Alle inzendingen over wijken

848 resultaten.

Sorteren op:

Voorjaarsdag

netgedicht
2.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 845
Het was een dag van kleine dingen over het water deinden kringen Zeven kuikentjes op rij zacht, liefelijk en adorabel zoals een hoogspanningskabel zoemde het morgenlicht door Mei Zonder spanning of gevaar kabbelde voorjaar door het riet dat lenig boog en hier en daar een watersnip ontsnappen liet Het licht wilde die dag niet wijken…

Gevangen in een droom

hartenkreet
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.053
Je dieper dan diep in je ogen kijken, Een gevoel in mijn lijf dat alles hiervoor moet wijken. Ik wil dat de klok stil blijft staan, Zodat het uren en uren door kan gaan. Maar dan ineens uit het niets, Gebeurd er iets. Ik begin te ontwaken, Waardoor ik mijn droom moet staken.…
C. Kilian4 januari 2004Lees meer >

Na de regen

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 747
In het rood een uitgesteld verlangen de ondergaande zon extreem in elke kleur buigt in de laatste bui een boog in purperen schemer wacht de nacht de dag is weer volbracht een volle maan in 't midden van de boog gedacht kleurt zich na 't wijken van de wolken zilver wanneer het spectrum dooft is een belofte neergeschreven het…

Manshoog ´t gras

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.124
Bijna manshoog het gras hier Van watervogels hoorbaar vertier ´t roept en lokt Vragen stellen we uit aan de groengele oever van de trage rivier Wij nestelen ons wijken eerst aren en halmen leggen zich als bij wind neer Wij,gelieven weten van geen talmen geven ons blozend bloot En de vogels...…
Harry Daudt30 augustus 2006Lees meer >

Wie onder tranen zaaien

netgedicht
4.5 met 18 stemmen aantal keer bekeken 879
Een schoonheid die ik niet kan vatten, die raakt aan 't diepst van mijn gemoed: muziek van Mozart, bloemenkleuren en zoveel dat me danken doet: een avondzon, een witte vlinder, de dageraad met parels dauw, de held're vriendschap tussen mensen en liefde die niet wijken wou.…
Adeleyd31 augustus 2006Lees meer >

In zwart en bloot

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 553
ik draag zwart omdat jij genomen hebt wat ik bezat veel bloot om jou de pijn te laten zien het lijf waarvan ik gruw nog sijpelt af en toe die grote rode vlek over het wit dat ik ooit was dan schreeuw ik in mijn slaap als jouw handen mijn onschuld doden word ik gebroken wakker in lamlendig grijs dat niet wil wijken ben in…

Waterdicht

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 657
Golven in eindeloze stromen die van geen wijken weten. Samen knijpen ogen broederlijk de gemarmerde leden strak en stijf. Het is de stormvloed die zich bevrijd uit het kwetsbaar verkrampte lijf. Met een kreet van verlossing dooft het vuur van het gevecht. De laatste stuiptrekking is door het kalmerende nat geslecht.…
Iniduo1 september 2012Lees meer >

Voortschrijdend inzicht

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 572
om een of andere reden die zo op het oog nogal onbenullig lijkt tel ik de tegels van de stoep voordat de grond onder mijn voeten bezwijkt ik wijk van diepgezonken wegen mijd ingesleten, rechte paden stap door het oog van de naald wuif takken weg, blijf doorwaden met spinrag in het bezwete gelaat met licht tussen gebladerte als respijt…
Iniduo6 september 2013Lees meer >

Niet vergeten straten

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 501
Zet mij neer als kind en met dichte ogen weet ik blindelings nog in detail de weg van huis naar school alle namen van straten elke winkel onderweg Maar vraag je nu naar straten in mijn huidige wijk moet ik het antwoord vaak schuldig blijven terwijl ik toch probeer de namen te onthouden De wegen van het geheugen zijn soms ondoorgrondelijk…

BEGIFTIGD (4)

