nabijheid zonder aanraking

zij loopt niet achter mij
maar naast mij
alsof ze mijn hand kent
zonder mij aan te raken

in de ochtend zit ze
in het licht op de tafel
in de rimpel van mijn huid
in de stilte vóór een woord

ik proef haar niet als einde
maar als een zachte druk
die elke keuze laat wegen
alsof niets licht mag blijven

soms fluistert ze
niet in woorden
maar in het openen van ruimte
waar ik niet omheen kan

dan sta ik stil
en voel hoe ik besta
tussen wat ik nog kan worden
en wat ik ooit zal loslaten

ik draag haar niet als last
maar als een open plek in mij
waar het leven dieper wordt
en kwetsbaar waar

mogelijkheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 17