5397 resultaten.
Zinloosheid
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.025 De zinloosheid bespeelt de dag zoals de bijl het bos.
De uren vallen gretig. Hiervan de zin is de muziek.
Meeslepend is het ritme, traag, het doet ons wiegen;
traag, vrijwel onhoorbaar, is de melodie die ons omvat.
Wat wij kunnen: meeneuriën, nors voor ons uitkijken,
energiek of juist bedremmeld protesteren - maar achter alles
zingt de zinloosheid…
TOEN EN NU
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
695 Toen ik jong was dacht ik: uit de wereld pers ik al het sap.
Mijn leven zal dat niet bederven.
Ik pik wat ik kan krijgen: de krenten uit de pap.
Ik zal mij veel rijkdom verwerven!
Toen ik ouder werd wist ik: Het ging anders dan ik dacht
Om intens gelukkig te kunnen leven.
Veel van wat ik vroeger had bedacht
Had ik intussen opgegeven.…
RIJK BLIJVEN....oftewel verdiepen!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
556 Als je je blijvend wil verrijken
moet je groeiend blijven rijpen
zeg maar steeds opnieuw vereiken
en soms je oude boom verplanten
in jong, fris, vers ontkiemende grond
Dat hou je geest en lichaam gezond
en kan je tot grote hoogte stijgen
Want oude diep verwortelde bomen
groeien tot aan, zelfs in de hemel!…
Door het oog van waarneming
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 soms sluit ik mijn ogen
om te zien met onvergankelijke blik
de pieken en dalen lossen op,
het beeldkader wordt platter
en de verten komen nabij
ik stem af op mijn geluid
om te verdwalen in tonaliteit
te dolen tussen verbergen en onthullen
langs de randen van het zicht
waar besta je eigenlijk?…
OPGEWARMDE (K)OUDE KOFFIE!
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
608 Alhoewel ik moeder niet meer mis,
het was mooi en genoeg geweest,
zou ik wel en graag juist nu
met wijlen mijn moeder een kopje
opgewarmde (k)oude koffie willen drinken
Een van haar rijke levens-crisis-toepassingen;
ik doe het nog dagelijks met een knipoog naar haar:
oude koude koffie nog effe opwarmen
Ze zou ongetwijfeld meer overlevingstips…
Onvervalst gevoel.
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
532 Mijn neus in oude manuscripten
ruikend aan de boekenlegger van
scenario’s door anderen geschreven,
levend maar nooit hebben bestaan.
Kleuren van een onvervalst gevoel,
waarin de inkt van realiteit niet is
opgedroogd, overstemd door de
aromatische geuren van de dramatiek.
Verdriet zoals het werd gedoogd
en steeds wordt geproefd, dat…
iedereen anders
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
657 Ik ben net als iedereen
Maar dan anders
Net als iedereen…
Toekomst in je rug
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
851 Achterstevoren
rijd ik
in een trein
het landschap volgend
naar de einder
mijmerend
peins ik
over fouten
in mijn leven
steeds kleiner
word ik
inzicht
wordt me niet gegeven
wanneer details
naar achtergronden
vervloeien
vooruit
ga ik rijden
in de trein
focus
krijg ik
op het landschap
de horizon
zet zich uit
komt razend…
Gehoornd Bestek
gedicht
3.0 met 1 stemmen
4.955 Kierkegaard:
Ik ben een vork
en zal jou
steken
Mulisch:
Ik lepel soep
het liefste
met een vork
Kafka:
Ik wil het mes
wezen dat
in je wroet
Ik dekte mijn
tafel voor vier
twee vorken
een mes
en een stier
----------------------------
uit: 'Dooier op drift', 2012.…
Het is de weg
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
566 als je even meeloopt
vertel ik over de weg
de meeste stenen zijn omgedoopt,
dat is wat ik zeg
nadat ik ze heb aangeraakt
zijn ze niet meer als voorheen
wat meer versleten, dieper naakt,
het karakter hebben ze nog wel gemeen
zo zal de kim, in de verte nabij,
geen echt wonder meer kennen
daarheen liggen ook aangetasten,
voorbij het moment…
Verborgen groei
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
490 Gecreëerd door ervaringen, geen onbeschreven blad maar eerder ruw als aarde. Zoekende naar invloeden, niet van nu, maar die ooit waren; verborgen tussen wat is geweest. Positief of negatief maar nooit zonder effect, zichzelf afvragende de uitwerking die het op hem heeft gehad.