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 554
Om niet aan anderen te bezwijken Was het dat zij haar huis verliet Terecht kwam in het soort gebied Waar vonken op zoet water prijken Ze leerde hoe zich in te dijken Er lag nog veel in het verschiet Maar telkens als zij zich verried Wilde de dood niet van haar wijken Gebood haar te reïncarneren Totdat ze eindelijk ging beseffen Dat alleen…

april

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 534
lieve schat jouw seringenboompje kleurt al met de dagen mee, haar groene waas steeds uitgesprokener en paars licht op, binnen de tere knoppen het is een wachtster, een tere nimf, steeds zachter wijken kleine blaadjes voor hun zoete binnenkant nu deze maand in aanvang droef begonnen is, vertoont jouw blijdschap lieve tonen, in het donkerdere…

Het keerpunt voorbij

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 424
pijn balden de vuisten sloegen met knuisten vol irrationeel venijn zij trotseerde met opgeheven armen en brandende blik de opgekropte ego’s van heethoofdige iks zacht klonk het eerste geklap als applaus voor de breekbare stilte met een ontspannen lach in het aanzwellend geluid luchtten velen hun hart tevreden blij met het wijken…
wil melker30 oktober 2019Lees meer >

Weer een afscheid

netgedicht
2.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 330
Een schoonheid die ik niet kan vatten, die raakt aan 't diepst van mijn gemoed: muziek van Mozart, bloemenkleuren en zoveel dat me danken doet: een avondzon, een witte vlinder, de dageraad met parels dauw, de held're vriendschap tussen mensen en liefde die niet wijken wou.…
Adeleyd28 februari 2026Lees meer >

Miraculeus!

snelsonnet
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 801
Als je als paus twee wonderen verricht, Dan word je na het einde van je leven Eerst zalig, dan tot heiligheid verheven, Hoewel men deze keer het handje licht. Johannes stuntte eenmaal, bij mijn weten, Dus mag díens heiligheid een wonder heten.…

Toples

netgedicht
2.8 met 17 stemmen aantal keer bekeken 11.110
Ik ben een poëtisch hoge berg massief met silhouet onwrikbaar toren ik, verhevenheid gewaar, elke minaret tot dwerg Ik laat schallen tegen hen keren als ze wijken van mijn wetten ‘k zal ze met lawine`s pletten `t is mijn natuur om te verweren Hoor mijn loeiend holle klanken zie de pioniers bevriezen die ik hinder te beginnen Klim niet…
WOLF21 juli 2003Lees meer >

Laatste trein

hartenkreet
2.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.121
Perron 3 Maandagavond, nee dinsdagochtend 00.13 uur in mijn hoofd wil een zin niet wijken “hoop is uitgestelde teleurstelling” minstens twaalf jonge mensen misschien dertien verlaten de trein ik stap in in de lege coupé is hun warme aanwezigheid nog voelbaar onschuldig-blije stemmen galmen nog na ik dompel me in dit bad…
Lizzy28 november 2002Lees meer >

Van goed hout…

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.168
plankenvloer kraakt het verleden gesmoord door stof verstopte kieren onder kaal getreden pluche kleden spijkers buigen; de koppen geroest niet willens hun houtgreep te vieren nagels woest geslagen in de knoest ruw wreken de splinters zich tegen de vuile zolen die hen open gekrast achterlaten na een regen van vegen Nee, de delen barsten te wijken…
sacrajewa16 september 2004Lees meer >

Gevallen blad

hartenkreet
3.7 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.620
Treurnis zal nu langzaam wijken; toch blijft er het gemis. De zomer treedt als laatste aan en daarmee ook de zonneschijn Je mag weten, van nu af aan, dat hij bij Hem mag zijn.…
Leon22 november 2004Lees meer >

Oude jaar

poëzie
3.8 met 19 stemmen aantal keer bekeken 2.903
O, mocht de wereld wijken met de omzwaai van de tijd. Daal, hemel, tot ons neer, wij laten de aarde los, om zelf niet te bezwijken. Ontruk ons aan ons zelf en houd ons vast o Heer!…

In ultra violet

netgedicht
2.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 741
kaats de zon weerbarst haar stralen laat me maar mijn bruin gaan halen in het ultra violet ja op mijn eigen bed ik zag je tussen wolken met schaduwen de hele straat bevolken je nam de mensen in warmte met je mee kou en wind volgden gedwee maar nu de lente komt en jij weer schalks lijkt te kijken naar het blauw dat niet zal wijken…

