5397 resultaten.
"LEVENSTREK"
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
740 "Wie een maaltijd vooruitdenkt,
die houdt trek in z'n leven!"…
Mijn schaduw en ik
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
518 Ik ben uniek
in veel dingen
kent men mij
zelfs aan
mijn schaduw
maar als men
mijn schaduw
niet meer kent
hoe uniek
zal ik dan
nog wezen?…
Over levenshouding
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
809 Welke houding in het leven
Zal je goede resultaten geven?
Om dat te doorzien
Moet je gaan “leven” misschien
En wordt je zo inzicht gegeven.
Om vooraan te beginnen:
Wij eindigen als stervelingen.
Tussendoor wordt ons gegeven
Er flink op los te leven,
Te genieten van de dingen.
Pas aan het einde van de rit
Weet je hoe het werkelijk zit…
centrum
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
632 gevoelig ben ik in mijn stilte
mijn geest in het universum
op oneindig
denken zonder gedachtes
overgeven aan eindeloze gevoelens
op die plaatsen waar ik het nooit
meer kwijt raak
de zon schijnt en ik denk
aan vandaag en gisteren
in het centrum van gewone dingen…
Hoe alles één is
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
560 Hoe alles één is, al zijn
er plooien van vergetelheid;
de liefde wint het, maar nog
niet direct, eerst moeten
nog veel waters worden opgetild
tot waar ze ooit ontsprongen zijn
en konden leren om
dieper te dalen en nederig
te worden en stil.
Wij zijn nog teveel doeners
en te weinig zieners en dromers.…
De Zeiler
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
850 Zoals het groene water en het golvenwit
delft de peinzer het onderspit.
De denker bezeilt de witte koppen,
is door de hevige wind niet te stoppen.
Waar de grijzige hemel zich verbreidt,
versterkt zich het harteleed.
Voor hen die zeilen en verdrinken,
zal de eeuwige levensbron weerklinken.…
ALEXANDRE JOLLIEN (1)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
562 Jij, bouwsel van gewoonten en verlangen
Besef dat het je nimmer zal gelukken
Om welzijn uit je toekomstbeeld te plukken
Of onlust aan een zondebok te hangen
Je holt je hele leventje door gangen
Achter een etensbak vol droom en nukken
Zoals een hond achter oud brood, aan stukken
Gescheurd door een bazin vol ratelslangen
Je wezen valt niet…
ALEXANDRE JOLLIEN (3)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 Soms blijf ik middagen in bed
En houd dan op met te bestaan
Ik oefen me dan in vergaan
Beroof mezelf van leed en pret
Bemerk dat ik het redelijk red
Om los te laten lach en traan
Dat ik me er doorheen zal slaan
Wat u Dood ook aan zuurs voorzet
Door u met een been in het graf
De ziel met angsten vastgepind
Doet u de mensheid veel verdriet…
de spons
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
726 wat is ons leven
méér dan
een spons onder water?
ervaringen,
geluk en verdriet
worden beetje bij beetje
opgezogen
in elke vezel
bij het ouder worden
wordt ze steeds
zwaarder en zwaarder
om uiteindelijk zachtjes
op de bodem te belanden
maar als de dood aanbreekt
wordt ze
opgetild uit het water
al het overbodige
stroomt vanzelf…
ALEXANDRE JOLLIEN (4)
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
512 Je wilt een pleister zijn op vele wonden
Ik voel het in het diepste van mijn ziel
Ik heb nu eenmaal mijn Achilleshiel
Als filosoof heb ik veel te doorgronden
Je speelruimte werd drastisch ingebonden
Wat maakt het, Etty, dat ik voor je viel
Dat ik als jij verstil wanneer ik kniel
Vol vrees voor moedig man te licht bevonden
Ik wil meer blijdschap…
Boetseerde met wolken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
619 zij leefde van wind
deed luchten zuchten
boetseerde met wolken haar bui
in ontlading
creëerde zij bliksem
niet zelden zonder gedonder
kinderen noemden haar heks
maar zij schoonde het straatje
knipte de heg van haar paadje
alleen zij kon de hemel klaren
zo dat de boeren
grote oogsten konden vergaren
in een geheim ritueel
deden…
Misschien moet ik worden
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
588 Misschien moet ik worden als het gras:
dicht bij de grond, ongezien wanneer je
het vergelijkt met de eik, maar goed voor
iedereen die van groen houdt en zelfs
voedsel wil zijn voor anderen. Misschien
zijn we veel teveel bezig met wat we denken
dat belangrijk is: een hoge positie, genoeg geld
om het er goed van te kunnen nemen, tenminste…
Heel langzaam dooft de dag
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
586 Heel langzaam dooft de dag, er is nu nog
wat licht, maar ’t wordt al wazig; de drukte van
voorbije uren neemt nu af, al golft het dwaas
gedraaf heel langzaam nog wat na.
Er komt weer ruimte voor de ernst, de vragen
die zich nooit helemaal laten wegdrukken, al
proberen we nog zo hard. Maar soms is het
ook goed van nergens aan te denken. Slechts…
Als de nood het hoogst is
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
706 Wanneer de nood het hoogst is,
is de redding nabij,
maar wie bepaald nou de grootte
van de nood bij jou en mij,
moet ik de D vervangen voor een T,
is dat dan een idee?
Want als mijn nood hoog is,
is de T mooi de dans ontsprongen!…
Als ik filosofeer
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
538 Zo af en toe als ik filosofeer,
jawel dat komt voor een enkele keer,
dan denk ik over dingen na,
die toen gebeurden en de tijd erna,
zo af en toe als ik filosofeer,
dan doet mijn hoofd warempel zeer,
van alle woorden die passeren,
die ik in mijn hoofd moet parkeren.