Gravend in het verborgen verleden, een zoektocht naar wat ooit was. Het…
De boog van de schepper
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
516 Door de boog van de schepping
aan te spannen sluist het beeld van
gisteren door het innerlijke oog.
Raakt z’n pijl de roos van het licht
waar de schaduw van de tijd de
rug recht in zijn afgesloten kooi.
We zijn een theater van het geluid,
souffleurs van een glorierijk verleden
meningen en stemmingen uit het heden.
Publiek, de dichters…
Ode aan de cursus filosofisch schrijven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
490 Zoveel hartenbloed hier uit pennen vloeide
zulk een verfijnd weven van de geest
op de cadans van pulserend bewustzijn.
Voortgekomen uit het toeval soms,
van linksom draaiende aminozuren
toen bliksem knetterde door de waas
van zich verdichtende dampen
in de verstervende echo van de grote knal
en al onze impulsen, emoties en gedachten
dus evenzovele…
Allen die mij voorgingen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
482 Het was soms onbedoeld
of ik van voren leefde
of juist achterom zittend
in een lege kamer op een
stoel aan het raam dat
uitkijkt over een wereld
die zich niet grijpen laat.
Waarin het heden wordt gewist,
en het verleden verzonken ligt
als marskramer die zijn waren
reeds lang had verkocht boven een
wolkendek dat naar verdieping leidt…
ODE AAN DE DODEN, HEEL EN HALF!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
643 Natuurlijk brand ik een kaarsje
voor de doden als ode
Maar ik brand een grote kaars
voor de halve doden, de halve levenden
die met geen mogelijkheid
vooruit te branden zijn
Blijven zitten waar ze zitten
en zich bewust niet verroeren
klagen als je ze laat stikken
Uitgedoofd niet door de dood
maar door hun eigen levensstijl
geen stijl…
Ongewis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 de sporen in het zand
die ik gisteren zette
zijn vannacht verwaaid
zou ik ze willen zoeken
de wind die nam ze mee
de vloedlijn kruipt omhoog
als ik langs het strand loop
ik weet van de getijden
die mij nog steeds verrassen
als onvoorziene golven
mij meesleuren
hoe kan ik weten
of ik aan het einde van de de dag
de Avondster begroeten…
wonderlijk
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
737 Liefde, verliefd, het is een wonder!
Waar komt toch dat gevoel vandaan?
Waarom is het zo bijzonder
dat je er helemaal voor wilt gaan?
Hoe komt toch die vonk tot leven,
hoe de warmte en het licht
die je buik de vlinders geven,
soms zelfs op het eerste gezicht?
't mag dan een chemisch stofje wezen
in je brein of in je bloed
maar wie zet…
Het einde van ik
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
697 Ben ik goed genoeg?
Die vraag bestond niet,
in den beginne.
Die vraag stellen,
die vraag beantwoorden,
is opnieuw een vraag.
Om angst.
Om depressie.
Om geweld.
Ben ik goed genoeg?
Die vraag sterft gelukkig,
vroeger of te laat,
aan het einde van ik.…
Vallende
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
658 Het was mooi,
het was lief
maar...
het deed ook een beetje pijn,
ik keek omhoog
en jij naar beneden
ik was verliefd
eerder dan jij
niet dat het ergens stond geschreven
maar...
je viel omlaag
alleen ik weet niet waar
ik zag alleen een glimp
en werd verblind.…
De volle leegte
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
758 Achteloos sta ik in de regen,
Verzopen in mijn gedachten,
Maar het maakt niet uit.
