8758 resultaten.
Bijna vrij
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
649 Stil zit ze naast me,
haar oogjes spelen
met de contouren
van het glas in lood.
Ze wordt geconfronteerd
met eeuwig leven,
dat, wat beloofd is
na de dood.
Zilver omrande wolken
drijven schaapsgewijs voorbij.
“Ik zie de Goede Herder”
fluistert ze naar mij.
“Zou oma het al weten?
Dan is ze bijna vrij”.…
Oma
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.093 Hoe stil is het ontwaken
de wereld wit en ongerept
traag komt mijn geest tot leven
treuzelend kom ik uit mijn bed.
Gedachteloos wil ik zweven
in luiheid en in rust
zo wil ik de dag beleven
tot de maan de avond kust.…
Als de teerling is geworpen
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
644 het is geen vragen
maar uitdagen
jij laat me dansen op
een koord zonder net
trekt aan de touwtjes
ben jouw harlekijn
armen en benen gelijk
de lach is mijn pijn
als de teerling is geworpen
en mijn geluk is op
zullen jouw armen
mij niet langer vangen
dan breekt het touw
de harlekijn ligt stil
verlaten in de hoek
een stukgelezen…
13.00 uur
gedicht
2.7 met 23 stemmen
28.697 Wees stil,
niet mopperen. Eet, leef omdat ik het wil.
----------------------------
uit: 'De Uren' (1995)…
Plat (poëtica 10)
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
544 Echte gedichten zijn soms zo - erg
Veel beelden zo beeldend
Kreten zo krachtig
Rijmen zo rijk
Decors zo prachtig
Een trekker tuft voorbij
Een fietser groet
Hoi
Goedemorgen
De aprilzon
Het platte weiland
De A2 ruist mee als zee
De grutto valt stil
Baambrugge houdt zich van den domme…
Lekker rustig
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
515 Iedereen slaapt
Duttende planten
De maan die gaapt
Sterren als diamanten
Tongen liggen stil
Monden gesnoerd
Duif in zijn til
Paden onaangeroerd
Bloemknoppen dicht
Deuren gesloten
Zorgeloos gezicht
Aangemeerde boten
Kaarsen opgebrand
Discussies onverhit
Door stilte overmand
Lekker rustig is dit….…
Het hout is hard
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 Het hout is hard
de klink verroest
mijn haar verward
in mij kookt het woest
De sleutel verdwenen
ik kan duwen wat ik wil
mijn ogen wenen
in mij is het stil
Krakende scharnieren
en dubbele glazen
ik zeg gedag tegen mieren
niets kan me meer verbazen
Een nieuw geschilderd kozijn
walmen verse verfgeur
alleen op een groot plein
ik sta…
Het blauw bazuint
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
476 in de opmaat
hoor je kabbelende
tonen van de zee
het blauw bazuint
in weidsheid rond
trompetten schetteren de zon
violen spelen
rullend zand pauken
zinderen het hete strand
in koperrood
golft de finale aan
met witte echokuiven
dan draag ik je naar zee
het zomerse orkest speelt
stil de avondkoelte mee…
bij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
555 mischien kunnen wij wel niet zonder storm
gaan we er uiteindelijk toch aan onderdoor
soms was het stil en daar bleef het meestal bij
dan opnieuw gaan geloven in de taak en aan je zij
geheimen die niet in een zin verklaarbaar zijn
het heeft met iets te maken
zoiets als meedragen
rijp voor het gekkenhuis zou je zeggen
dus proberen te verklaren…
Spaken
netgedicht
4.2 met 35 stemmen
1.196 In je korte grijze krullen
zie ik nog steeds de lange lokken
van het meisje om te smullen
dat met mij wil samenhokken
je ogen hebben meer gezien
dan wij ooit nog kunnen delen
en alle ervaringen van dien
steken spaken in ons spelen
het is je stem die mij beroert
alsof de tijd heeft stil gestaan
nimmer in passie uitgevloerd
en eeuwig met…
Beschuitkruimels (voor Jeannet)
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.057 Als een mooi beschuitje, besmeerd met boter, plakje kaas,
plots van tafel valt - net misgegrepen- dat al verkruimelend
wordt platgetrapt op de stenen vloer, oneetbaar verandert,
zo verpulveren vele levens, ongekend, stil en onbegrepen,
vervuild, besmeurd, gevallen, vastgeplakt en kapot getrapt,
in duizenden onbekende, intelligente kruimeltjes…
Zij is niet meer
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.154 bloemen zoeken geen vaas
kaarten behoeven geen brievenbus
zij zoeken ogen om de zorgvuldig
gekozen woorden te lezen
als uiting van, nu het nieuws
de wereld vindt en ongeloof
plaats maakt voor realiteit
ontsteekt men kaarsen
stroomt men samen al dan niet
met bloemen en of een kaart
alleen al, om even stil te staan
bij hetgeen dat waar…
Lekker
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
769 Door ’t stil gezweet en zacht gesop
word ik dus klets- en kliedernat
En weet je wat?
