Grens
geen boom weet
dat vallen hem eens wacht
geen vogel
kent zijn laatste vlucht
wij dragen het einde
als een stille schaduw
achter onze schouders
wij
kennen de grens
en juist daarom
brandt in ons
het felle verlangen
te worden wie wij zijn
de dood staat niet alleen
als sluiting van het leven
maar als een open deur
die fluistert
wees wakker
verspil je dagen niet
wie zijn eindigheid omarmt
vindt in elk ogenblik
ongekende ruimte
zo is bestaan
geen wachten op het einde
maar een voluit ja
tegen het nu
tegen het licht
tegen het worden
van dit moment
11 maart 2026
Geplaatst in de categorie: filosofie
eindigheid, ontwaken 3.5 met 2 stemmen 
125
125
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
Misschien is het verlangen er eerder dan het inzicht.
En leren we gaandeweg — door vallen en opstaan —
een beetje dichter te komen bij wie we al waren.