Grens

geen boom weet
dat vallen hem eens wacht
geen vogel
kent zijn laatste vlucht

wij dragen het einde
als een stille schaduw
achter onze schouders

wij
kennen de grens
en juist daarom
brandt in ons
het felle verlangen
te worden wie wij zijn

de dood staat niet alleen
als sluiting van het leven
maar als een open deur
die fluistert

wees wakker
verspil je dagen niet

wie zijn eindigheid omarmt
vindt in elk ogenblik
ongekende ruimte

zo is bestaan
geen wachten op het einde
maar een voluit ja
tegen het nu
tegen het licht
tegen het worden
van dit moment

eindigheid, ontwaken

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 8