Alle inzendingen over goudvis dood

14162 resultaten.

Sorteren op:

Ode aan Jansje de Waardt

hartenkreet
4.2 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.860
Streep niet haar naam door al is zij tot stof vergaan streep haar naam niet door alsof ze nooit heeft bestaan Het liefste dat ik heb bezeten het toekomstbeeld van mijn bestaan vraag me niet dat te vergeten en gewoon weer door te gaan Want ik wil verder leven maar weet niet hoe dat moet Ik hoor bij hen die achterbleven overleven vergt…

Moriturio

netgedicht
1.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.331
Jan Arends, Jan Emmens: leven te donker, gedichten te over, de dood opgebiecht het leven gewikt en gewogen. Ga dan maar vallen, het laatste gedicht is het lichtste, het zwaarste, het nekt uit een soort mededogen van overgewicht. Lieve dood , o zo helder, wat ben je toch licht.…

(Hoe koud is) De eeuwige dood?

hartenkreet
3.4 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.632
Hoe koud is de eeuwige dood en weg de kansen die je had, die het leven je ooit bood. De kansen die jij vergat. Je koos ervoor, misschien bewust, nog voor ik je gedag had gekust, nog voor ik 'vaarwel' kon zeggen. Waarom? Jij kan het niet uitleggen. Maar ik wéét dat je ervoor koos. Op je graf ligt geen enkele roos.…

Voor één keer

hartenkreet
2.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.153
Want hou je je ziende blind voor al wat je op je weg vindt, en doof voor elke tedere lach, dan ben je dood terwijl je leven mag.…

nog niet

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 995
wil ik dood klamp vast aan kleinood mezelf vergast op onsterflijk lijden ongewoon verrast einde der tijden onaangetast…
Fred6 augustus 2005Lees meer >

Witte licht van de dood

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.818
Daar sta je dan: Achter het witte licht van de dood, het was 'n kwestie van één stap, die stap was groot. Ik ben hier achter gebleven, ik bleef achter... alleen, en Ronald is de naam die gebeiteld staat in wit steen.…

de aarde die ze wenste

netgedicht
3.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.024
je oogde verte maar je hand was warm naar mij toe je stem was vlak trekken diepten zonder tranen je gezicht zo moe we brachten haar de aarde die ze wenste, huilden voor de laatste keer de merel die we hoorden toen we kwamen floot niet meer…

vaders handen

hartenkreet
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 2.355
Vaders handen, ruw, maar groot en sterk en altijd voor ons aan het werk zijn nu voor altijd stil en koud maar lijken nu nog meer gesneden uit het goede hout…

Veroordelen

hartenkreet
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 926
'k wil dood zijn zoals de anderen op het slagveld van bloemen dood zijn alleen zijn zij moedig gestorven en ik dan niet,want ik ren weg van het leven door de buitenwereld wordt men bestempeld als laf maar de buitenwereld is niet in mij ze veroordeelt mijn hart, mijn gevoelens maar ze is niet in mij…

dat naar vrolijk rook

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.764
daar komt hij aan de anjers in het cellofaan grote stappen en ruim met zijn armen wapperen je hebt hem nooit gekend die grote vent een glimlach van niet weten veel vergeten om zijn mond je wist nooit waar hij stond als je hem nodig had hij koos ook geen partij als jij verloor in het debat hij had iets luchtigs dat naar vrolijk…

in rood vaak de dood schrijft

netgedicht
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.602
ik viel de afgrond voorbij de bodem bood geen houvast meer voor mij ik landde op glas dat gebroken was de scherven rechtop in het gras ze kerfden mijn huid in wanden die gaapten randen verplaatsten tot een open geheel ik vergoot al mijn bloed dat in rood vaak de dood schrijft mijn ziel viel niet mee…
wil melker2 augustus 2003Lees meer >

Dood zijn duurt zo lang

gedicht
3.7 met 100 stemmen aantal keer bekeken 61.326
Het is niet fijn om dood te zijn. Soms maakt me dat een beetje bang. Het doet geen pijn om dood te zijn, maar dood zijn duurt zo lang. Als je dood bent, droom je dan? En waar droom je dan wel van? Droom je dat je in je straat langzaam op een trommel slaat? Dat iemand je geroepen heeft? Droom je dat je leeft?…

zijn vingers al ontsloot

netgedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.730
de schreeuw, ze voelden het gevaar in kippevel de angst opkruipend langs de ruggegraat, de hel ze holden naar de kant met ogen groot van moord en brand, de massa zinderde van stilte ze zagen zijn paniek voelden hoe de dood hem langzaam wurgde zijn vingers al ontsloot de witte vlek met leven dook voor de derde maal het water sloot…
wil melker14 augustus 2003Lees meer >

voor beide moet ik springen

netgedicht
4.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 993
ik wankel tusen afgrond en ravijn voor beide moet ik springen ik haat het eeuwige onzekerzijn waarheid zal tot keuze dwingen de weg ben ik al kwijt geen handen om te helpen als ik diep in me kijk zie ik slechts lege schelpen gebroken zonder kleur het leven is verdwenen in de stilte van mijn huis voel ik me niet meer thuis ze zwaaien…
wil melker22 september 2003Lees meer >

