Alle inzendingen van Van xanten

Kunt u een paar tranen missen een beetje zout en vers geplukt ongesuikerd door een zeefje? schoon, doorzichtig klein verdriet geen emmer waar een stem in drijft tussen resten van het dweilen van die deukjes in het leven dure potjes die scheef breken weidebloemen in het vergiet bij voorkeur in een nostalgisch blikje voor het plaatje…

Dorstig van honger lees ik toppen van achter naar voren in het bos onder een valwind geprint beklim ik het woud van roterende klonen waarin ik essentiële bomen vind bloedend tot op de sokken gekapt blader ik mee met het volk van Kronos lees van de oude Skoda van Janos, het dronen van molens, dispenserende vrouwen verwaaiend op het recht…

In de ruimte van mijn hart zweeft een kubus glanzend hard gebroken wit klein als het topje van mijn pink met afgeronde hoeken hol van binnen om te plukken uit de lucht heb ik er mee gespeeld gedachteloos vliegt het zacht weer naar zijn plek lees ik over geknakte kinderlevens pak ik het voorzichtig vast laat het wentelen, kantelen…

Wat voedt je fantasie liet je weten dat je echter werd toen je op het zandpad liep niet de watermolen fluitende vogels of groene sculpturen we raken nooit iets kwijt laten alleen iets los ontmantelen als komodovaranen hangend boven watervallen we worden echter door onszelf we worden veilig echter geven verlies een stem voorbij gaat…

Tussen glazen aan monden hangt een zweem van Java een vinger kruist het glas langs mijn kruk ademt de rook van Merapi boven het hout een metalige klik vanille raakt jasmijn en een leren jas de kleur van lava warmt mijn voeten hoor in de verte gerommel van koekjes in blik…

Onder de zevende statie naast lege stoelen zit een tronie met een loep In nomine Patris… daar buigt hij voorover in donkerblauw jack tuurt door de woorden Ora pro nobis… zijn capuchonkoord is een witte lus witter dan zijn huid witter dan zijn loep dan staat hij op Panem nostrum… door naar de soep…

Je rode takken tikken het klepperend wiel mijn bedding spant trekt aan je snavelkant waar we tasten, jij en ik in het zuiver gissen kruisen we degens in lakens van zwart wit langs ons rieten dak valt een doek leeg uit de lucht als het ruisen verstilt rest ons dwalen langs de oever pikken we kussen uit het riet…

Nesten vol zwaluwkuikens bekken oranje en geel simultaan, keek ik bewonderend aan. Daar begon mijn stil verhaal zocht ik bijen in bubbels geliefden op kribben in opwaartse stromen, Ik leerde van slopen doorweekt en troostende woorden balancerend op koorden, waaide het flink – slechts een vinger stopte de tijd. Ook leerde ik gnomen…

We doorkruisten de termietenberg de blauwe moeder zag haren groeien op kale plekken honger druppelde langs vorken – in de dis krulden wortels op het oeverloze zand we vraten alles krasten aan het bord aan het vergraste tafelkleed verslikten we onze rituelen likten het ongebleekt katoen.…

In dit vers daar zit een dader van een moord nog nooit gepleegd, het verdichte alibi is verdwenen want bewijs verklaart niet nader waartoe het slachtoffer zich leent De rechercheur komt onderzoeken zet de plaats delict af met een lint, Who dunnit? Dat is niet de vraag als hij maar nergens sporen vindt, van ongeoorloofd handelen In de…

Kruip ik door een termietenberg grijze blokken openen je bloedstromen tikken de blauwe moeder lokt je vrat alles, alles wat ooit plant was Vrijheid!… ik hoorde het je schreeuwen, de echo likt de wanden in elke cel…

Handen zoeken figurine klei botst duimen draaien strofes rond hun as verder weg naar binnen slingert het slib nat langs mijn kin, naast waar de regel was mijn pink drukt het slik door de aanzet heen – roteer ik alle barstjes dicht – wordt het oor een kromme zin woorden gestookt hechten zich, grijzer dan gehoopt…

In dat ene ijzer vastgeklonken aan de muur valt alle pijn niet ondersteboven gebroken in vrijheid zocht ze mijn hand waar in de vroege ochtend zij de mooiste zon zag komen de vogels harder floten dan gras dansen kon…

Ik doop suikerspinnen in frozen margarita’s slinger op promillage in overdadige plooien – ruk jij me uit mijn strofe Beneveld raak ik je veren strijk langs je stiksels krimp in je paarse organza krul-krul in je zijdezacht licht – leun jij gefronst achterover ‘Mijn manchetten knellen’ stuntelt Armani schudt zijn pauwenveer langs hoed…

De wolfspin knippert de Akhal-Teke wit ivoor een beladen woord – steigert voor akkoord druipt zijde uit haar hersenspinsel fluistert in mijn oor vier handen achteruit vier handen in behaarde huid lippen dansen – de krump zo niet pas de bourrée hunkert zij naar wijsheid nee – nee– niet uit een boekje – weggescheurd…