Ik ben leeg,
Maar toch zo vol.…
Tanend licht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
508 De kettingwind rukt
aan zijn muze waarin de toon
verandert,
lief en leed verankert
in een voortschrijdend verhaal,
verslaat de eenzaamheid
tot aan de grenzen
van de moraal of een ander
woord gebruikt als het
hemeldak zich sluit in een
tijdloze melodie, een
kameleon
van geluid, zijn zwijgzame
boreling waarin ik meer te biechten…
Nao de pret
poëzie
4.0 met 2 stemmen
991 Wâ 'n kattrig, leeg gevuul van binnen!
Stram ien de been,' ien 't heufd zo loom.
Brr! gure wiend en regen zwiepen
De dorre blaojer van de boom'.
Was 'k ook 'en boom, 'k begos nou slaopend
De lange, saoje wienterdroom.
Gen mins te zien! - Jao toch, 'en bidder
Die weer 'en dooje maokt bekend.
Eergiestren was 't nog volop karmis,…
Doodlopende weg!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
635 In het levens-dal
van uitsluitend
herinneringen
loopt een lange weg!
Maar uiteindelijk
een doodlopende!…
Zinloos en hoopvol
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
571 Zinloos. Zeer zinloos.
Zo ontstond ooit leven.
Via toeval en selectie.
Via dood en verderf.
Zonder kennelijk doel.
Vormloosheid vormen we.
Met hoofd, hart en handen.
Met stenen bouwen we.
Met woorden dichten we.
Met noten componeren we.
Wij mensen.
Liefdevol en zinvol.
Hoopvol.
Zeer hoopvol is dat.…
Draaimolen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
669 We moeten veel
En kunnen niet
En zeker niet
Lang wachten
We draaien cirkels binnen achten
Hoe lang zal het geleden?
We buigen altijd af
We zoeken in de boeken
We beginnen steeds in hoeken
We draaien in een draf
We moeten veel
En kunnen niet
En zeker niet
Lang wachten
Draai jij cirkels binnen achten?
Hoe lang was het duren?
Kinderen…
Dit herfstgeel
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
505 Dit herfstgeel bekoort me als nooit tevoren:
het is licht en maakt blij maar roept ook weemoed wakker.
De vruchten op de akker, het fruit, de maïs, alles is weg
maar toch is er nog hoop gebleven, het leven gaat door.
Die weemoed schildert een toekomst die wacht, al
komt er eerst nog het echte duister, de nacht met
zijn droefheid en vragen,…
Eigen grondgebied?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
483 In warme ideeën ben ik aangespoeld
door naamloze nachten ben ik ontworpen
twee bekenden die mij hebben laten
modelleren in een herfstoven waarin
ik vurig ben geworpen. En blind gemaakt
voor al het latere schaduwwerk.
het middelpunt, de injectie met het zaad van
de astronomische wet van melancholie, zij drijft
de spot in de mantel van het…
SCHAAP EN HAZEN!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
620 Ook ik behoor tot de grote kudde
en loop doorgaans gedwee mee
of laat me opjagen door de hond
met bovenmatig gezag voor de herder
Maar ik wil één ding laten weten:
“Ik weet hoe hazen lopen” of
springen, dansen, spreken en juist niet doen;
dan krijgt noch hond noch herder mij te pakken
Maar als ik neig tot 'het verloren schaap'
zoek ik…
GOAL EN IK!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
750 Ik maak me niet meer druk
ik word ook niet meer bang
ik word niet meer verdrietig
ik word niet meer kwaad
ik laat het gewoon over me heen komen
De massa, de meningen, maar ook de verwensingen:
Dood, dood, dood!
Ik word massa-mens, massa-man
En wat ik echt wil zeggen
wat ik niet kan omvatten
wat ik niet kan begrijpen
wat me heel veel…
Licht is niet te meten...
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
552 Want God is licht
en licht is niet te meten
al denk je dat je dit
misschien wel kan;
het worstelt zich
door alle kieren
van de morgen
en doet je zingen
ondanks pijn en leed
want God is licht
en licht is niet te meten
je kan het enkel
in de nacht
voor even soms
vergeten.…