Zo af en toe als ik filosofeer,
jawel dat komt voor, niet zo vaak meer…
Een heidens karwei
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
661 zes dagen om te scheppen
na de Apocalyps
de ervaring van lang geleden
borrelt op in zijn brein
wanneer hij na zes dagen
en triljoenen vragen zijn werk bekijkt
is alles zoals het moet zijn
weer heeft hij het hemelruim vormgegeven
en deze keer, weet de Heer
mijn handen zijn schoon gebleven…
Rusteloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
588 Heerst er rust in mijn vermoeidheid
Heerst er strijdlust in mijn verzoening
Komen mensen nader als ik hen vermijd
Is er afdoende waardering te vinden als genoegdoening
Is er een wezenlijk doel in mijn ademhaling
Komen eenzame zielen op mijn pad zodat ik hen inwijd
Is de achterlijke wereld me liever niet kwijt
Zijn mijn woorden sterk genoeg…
Het
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
695 Veel mensen denken het te weten,
zonder het te kennen.
Het wil gekend worden,
in woorden en gebaren.
In liefde bovenal,
dus doe eens lekker mal.
En wees de ene,
die het is.…
Verloren lopen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 Verloren lopen op de heide, ongeweten
dezelfde weg een tweede keer gegaan.
Is zo ons leven soms ook niet: herhaaldelijk
weer fouten maken, dwaas zijn, ongeduldig?
We dolen en we zoeken, trachten te verstaan
hoe anderen in eigen wereld leven, want
iedereen bewoont dezelfde aarde maar
heeft eigen denken, voelen, streven
en niemand weet ten…
Over misschien, misschien.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
631 Misschien
heb je het gezien?
Anders een volgende keer,
probeer je weer
het te zien.
Geloof je nog in misschien,
dan heb je de waarheid nog niet gezien ?…
Hoge tonen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
495 uit de stalen kerktoren
verwaaien hoge tonen
echo’s van tijd
seconden roesten niet
rijgen zich aaneen
tot kettingen van uren
die dagen vastklinken
tot maanden
ze verankeren in jaren
de toren priemt
naar de oneindigheid
tijd staalt tevergeefs in eeuwigheid…
Perpetuum mobile zoektocht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
491 In lijnen loop ik mijn weg
over deze aarde
zoekend de rechte baan
maar kom mijzelf dikwijls tegen
daar paden in cirkels gaan
volg mijn leven in hoeken
donker uit het licht
blijf stug in schaduw zoeken
naar zonneschijn en evenwicht
geen wegen lopen recht,
noch krom door vlakten of bergen
en langs de waterkant
kan niet de stroom verbergen…
De wijze
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.887 Mijn huis is vuil, mijn kinderen, talrijk, krijsen.
De varkens wroeten ronkend in de hof.
Maar bergen, blauw en ver verheven, eisen
Mijn aandacht op, die stijgt uit stank en stof.…
Maritieme mijmering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
557 Ik ben de zee,
ik omarm alle eindeloze kusten.
Mijn golven en mijn tij
woelen onafgebroken zonder rusten.
Ik ben het water,
al het leven komt van mij.
Maar beproef mij niet,
ik neem het terug in mijn razernij.
Boven mij gaan de dag en de nacht,
de zon rijst uit mijn schoot,
de wolken zijn mijn sluier
en ik behoed de maan voor de dood.
Je…
de slakkenjager
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
632 Daar in het Teutoburgerwoud
leefde een slakkenjager,
hij legde op de slakken zout,
of ze vet waren of mager.
De slakken hadden elk toch wel
een eigen signatuur,
dat is toch wel het mooiste
van moedertje natuur.
Maar slakken kwamen er te veel,
ze teelden vrees`lijk aan,
de jager werkte zich kapot
en is toen dood gegaan.
Moraal:
Voelt…
Een grote vierkante wasbak
gedicht
4.5 met 2 stemmen
5.944 Een grote vierkante wasbak
ergens in een boerenhoeve.
Ik draai de kraan open.
Het is een wonder dat hij het toelaat
hij die altijd alles heeft bepaald
de kapitein van een wrakke boot
in vreemde wateren.
Nu zwemt hij in die wasbak.
En hoe meer water er stroomt
hoe meer verwonde kinderlijfjes
erbij komen, ze drijven om hem heen
draaiend van…
Over zekerheden.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 Zekerheden
zijn enkel zeker in het heden.
Maar hebben alle schijn,
Dat ze ook zeker zeker zijn
In het verleden.
Wilt u ergens op kunnen bouwen,
Kunt u geen zekerheden vertrouwen !…
SMAAKMAKERS VAN HET LEVEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
643 Als je weet wie je bent
ben je wie je bent
maar voordat je weet
wie je bent
ben je niet een ander
maar ook jezelf
soms bekender bij een ander
dan bij jezelf
De zoektocht naar jezelf
je eigen zijn en wezen
duurt soms een leven lang
maar blijft ook verrassen
tenminste als je
voor verrassingen open staat
en vergeet niet
"HET HEBBEN…
Meerdere dimensies
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
555 onhoorbaar
zonder lucht
ademloos in stilte
strekt mijn ziel
zich uit en deelt
de kosmische vlakte
besta als punt
waar anderen
de ruimte vullen
alleen in raken
zal ik contact met
meerdere dimensies maken…
Domweg I
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
676 zomaar zitten op een bankje
geen gejoel en geen gejaag
mijn handen in de zakken en
m’n oren in de kraag
dat is alles…