Ik koop hiervoor een mooi hansop.…
Herinneringsemoties
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
640 Gedachten die hem vrolijk maakten
aan gebeurtenissen van toen
een glimlach om zijn lippen toverden
herinnering weerkaatsend in zijn ogen
stil mijmerend om die woorden
gesproken vriendelijk en teer
een hand strelend over zijn wangen
hoort hij in melancholie nog weer
een zachte stem alleen voor hem
alsof een harpsnaar werd beroerd
een zuivere…
de laatste tijd
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
560 rond haar oude hoofd kleurt licht in witte aureolen
ze strijdt en houdt haar tere handen op
er loopt wat hoop in zwakke levenslijnen
maar de dood verschijnt al, onder lakens
de dekens ademen slechts kou
“ik hou van jou”
zegt mijn gevoel
zij beeft en laat heel stil
haar tranen naar mijn hart verdwijnen…
Echo
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
840 Als ik wandel in het bos
tekenen herinneringen
zich af in de schors
van hoge bomen
in de holte van een
hele oude knoest
klinkt de echo van
een bekende stem
hij kruist mijn pad
ik weet dat jij het
bent nog altijd dat
kleine stukje verleden
roep het een halt toe
wil ontkomen aan
stil weggestopt verdriet
maar de echo luistert niet…
Dans der planeten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
549 De muziek is inmiddels
al lang weer opzwepend
een ieder gooit zich los
maar zij dansen nog hun eigen dans
innig verstrengeld mond aan mond
in een totaal andere dimensie
waar Venus en Mars
zich innig versmelten
tot een eigen heelal
waarin de tijd stil staat
alle zintuigen alleen
gericht op elkaar…
alleen 's nachts
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
556 dikbuikig
in cirkels rond mijn lichaam
hoor alles dreunen
op het linoleum van de leegte
wijsvingers breken maanlicht
meedogenloos
in het spoor dat ze achterlaten
slapende kamers
en striemen worden geklemd
tussen slagtanden en een bloedend hart
ik begraaf mezelf
onder aarde en bladeren
en blijf nog even bij de eerste schreeuw
stil…
Dag van de Stilte - Triptiek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
467 .
---
Stilte is er steeds
overdag hoor je haar niet
vandaag stil genoeg?
----------------------
haiku triptiek
28 oktober 2012
dag van de Stilte…
Lijk dit
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
540 De herfst
een beetje crimineel
overal
een blad te veel
verval
grijpt om ons heen
de esdoorn opulent
in vreugde en verdriet
een roodborstje
dat geluidloos landt
begrijpt die herrie niet
van groen naar rood
tot goudbrokaat
dat stil vergaat
er sluipen geruchten
in mijn tuin
van oudsher
van her en der
verhalen
met een happy end
lijk…
Spookjes nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
864 Somber hangen wolken
zwaar en kil
en winden kolken
door straten verlaten en stil.
