Alle inzendingen over algemeen

De dichter leeft ergens buiten bereik, zijn werk klein als een handvol stof, maar in hem draagt een wereld die niemand zoekt. Hij spreekt niet luid. Hij wordt gelezen wanneer het te laat is. En toch — op een dag brak iets open in hem, iets lichts, iets dat geen naam verdroeg. Een kind, haast zonder gewicht, woonde eerst in een bloem,…

Traagzaam trekt de witte wagen door een straat die niemand noemt, stap voor stap de hoeven klagen wat geen mens nog hardop roemt. Onder ’t zeil — een adem minder, onder ’t hout — een naam te klein, en de paarden, stille kinderen, kijken of het anders kan zijn. Navond ligt al in hun ogen, hoewel ’t morgenlicht nog brandt, alsof dag en nacht…

Het wordt stil. De stad ademt uit in steen en blad, zuilen staan nog recht, maar luisteren al naar iets wat onder hen begint. Een man keert huiswaarts door wat hij bouwde, de dag nog zwaar in zijn handen, straten dragen zijn stappen niet meer, ze herinneren zich wortels. Navond, navond, breekbare avond, de vormen lossen langzaam op.…

Om te dichten schrijf ik: er is geen huis. De rest volgt. Ik sluit mijn ogen. Ik zie: waar de weg eindigt, brandt een licht. En ik denk: ik ben mens, iemand die van het licht hield. De wind fluistert mijn naam in het oor van de weg. En ik schrijf: er is geen huis.…

inzending gewist? uitzending gemist! Wat dan de reden is der overtreding de rode lijn, de bron van alle kwaad de scheve schaats over de gruweldaad van het verdwijnen van zijn geesteskind het onrecht van de ingreep en door wie blijft voor de buitenwacht, u, lezers dezes een vraag, een speculatie, een mysterie een diep geheim, een…

Koffiedamp en vergeten vingers De ochtend is een koude lepel die tegen mijn tanden tikt, melk kringelt traag als oude rook door het porselein van de dag. Jouw hand lag ooit op mijn rug als een warme munt uit de broekzak, vingers die de ruggengraat volgden alsof ze een landkaart lazen die alleen wij tweeën begrepen.…

De mist trekt op, Alleen rond zijn hoofd Blijft de mist hangen Als rustgevende balsem. Gedachten nemen de wijk, Wijl de mist onttrekt zicht En brengt gedachten Uit het zicht. De stilte die blijft, Geeft richting noch sturing, Alles blijft als het was.…

Vertel mij o muze, waarom en waartoe weswegen werd je inzending verwijderd? door wiens ogen gelezen en door wiens brein beoordeeld gewogen als zijnde te licht voor een in ieder opzicht te pruimen gedicht Vertel mij o muze, wat was het geheim wat mocht daarvan de reden wel zijn dat jouw eigen product op dit publiek domein onzichtbaar respectloos…

De held kan niet bewegen zonder zijn infuus maar hij heeft zin in roken, dus hij stapt uit bed en hij beweegt zijn lichaam richting het toilet: voorlopig heeft hij een excuus. Pas bij de lift wordt het gevaarlijk. In zijn blauwe kamerjas heeft hij om drie uur 's nachts hier niets te zoeken dus nu begint het avontuur. Zijn vingers tasten met…

Als ik je mag gidsen, langs deze weg, één die ik zelf niet echt ken, mag ik je dan vertellen en dan nog eens— wat het vraagt om een gelukkig man te zijn. Deze weg zal nooit haar einde vinden, slechts stappen die steeds voor je liggen. Geen beloning, geen vreugde in zicht, niets waar je ooit naar verlangde. Want vinden is geen deel van dit—…

Het regent, het regent dat ’ t giet, Alles buiten wordt nu nat, Ook ik, lopend van hot naar haar, Wijl regen deert mij niet. Alleen , ik groei er niet van, Bomen en struiken doen dat wel, Ook heesters en plantjes, Maar dieren niet, zijn net mensen. Want de mensen wensen, Dat ’t zonnetje schijnt op hun bolletje, Of lekker te kunnen relaxen…

deze grandioze plek, alsof je door een schilderij wandelt deze belevenis, alsof je door de poorten van het voorstellingsvermogen gaat deze tijdspanne, om bij stil te staan, te herhalen op een dag die gisteren en morgen kan zijn…

De mare verbreidde Zich wijd en zijd, Ieders mond liep Er van over, tot diep In de verste uithoeken, Waar niemand iets had te zoeken. Tot het plots uitbluste, Alsof niemand ’t nog lustte, Geheel was uitgekauwd, Niet meer werd vertrouwd, Door ander nieuws overschaduwd, Als ’t ware weggeduwd.…

​Je polijst je profiel tot je verblindt, een product in een etalage van glas. Maar wie koopt de schaduw die je achterlaat, als de lichten uitgaan op TikZin en je ontdekt dat je enkel een advertentie was? ​— TikZin…

De Glazen Ladder ​Je klimt tot je vingers bloeden, naar een top die telkens verzet. Je bent vergeten te vermoeden dat de afgrond je enige redding is, in dit zielloze estafet.…

