Alle inzendingen over kinderen

jij wilde als kind altijd de wind door je haren voelen krullen dansend langs je voorhoofd in opperste verwarring met de ogen dicht dan in de stilte eerst met je vingers voelen of alles er nog is met licht zo kammen dat kleuren weer in zon kunnen vlammen dan pas kijken en spiegelen in de winkelruit hoe zie ik er nu weer…

Als ik groot ben ga ik varen, Varen op de ruime zee; Vader vaart al zoveel jaren, Als ik groot ben vaar ik mee. 'k Wil naar verre landen reizen, Kijken hoe het ginder gaat, 'k Wil het zien wat andren prijzen, Wat in mooie boeken staat. 'k Wil door alle zeeën sturen, Oost en West, het loop' zo 't loop', Ga 'ris neuzen bij…

Om het Onland, heide met jeneverbesstruik. Ik kroop onder de struik en vond een kind, een baby nog, met wit gezicht. De armpjes opgericht alsof ze iets of iemand wegduwden, afweerden, weerhielden. De handen daarop horizontaal, voetstukken op pilaren. De blik van het kind zei dat het gevaar voorlopig niet was geweken. Kon ik het oppakken?…

als jongetje veegde ik de snot aan mijn sok of onderkant schoen zoals zo veel jongetjes dat doen en ook schreef ik daar met m’n vinger al de waaromvragen die ik had voor God waarop ik een antwoord wilde toen en toch en toch ondanks al de vragen waarop steeds geen antwoord zou ik het precies weer zo doen want immers niemand…

(elfje) eendje zo lelijk is zijn spiegelbeeld hij ziet zichzelf niet zwaan* * voor alle elfjes die zichzelf nog een lelijk eendje vinden, ooit zit er ook in elk van jullie een prachtige zwaan.…

wie klein is wordt gemakkelijk over het hoofd gezien hoeveel wezenloze kleintjes passen in een grote koffer in verbrokkelde nachten strelen we je bange kleine hoofd sussen we met zachte woorden je ontroostbare hartje waarin duistere angsten spoken die dieper gaan dan je zeggen kan op een dag boven ons plots een vliegtuig…

Hoe je als mens continu met een mentale telescoop naar de toekomst staat te loeren en welke rampscenario’s zich daar kunnen ontvouwen. De wetenschap prent ons immers in dat we die scenario’s in de hand hebben, dat niets ‘zomaar’ gebeurt. Elk overlijden moet een oorzaak hebben. Elke dood begint terwijl we ons nog onsterfelijk wanen. En…

lief babytje slaap zacht engeltjes beschermend om jou heen zo zoetig ogend onder het soppend geluidje zuigend aan je speen rustieke bewegingen door het warm schuimend 'water van t'babybad heerlijk riekend lotion alle haartjes plat jij het knuffelwondertje/trotse ouders bovendien van hen en opa's/oma's het hoogste cijfer…

het water net boven mollige buik en navel armen als korte uitlopers naar kleine handen die op het water slaan in de tobbe van verzinkt metaal in woelend water ontstaat de zee het kind maakt het maakt van alles mee…

Een jongetje op het strand Het speelt met het zand Graaft een kuil Maar niet voor een ander Hij is met zijn zusje Ze vallen erin Voelen, woelen zich in ’t zand, zon, zen en zin In ’t geloof dat er niets verandert Dan later ieder z’n gang Het volle leven lang Met hun kinderen ook weer naar ’t strand Ook die voelen, woelen met het zand…

Ze stampt de schelpen fijn tot eigen paden, wind borstelt helm en golvend haar, meeuwen begeleiden dromen die haar zijn voorbestemd, van geen kwaad bewust waarop een aantal in het verschiet nog geen zegen op rust. zout stolt op de sproeten van haar wangen, die onbevangen dwaler aan de kust, klapt ze het schelpengruis van haar handen…

ik ladderde de liefste nootjes voor een veelkleurig klein refrein het klonk als hemels lachen waarbij handjes klapten om erbij te zijn in creatief ontdekten wij muziek die nog onbeschreven stond in prenatale ritmiek nee geen gestamp in dwingend volgen maar luisteren in de sfeer van fluisteren wil melker 17/06/2019/ www.wilmelkerrafels.deds.nl…

(elfje) mensjes klein moeten we niet hinderen laat hun vrijmoedig zijn kinderen…

(haiku) de baby lijkt op mij vond zij hij hield zich stil het kind was ook kaal…

Het kind dat met wakkere beentjes fier, Het verse gras opschrikt, en zonder te wijken, Altijd rent voorbij de wind, en mij na laat kijken, De onrust in mij, een gulzig altijd wakker dier Niet te achterhalen tijd, wiens honger graag Verslikt, verslindt alles wat weerloos lijkt En kerend wendt, geen grens bereikt; Voor iedereen te snel…

