisteren geen bezit
zij stromen, geven, verdwijnen
zonder iets te bewaren
behalve hun weg

maar ergens groeit een honger
zonder bodem
een mond die blijft vragen
ook als de schalen breken
van overvloed

en de aarde —
geduldig als een moederhand —
legt nog brood in onze handen
tot wij vergeten
hoe weinig genoeg is

overvloed

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 17