Getrouwheid

netgedicht
2.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 740
onder de tomeloze liefde tijdens het langzaam wijken bespeuren ze ongewild de angst voor een laatste maal de daad hoe zuiver toch volbracht het vlieden van hun minnekracht bij het verschijnen van de dag samen met hun gedeelde dromen zomaar weggevlerkt op vleugels die zich niet lieten vermoeden toch nog voor een stuk omwenteling van hun…

En garde

netgedicht
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.078
plekken en stof om in te bijten na het vertrappelen dan het verzorgen, dekens vol troost op gehavende schouders en zoete woordjes schuren in gescheurde oren die vinger die nog wijst uit het oog, uit het hart de dolk die daar niet hoort en franjelintjes in het haar daar stamp je maar mee door een bloedrode zee even snel na het wijken…

druk zwart in wit achter elkaar

netgedicht
4.3 met 15 stemmen aantal keer bekeken 704
laat spiegels toekomst maar bekijken schrijf het verleden af een nieuw gezicht en laat het oude wijken gewoon wat politiek de beurs is vast in trek een stukje rampgebied moord en bloed is ook niet gek plak stukjes aan elkaar die iedereen kan keuren combineren doen de lezers maar ze moeten altijd…

Glastempel

netgedicht
4.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 611
Lachend pakt zij de scherven van haar zelfgeblazen huisje waar sterren geen barsten meer kunnen snijden in reeds blauw geronnen bloed aders volgen puur en ademloos gesneden lijnen langs links waar onregelmatig bonken geen kamers meer sluit doch hartnekkig tegen beter weten in volhoudt de laatste scheuren in de muren blijven wijken en…
metha7 juli 2006Lees meer >

Tegen beter weten in

gedicht
3.1 met 31 stemmen aantal keer bekeken 20.473
Muren die niet wijken. Een hemel die zwijgt. Ooit een weg, honderd wegen naar het licht - alles loopt dood. Wat ooit bevrijdde, heelde, verzoende - krachteloos.…
Hans Bouma22 september 2006Lees meer >

Haar vroeger naakt

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 877
Wanneer de houten deuren wijken op de tocht (op avonden van harde wind en hoorbaar sissend water), is zij het steeds die bleek & rechtop in de kussens de kamer binnen komt - ze zegt geen woord, maar speelt haar weemoed in gegiechel om een alledaags verleden (haar vroeger naakt, ooit glad & harig van verlangen), en laat zich gaan vanuit…

PROSPERITEIT

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 537
De hemel hangt ontroerd Boven novemberweide Ik wijk niet van zijn zijde De doodsdrift is ontvoerd Met peperkoek gevoerd Niemand kwam tussenbeide Zij kreeg een vrijgeleide Die knibbel knabbel koert Ik voel me, hemel, zo content En kijk u zielsgelukkig aan Skeletten vol ontbladering Staan met mij in omkadering Van grenzen in een nieuw…

Ineens is alles onbeduidend

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 643
De tijd staat stil, de dingen wijken, de witheid van de sneeuw bekoort nu niet. Er is nu enkel het verdriet, de onmacht om nabij te zijn, de dingen ongedaan te maken, te zien hoe alles onbeduidend en van geen tel meer is te weten. Toch moet je door, je kan niet anders, het leven vraagt niet om je lach, je ironie of je verklaren.…
Adeleyd20 januari 2013Lees meer >

Winters hart

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 546
Wel, winters hart Dat goeddeels door De seizoenen heen Bevroren blijft, Winterweer dat van Geen wijken weet - Vertoont vandaag tekenen Van inzettende dooi - Mid-januari en Hijmersma Maait het gras alsof Het juli is vandaag, Fiets met open jas En verder alleen Een bloes door het Dorp waar ik Mijn leven leef, Hoor de…

La Mort

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 524
ondraaglijk lijden zoekt toevlucht tot gepland of ongepland, daar ze niet van wijken willen weten in hun hoofd is 't overvol genoeg basta finito hoe vreemd is het als de dood op jouw deur klopt ben jij dan klaar of ben je als de dood ik in ieder geval niet nog lang niet geef mijn portie maar aan fikkie ook al word ik niet oud…
LadyLove30 september 2014Lees meer >