Stille tocht

hartenkreet
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 663
Ogen smeken om vergiffenis waar angst te lezen is. Woorden ontbreken in alle talen. In zware klei staan voeten vast. een vuurpeloton richt. Een hand gaat neer, de laatste wens wordt neergeschoten.…

volg het krullen van de lijn

netgedicht
4.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.897
ik zie de golven overslaan hoe donker wordt verzwolgen hoe wit maar steeds blijft gaan ik volg het krullen van de lijn het schuim verdwijnt en laat de diepte zwart verschijnen ik draai en kolk mee het sissen wiegt verleiding ik voel de vrijheid van de zee nog aarzel ik terwijl het water langs me gaat vandaag zich spiegelen laat…
wil melker31 oktober 2003Lees meer >

Doodstil

netgedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.521
De stilte is wit, mijn engel is dood. Uit de hemel vallen naalden van wezenloze pijn. Mijn tranen prikken de sterren door het papier van het zwarte firmament. Ik sta hier versteld, als een beeld dat is vergeten. Achter mij zie ik geen voetstappen meer. Ik adem je uit en geef me over aan ons leven.…

verstoppertje

hartenkreet
3.8 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.593
wij spelen verstoppertje met de tijd als kurkeiken van hun bast ontdaan eens in de tien jaar en kwetsbaar zo naakt dat in de ogen van de kijker de blik even hapert en ophoudt te zien dat de dood het langzame sterven stopt het leven in zich het lijden verlengt…

Ik ben niet dood,ik ben slechts naar de andere kant.

hartenkreet
3.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 13.989
De dood is niets Ik ben maar aan de andere kant ik ben mijzelf Jij bent jijzelf Wat we waren voor mekaar zijn we nog altijd Noem me zoals je me steeds genoemd hebt spreek tegen mij,zoals weleer op dezelfde toon niet plechtig,niet triest Lach om wat ons samen heeft doen lachen Bid, glimlach denk aan mij bid met mij Spreek mijn naam uit…

Waarom?

netgedicht
2.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 2.867
Het web van je leven bestond uit ragfijne draad, met het mijne verweven, zusje, hartskameraad. Je afscheid sloeg een krater de wonden nog rauw. Waar blijft nu ons later? Waarom deze kou? In mezelf, herken ik je trekken, dan word ik soms boos. Verdekke!! verdekke!! Roos!!…
mrien29 november 2003Lees meer >

je aaide bomen langs hun bast

netgedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 958
ik zag je bij de sloot je passen liepen veel te groot het water trok je aaide bomen langs hun bast vroeg om vergeving op de tast het ruisen knikte je ogen dwaalden in het groen zochten reden het te doen de zon verschimde het water week de zon vergolfde in je spiegelbeeld en draaide af, bladeren dwarrelden een graf…
wil melker19 februari 2003Lees meer >

Stil verdriet

hartenkreet
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 2.379
Strak kijkt hij voor zich uit slechts een vogel geeft geluid bij een graf, bedekt met sneeuw Stil verdriet niemand die zijn tranen ziet: mannen huilen niet...…
Hetty24 februari 2003Lees meer >

Besef

hartenkreet
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 2.036
Is het dit hart dat breekt Bij het besef : zij is er niet, want zij is dood.…
N. Milo27 februari 2003Lees meer >

vader

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.458
Mijn vader was een man uit duizenden. Een rustig en bedachtzaam man. Hij was mijn trots en gaf me veel vertrouwen van zo een man kan je alleen maar houden. Jarenlang heeft hij geleden. Nooit hoorde je hem klagen. Mijn vader heeft zijn ziekte stil gedragen door zijn geloof zo diep en hecht leverde hij met zijn ziekte een gevecht. De doktoren…
onbekend27 februari 2003Lees meer >

In de naam

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.785
En toen heb je uiteindelijk je naam verklapt. Ik wilde hem duizendmaal fluisteren in je oren. Maar de zandloper heeft een ander lot beslist. Je was door hoger krachten uitverkoren. En bent alleen over de regenboog gestapt. Meer dan jij heb ik niemand ooit gemist. Zonder jou ben ik een radeloze wandelaar. Zonder jou ben ik verloren.…
nmilo5 maart 2003Lees meer >

doodgaan

hartenkreet
2.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.422
Ik hoop dat op een keer, ik slapenga en nooit meer wakker wordt, sterf in alle stilte, zonder pijn, rustig doodga en verdwijn...…
Tina20 maart 2003Lees meer >

Voor Ronald (mijn broer, waar je ook moge zijn)

netgedicht
3.3 met 15 stemmen aantal keer bekeken 1.489
Met een triest gevoel op dood spoor, kreeg je bij "vrienden" geen gehoor. Blind voor de toekomst, doof voor de reden, besloot je toen maar uit het leven te treden. Het was je teveel, te zwaar, het was genoeg! Je koos voor de dood, al was het te vroeg. Wat was er van je geworden als je er nog was?…

Een afscheid voor de dood

hartenkreet
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 2.226
Lusteloos zak ik achterover in mijn kussen en bedenk wat ik in de brieven zal schrijven mijn allerlaatste geschenk Brieven aan mijn dierbaren naast mij leg ik ze klaar Stil, alleen in dit lege huis bij thuiskomst ben ik niet meer daar Niets heeft langer een waarde vergeef mijn ondankbaarheid, Heer Ik dank mijn leven af... ik…
Chichi3 april 2003Lees meer >

het blauw dat gele koren zingt

netgedicht
5.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.033
handen klauwen naar houvast groevenloos voelt steen nog zachter dan de dood in uitzichtloos verglijden het blauw dat gele koren zingt in het glooien van de hellingen verblinkt als stilte in de samenkomst van dalen is wit het graf dat sterven heeft gebaard rust die neerdaalt in de laatste strohalm die als roos geworpen is…