Netgedichten over actualiteit

ik zag dat kleuren zich mengden composities veranderden hun touche het waren niet de vele changementen maar het was immer nooit goed genoeg het nieuwe siergewas van ontevredenheid had het boeket maar even opgeluisterd meteen begon het achterbakse gefluister vol kritiek zonder zichtbare ogen en bekende stem…

mijn reisgezel reist nu met mijn vragen een paar zaken die nog niet zijn verpakt ik vind hem aardig soms wel iets bekakt over mij had hij niet veel te klagen wat hij deed voelde moeizaam en uitverkocht kroop maar zelden van zijn brede schouders af het denken maakte hem futloos en bekaf en blindeerde de antwoorden die hij zocht ze waren er…

zij had zich voorzichtig losgewerkt van de aarde die voor haar de kweek van haar talent zou worden huid aan huid in samen delen dan de eenling in alles deelzijn van en toch het eigene in veilige afscherming van de middelmaat want zij heeft al gekeken met de ogen van het universum en de immense macht en kracht van het heelal…

ze spiegelden in vlaagjes wind het handwerk van vermoeide ogen aan lange tafels in een grote zaal met muren en ramen en voor ieder een eigen plek met rasters draad en bespanningen tal van kleuren in vele modellen ondergrond en de diverse afkantingen gezichten in een rustige concentratie op de vloer het rustige spel van mens…

Gaan samen en lanceerden een idee Schrikbarend is het, nogal idioot Piri wil Israël maar wat graag dood Het kleine land moet naar de ratsmodee De Iron Dome stilleggen is het end De vijand grijnslacht bij het plan content…

ik zag je hand met de nog warme koestering van mijn wang in jouw palm jij bent heel dichtbij geweest hebt diep in mijn ogen gekeken mijn geest gevoeld nog heb ik jou de wegen niet verteld die jij met zachtheid en liefde kunt volgen de kleine bordjes ik heb je lief die schitterend bloeiend langs de wegen staan intuïtief…

zit ik hier gewoon lekker te spacen op Davis’ flow met in ieder geval één tevreden teefje op m’n tenen een beetje meesterwerkjes door te lezen die ik beschouw als mijn bio-diverse achtertuin ik ben echter wel ‘n gracist want ‘t kruipertje haat ik maar verder mag alles van mij bestaan onderwijl komt de wereld binnen gevlogen alsof…

nog zijn de handen los niet geheel gevuld met de mooiste bloemen het paadje was al in gebruik om ze voorzichtig te plukken en bij elkaar te zoeken na het formeren van twee veldboeketten kwam de plaid met zijn eigen plek want niet iedere stad of dorp had een blinde vlek met een private stek uit de regen en wind vaak hebben…

je trippelde als blonde lichtgewicht de trap op en af neusje scherpte al de hoge lucht armen als steunvlucht in een lieftallig toucheren van de leuning in de afdaling het tikke tak van de hoge hak gaf het ritme een vleugje jeugdigheid dat ondeugd weerkaatste naar het donkerste deel van je ogen toen jij van boven naar beneden…

wij zijn de mannetjes met lange baarden al voorbij zelfs van de paddenstoelen huisjes zijn er soms nog maar enkelen vrij de groteren zijn voor de heksen en hun bezempartij want als zij op verkenning gaan moet het luchtruim vrij zijn zo af en toe houden zij sessies op de oevers van het meer als lichtjes op water dwalen…

het zijn blokjes tekst die ik op spanning heb gebracht met diverse emoties uit de dagelijkse werkelijkheid miljarden mensen hebben met hun leven letters woorden en zinnen aangedragen waarbij gevoelens in het bestaan het sociaal samengaan in verbindingen spannend kleuren want hoe de mensen elkaar te na staan is al lang niet…

Ik ben een letterbek met 26 letters die woorden vormen lief of minder lief gebekt ze rollen en tollen tot ze mijn mond uit hollen ik ben een letterbek de mond niet gesnoerd misschien als ik pijnpunten beroer letters spugen kan iedereen met woorden van baksteen maar letters van warme klei doen veel meer Magda Haan…

jij stond erbij als oceaan van stilte terwijl de mooiste koralen hun nieuwe kleuren zongen in een totaal onverwachte revival van groei en vernieuwende bloei uit jouw warme creatie jij met de goddelijke lach en bron van creatie die ook nog de snelheid van de corona besmetting bijna evenaarde en ook met de ernstigste uitwassen…

En ook al vallen hier soms zelfs de mussen met Peter Koelewijn af van het dak er vallen in Iran en in Irak weer honderd-en-een doden ondertussen Wat doet DT als paranoid dictator in Washington DC en in LA hij splijt de USA verder in twee en arresteert een democraat- senator Wie spint er garen bij dit machtsvertoon geen hond -…

het zijn blokjes tekst die ik op spanning heb gebracht met diverse emoties uit de dagelijkse werkelijkheid miljarden mensen hebben met hun leven letters woorden en zinnen aangedragen waarbij gevoelens in het bestaan het sociaal samengaan in verbindingen spannend kleuren want hoe de mensen elkaar te na staan is al lang niet meer…