Stop mij te onderzoeken terwijl rottende geuren uit een Haast’s arend kadaver dat bloot is komen te liggen op de zuidelijke insula mijn bulbus prikkelt. Klem ik me op je rug, lift mee, beklim ik de 380 KV met bungelende verrekijker, tuur naar het wassen van zoete aardappelen op het andere eiland, terwijl de honderdste aap al bezig is…

In de snijdende winternacht als je wangen schrijnen en je de weg naar huis zoekt waai ik door je heen reik ik je paars voor dageraad. Tijdens de onwillige maartse buien gepaard met hagel en striemende wind waai ik door je heen laat ik je groen stromen voor aarzelende lenteknoppen. Als de zomerstorm vat krijgt op je angst voor onweer…

Het doordeweekse materiaal,
 zo gewoon dat we er langs kijken, wordt woorden die een kostbare boodschap beschermen, de ontvanger laten genieten van het broze cadeau binnenin. Hoewel vernuftig gevouwen papier, strikjes of tierelantijntjes ook een gebroken vaas kunnen verbergen, het maakt het uitpakken van verwondering extra fijntjes.…

Trekt de zon aan mijn vleugelrug geuren van modder stromen iets lokt niet iets — bijna iets lokt als ik draai bijna niet iets draai dichterbij iets draai dichterbij niet iets dandelion draait dandelionpoeder lokt lokt zon langs de dansende dandelion volg iets niet te volgen stromen ik draai verder, niet verder ik draai niet…

Mijn vingers zoeken jouw rimpelland. Alle dagen, voor het avonduur zijn niet vergeten – alleen verloren in het doolhof van je hand. In stilte verdwaal ik in jouw verhalen.…

Ik kauw de wind als noradrenaline ploppen bakpoederkussentjes omgekeerd in rijzend deeg bellen gas dalen in het stijgende glas trillen baniers in de bries bij het gloren van de daken waai ik uit mijn stappen knappen badparels in mijn boterhamzakje spatten bij het vijfde station de waterballonnen pas…

Oude ogen spatten zilvergoud spuwen met gespreide armen. In akkoorden sterven klanken van verloren moedergrond. Valrijpe tsavoriet hangt aan een vezel in de tijd slechts één vinger duwt de wijzer voort. Ik klamp me vast aan kettingen van ijzer om mijn enkels sterven stenen op de kade laaf ik mij aan de hoogste poort. Kalmte danst…

Krijgen goden een naam dalen ze uit de wens mist te grijpen dansen op strepen neus tegen het raam krijgen een gezicht in je handen ligt een gedicht dat zich laat lezen – waar tekens staan.…

IJskorrels dansen bakstenen liggen los in het zand mijn hoofd gebogen onder mijn capuchon vind ik je deurbel beklad en bestickerd Ik zoek een getuige die me vertelt dat ik zijn mocht wat ik hoopte wie ik was…

Als wij opwaarts stromen, twintig vingers in één hand verschuiven kiezeldromen. Onder kruiend ijs liggen wij wang-aan-wang ontdekken het koren aan de bron. Waar goden samenscholen als oude wijzen zwijgen. Daar ligt de dam verzonken. Verdrinken mijn lippen in jouw haren, groeien wij dies natalis uit het riet omhoog.…

Als we inwaarts stromen, twintig vingers in één hand verschuiven kiezeldromen lippen strijken door mijn haren. Onder kruiend ijs liggen wij wang-aan-wang zoeken het koren bij de bron. De paarden zijn gestald, vreemde volkeren uitgebeend, is het psalmenlied versteend – het processiepad verworden tot een uitlaatplek voor honden. Laat…

Doorzichtig opende ik het onschuldig ogend staafje. O, waarom ben ik toch gezwicht voor dit plakkerige wicht, eenzaam op een schaaltje? Merci – voor mij geen fantasie – dat lag te smelten in de zon. Ik kwam niet van haar af in de ochtend na het feest; ze kleefde me overal ‘t verleidelijke beest.…

Stroomafwaarts, met open monden kauwden we de wind, slokten lege wolken, gooiden kiezels kei – op – kei – op – water. Nu staren hoge schoorstenen naar de verstilde dam. Het baken op de krib vertelt: Mithras is verdwenen. Zijn speelstok vastgeprikt op hologige grondels. Fietskadavers neergesmeten roesten in het gras misbaksels, los…

Op aanlandige wind sprongen we slootjes, smeerden groene vlekken op blote knieën, water sijpelde in blauwe regenlaarzen, slurpten chocomel onder de brug. We schuilden voor het zwellend wolkendek leunend tegen de Romeinse muur. De lauwe middag vergleed, overschreeuwd door Usipeten, achter eindeloos lokkende queesten. Met handen geboeid…

Met een collectieve bril lees ik, gewetenloos, binnen mijn kortzichtig bereik, lokale partijkarikaturen. Grillige praatpalen en wortelloze meningen slaan elkaar om de oren met losgeslagen koebellen, zie stoffige strofes en morsige verzen. Mag het journaille opgeschoond? Gereviseerd en gepolijst tonen gedichten, lavendelfris koorddansende…