Netgedichten

netgedicht (nr. 89.523):

Noodstop

Aan de zwartleren teugels forceer jij
een noodstop waar waterwerken
doordenderen en stukslaan
op ongeremd brekende meren

Geen metrum past de witte eilanden
die opdoemen, wild maai ik
naar steigerende kolommen
ik weiger de platgeslagen pleinen

In een fractie neem je de afslag
over ‘t strak geroskamde veld
uit de voorde staren de hoeven
vangt het schuimend geweld —

Het wier heeft mij welkom geheten

Zoek ik je tussen Descartes en Kant
wie ik was ben ik allang vergeten
verzamel met de resten van het tuig
en passant mijn botten op het land