Huilen door kale kruinen
als lugubere muziek
van vals gestemde bazuinen
zonder klank, zonder ritmiek.
En donker zijn de nachten
zie geen sterren, zie geen maan
‘t is alsof spoken wachten
tot de klok twaalf zal slaan.…
De bevrijding kwam pas..
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
548 zij klommen op daken
om bloemen te rapen
tien jaren later
de straten stil
als de lantarens brandden
was elke beweging verbannen
zo werd het geleerd
door de sociale controle
achter gordijnen gecontroleerd
geschiedenis
was toen een verslag
van de oorlog in grote lijnen
bevrijding kwam pas
door studie en kennis
van details dood…
Droomwereld
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
508 In mijn droomwereld gebeuren
vreemde dingen
zo kleuren bloemen de sneeuw
zo zingt een rat de aria van de eeuw
mijn droomwereld is niet dor of stil
gaat daar de zon onder dan kleurt de horizon purper
en hoor ik ergens in de verte een muziekbak vol violen
die als vanzelf een stuk van Verdi spelen
als ik wakker word staat de radio aan.…
moederdag
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.348 Het is een dag
zoals geen ander
een dag om even stil
te staan bij jou
en jou en jou en jou
de vrouw die mij droeg
de kinderen die ik mocht baren
de dagen die voorbij gaan
de vele vele jaren
Het is een dag
van dankbaar zijn
en stilletjes herdenken
de vreugde én de pijn
en steeds weer liefde schenken…
Mistroostig polderlandschap.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
600 Molens in de verte, de wieken
staan stil.
Het verdorde gras geeft een
mistroostig aangezicht.
En tussen de weilanden liggen
de lege sloten.
Een dode zwaluw ligt langs de kant
van een sloot en een reiger staat
krom gebogen tussen het geknakte riet.
En de anders zo kwakende kikker zie
en hoor je nu niet.…
het geluid van glas
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
504 in de stil gebleven lucht bewoog iets
niet vanzelf, niet zonder kleine voortgezette
trillingen door tijd
en de glans van weergaloze weerschijn
uit kortstondig licht gevangen,
kleurrijk
tussen bladeren en een oud gebaar
aangeraakt door zachte adem gleed
een klein kristal tot aan een ander, tikte
tinkelend
en daar
opende geluid een…
Avondwake
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
478 heden schuiven nachten voor de zon
verstijven gordijnen tot mummies
bleekt euvel licht tot vale hapering
verteren magen het dagelijks brood
verwateren straatstenen tot knarsen
onder haastige zolen van onbestemde spoed
volgzaam zwijgen vogels, zaaien ochtenden
in blijvende herinnering
en wordt het stil rond de oren…
Iedere seconde iedere tel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Het leven hier op aard
Gaat met een sneltrein vaart
Hoe ouder je word
Is een seconde een tel tekort
Ik zet de tijd maar even stil
Omdat ik gewoon meer minuten wil
Misschien draai ik het klokje wel terug
Het leven gaat allemaal te snel te vlug
Maar genieten doe ik wel
Iedere seconde iedere tel.…
Een gruwelijk einde.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.097 stil en verdrietig
zijn kopje schudt in
de wind
't is nog zo'n baby
een zielig klein
hondenkind
verlaten van iedereen
natuur is meedogenloos
en hard
moeder pas verscheiden
haar baby moet
thans ernstig lijden
ze is een van de
vele zwerfhondjes die
dit jaarlijks overkomt
geen eten meer
noch drinken
de dood meldt zich
dan…
Op de drempel van
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.060 In het verweesde huis
sta ik nog even stil
met de wijsheid van het kind
loop ik mijn jeugd nog eens voorbij
onvolwassen kijk ik terug
twee paar ogen zonder leden
kijken hoopvol
over mijn schouder mee
ik sluit de mijne …
en zie het achtergelaten leeg
gevuld met het gemis
van niet te vergeten dagen
vergeef me
om dát wat ik…