Zijn faam was Wijd en zijd verbreid, Men sprak over hem Vol bewondering, Soms gemengd Met lichte afgunst, Dat men goed verborg, Want roddel en achterklap, Ligt heel dicht bij verwondering, Over teveel bewondering.…

Mij trokken stille wateren heel diep De oppervlakte niet bereid te breken Hoe prangend er ook door mij werd gekeken Het steeg totdat het bijna overliep Ver in mijn hoofd was dat er iemand riep Wat is er jongen blijf niet langer steken In wat intuïtief al is geweken Breek met je godvergeten horlepiep Het water brak mijn beeld verdween…

De zon belooft niets en begrijpt nog minder. Maar zonder zon was er geen ademzucht Geen liefde haat geen lente in de lucht Geen hier of nu geen overkant of ginder Beloftes bloeien op in onze breinen Maar krijgen zelden vaste voet aan grond Belijden loopt gesmeerd met volle mond In weemoed ziet men ze alras verdwijnen Ons streven is een godgegeven…

Mijn hart moet wijken voor de kracht die het ontmoet, waardoor het zal bezwijken en zal doen drogen alle bloed. In de dood zal zij herrijzen, zal zij zingen haar liefdeslied, waarmee zij mij zal bewijzen, dat zij mij nooit verliet. Ik ontwaak uit haar droom. Droom en werkelijkheid ontspruiten uit één stroom, tot elk compromis bereid…

hier rust het water dat tijdens het leven tegen wil en dank, vroeger of later van taken werd ontheven in robuuste armen gevangen tot stilte gedwongen neigend naar onderhuids verlangen het avondlijk vuurlicht verdrongen maar bootsman noch wachter geven zich prijs dan klinkt het alsmaar zachter; waarheen gaat de reis?…

er is perspectief tussen afstand en nabij in een dimensie die zich schilderen laat er is troost zodra de gedachte is gedicht met het woord aan verhaallijn onttrokken dat zich veilig waant en toch de draad weer oppakt…

Gekerkerd in de stad verwelkte ik tussen muren als bloesem zonder tak, en in de rook der nachten zocht ik naar de uren die niet verstikten in het dak van steen, dat laag en doof op mijn gedachten drukte en elke vlucht verbood — alsof de lucht zelf in mijn longen zich verschrikte en ademen verraad gebood. De winter streek door straten zonder…

ik val in licht of licht valt in mij ik zeg aarde maar het antwoordt goud ik zeg goud maar het blijft zwijgen ik val in licht of licht valt in mij hoeven zonder paard klank zonder weg avond die lekt ik val in licht of licht valt in mij Lazarus in mijn borst een deur die niet sluit een naam die terugkomt…

Mijn hart, een caged vogel, klapt tegen tralies van bitter stof en leugens, maar stijgt, stijgt als maanstof in olie- zwarte aderen, fenomenaal gebroken. Dromen drogen op als rozijnen in razernij, festeren, stinken, exploderen in keel- hete schreeuwen – toch draag ik jouw afwezigheid in mijn borst als veer zonder einde. Ik…

Aan de kop van de Kruitberg de kern van de ramp in de Bijlmer met de El Al staat volgens A.I. nu een hospitaal dat men, de victims indachtig en ook met het oog op de survivors heel consciëntieus Zorg en Hoop heeft gedoopt vernoemd naar de wijk in die andere hoofdstad in het westen - Paramaribo…

De Lente-oogst ​O, ’t ritselen van de bladeren klein, zo bange voor de regen, die wachten op de zonneschijn en Godes milde zegen! De schaapjes in de groene wei, ze grazen vroom en blij; hun wolleken is pas geschoren, ’t geluk is weer herboren. ​Hoort! ’t Zoeven van de raderen gaat, langs ’t blauwe veld van water, waar ’t zoute schuim de duinen…

--- De nacht vouwt om het huis, de nacht vouwt zich dicht, en de stilte valt en valt nog eens stil. De trein gaat voorbij, langs schapen, langs bomen, langs het rood van de avond. Ik ben bijna bij jou, bijna, zegt het hart, bijna en niet. Zij kijkt door het raam, zij kijkt nog steeds, in glas dat dromen breekt. Snaar voor…

De trein glijdt langs schapen, zon zakt achter bomen, avondrood vertoont een blauwe maan, maar ik voel mijn hart sneller slaan, want ik ben bijna bij jou. Als de nacht zich vouwt om het huis en de stilte als een deken valt, dan komt het verlangen sluipend terug, in golven van herinnering die nooit helemaal doven. Zij…

Het leven laat soms littekens na op je ziel Je draagt ze onzichtbaar mee Maar wanneer je hart ze verwerkt heeft Wegen ze meestal lichter…

Geef mij maar de brede, trage rivieren, de bewegingen die je niet ziet maar vermoedt, de drinkende wilgen, de zinloze dijken, een doodstille stad aan de oever. Geef mij maar de winter, het armoedige landschap, de akker zonder het teken van leven, de kracht van de krakende heide. Geef mij maar de kat als hij kijkt voor hij springt, om te…