Ik loop iets te zacht voor een wereld die raast — maar ik hoor wel het gras Wacht even — ik voel nog trillingen van gisteren: stemmen, lichten, de haast van lichamen die passeren. Alsof stilstaan iets is om je voor te schamen. Maar ik adem liever diep dan vluchtig. Ik zie wat jij niet ziet: het knikken van een bloem, de aarzeling in…

ze zijn verdwenen in de nostalgie van de kinderspelen die op straat en in de tuinen nieuw leven bracht totdat de straat lantaarns aangingen en het eten op de tafel werd gezet alles precies op klokke zes toen ook een kort onverstaanbaar gebed en dan begon het gekibbel weer als vast punt op de agdenda ook toen net als de…

ik heb je vele gezichten in mijn hand met aan de bovenkant je ogen jouw spiegel van de ziel die dieper kijkt als ik je bijlicht met het geluid van mijn stem die vragend al de paden gaat die jij mij wijst in mijn totale ondergrondse onervarenheid want waar talen langs elkaar schuren en tegen muren botsen in een verkeerde…

half vijf er was nog ochtendstilte het laken nog uitgespreid een fietser op de brug half vijf met N.S logo zouden de treinen toch rijden dacht ik…

de straat was leeg ik liep langs de huizen veegde langs muren om mensen te voelen als buren keek door hun ruiten naar wat zij zagen als buiten verstoorde hun stilte en rook angst als vergiftigende aanwezigheid ik wilde schreeuwen en zwaaien naar de intense pijn van het alleen zijn maar er was niemand thuis in…

jij was geen verschijnsel maar creëerde een lach bij het grillige levenspad vol kracht en wijsheid in een subtiel aftastende dialoog lieten wij beiden de pijlen los die wij hadden in koker en op de al gespannen boog niet om de ander uit te schakelen maar om ons het raken nu vrijwel onmogelijk te maken…

jij was geen verschijnsel maar creëerde een lach bij het grillige levenspad vol kracht en wijsheid in een subtiel aftastende dialoog lieten wij beiden de pijlen los die wij hadden in koker en op de al gespannen boog niet om de ander uit te schakelen maar om ons het raken nu vrijwel onmogelijk te maken 10/06…

je wiegde op benen die je jeugd nog niet konden dragen danste met de pas verworven stappen om ons daarna met intens warme vrolijkheid heerlijk toe te lachen want jij hebt doorgezet sneller dan gedacht de wereld veroverd met je meer dan stralende lach bij jou brandde het vuur van ontdekking en ontplooiing nog toen de as…

waar kijken genade was van blijdschap in een eindeloze nakijk spoedde het leven zich bijna voorbij de liefde daar hoorde ik zoveel dat die emoties alleen niet in te halen waren vooral als daarbij nog een verte kwam waarin ik mijn liefde zag naderen in behoedzaam dichterbij komen op haar specifieke wijze in lichaamstaal…

waar kijken genade was van blijdschap in een eindeloze nakijk spoedde het leven zich bijna voorbij de liefde daar hoorde ik zoveel dat die emoties alleen niet in te halen waren vooral als daarbij nog een verte kwam waarin ik mijn liefde zag naderen in behoedzaam dichterbij komen op haar specifieke wijze in lichaamstaal…

Meanderend in maalmist dolend in het dwaaldonker waait de wanhoopswind over mijn gedachtegolven Een zwaarzwarte ziel drukkend duisterdiep lamleeg lichaam zinloos zijn Schertsschaduw schelschimmend laat mij los en vrij…

wij hebben lang geoefend om het lied zonder woorden te zingen in een totale expressie van lichaamstaal waarbij de klinker O als leidraad voor de melodie is genomen omdat het een uiterst gave klinker is die zich ook makkelijk voegt in samenzang en echo's medeklinkers vullen vaak bij toeval een nog lege plaats alsof het zo was…

ik had me de kleine vrijwel onzichtbare storingen in de soepele motoriek eigen gemaakt oorzaak, bron en eventuele remedie veel mensen beschouwen het kleine ongemak als zelf niet te verhelpen het tegendeel blijkt waar te zijn maar enige kennis van eigen lichaam voeding en beweging is wel nodig om het lijf in conditie te houden…

het kleine volkje ze zijn langzaam zichtbaar geworden het kleine volkje van snorren baarden en puntmutsen incidenteel waren er al meldingen dat ze gezien waren aan de randen van het menselijk waarnemen in de bijna stlstaande tijd tussen waken en slapen daar waar gapen de voorbodes zijn van een andere realiteit niemand had er…

je keek mij aan ik stond perplex je ogen braken mij niet maar slaan mij diep onderzoekend gade ik hoorde het zacht fysiek geluid van vele stemmen ver onder de huid die wachtend bij corona horen met hoge koorts jij hebt mij nooit meer losgelaten altijd was er die ogenclaim als lief behoed- en zorgzaam tegen alle gevaar want…