Hoe de dagen aan mij ontkomen, telkens loopt ik tegen het telraam van de tijd door vlijt en menig overdaad het kind in de keuken eet niet uit mijn hand, zelfs blikken trommels heeft ze roerloos laten staan, zeldzaam spelt ze de uren in de wasem van het raam, daarop is haar echte leven pas begonnen, zij kan het niet helpen want…

Zonnen wil hij vreten nestelt zich in de dagdromen zonder zich door de inhoud en aangezicht te laten kwellen die zich afrollen op het netvlies, kind bij een kloppende rivier, hoopvol bloed in de stromende volheid van zijn avontuur, zijn aarde beweegt elk kwartier, ontdekt ongerepte schoonheid bij elke hartslag, de slinger in -…

elfjes vleugeltjes klein vlinderen naar boven elke nacht geven ze sterrenlicht…

Kind onthult zijn naam essentie in volle betekenis onthuld z’n bestaan Houten speel ratels kleppende kinderdromen witte seringen. Zaagsel sporen van teddyberen uit onze tijd, nu misvormd in strijd Schooljongen met tas, droomde dat hij kroonprins was, toen hij Shakespeare las. Kinderarbeid stelt ons steeds dezelfde vraag, mijn…

Voort mijn bruin! Voort mijn bruin! In de stap! Rij nu knap, - 't Is geen grap - Door de tuin. Stil wat, paard! Wees bedaard, Of 't bekomt u slecht. Voort mijn beest! Voort mijn beest! Op een draf 't Bergje af! - - 't Hondgeblaf Niet gevreesd. 't Spreekwoord zegt Wel te recht: Blaffers bijten niet. Voort…

Omdat ze gauw gevuld is - het dons van een kwartel is genoeg, een herfstblad in de lente, een blauwe knikker in de palm - sprong plots iets donkerroods hem in de ogen, een vingertop, een snee van niets, een net te snel langs grote grassen strijken en wat zich opent is zijn ogenblik. Het lichaam moet gesloten blijven…

Zijn oogjes glinsteren af en toe een geluidje van vreugde het licht buiten wat hem beter doet zien de frisse lucht die hem meer doet beleven tevreden genieten van de lente de vogels kwetteren buiten, zou hij ze horen? het doet er niet toe, hij is rijk de winter zegt hem gedag, de lente lacht hem toe en hij, hij, Dinant straalt!…

zijn het geen superkinderen doende het klimaat verstandig ogend geweldig zij/hij die hiervoor dit probleem gaat denkend aan hopelijk een vreugdevolle gezonde toekomst/kabinet OPGELET…

Als alle kinderen werden bekeken als wachters met verwachting om paden kiezen volgens een klare norm, ongeduldige spelers in vlees en bloed, spel en beweging gevoed naar eigen vorm, ontspannen in de fantasie van natuurlijke circulatie van libellen de lichtste vleugels drogen gelijk de engelen, in alle betrekkelijkheid, het licht gestolen…

Berusting zucht uit de geur van bemeste grond, het houdt het groenste hart omhoog, onophoudelijk stroomt ververst bloed door de navelstreng van genegenheid, nooit vergeten het verdriet dat in mij een kinderbrand ontstak, vonken blijven springen in wind, as en regen, z’n broedplaats vindt, veel te lang verzwegen aan ieder…

In de Heijermansstraat Waar we door een corporatie uitgebaat Iets op drieëntwintig hadden gehuurd In een rijtjeshuizenbuurt Leerde het leven mij zijn regels Tussen de plebejers en de vlegels Zoals dat je bang moest zijn als de moord Voor Jantje Smit en Jan van Noord En er was de gepensioneerde madam Die je glimlachend tegemoet kwam Met…

de verloren zoon tijdens jouw leven hoe zwaar de geboorte zo bijzonder toch raar kun je dit allemaal verwerken hoe sterk ben jij dan wellicht moegestreden dit komt er toch van toch lees ik in jouw strijdvaardige ogen enig schitterend licht hopelijk in het paradijs een eeuwig samenzijn wellicht…

De gordijnen tegen het winterlicht Gesloten voor het godsdienstonderricht En vanachter mijn schoolbank staar ik strak Naar een heeroom in terlenkapak Die ons met zijn toverlantaarn Tropische binnenlanden laat ervaren Van Indianenkinderen in regenwouden En zonder mijn pas in te houden Door de straten van een winterse woonwijk Met de slingerlianen…

vol emoties bracht jij de overledene de laatste eer hartezeer deze vriendin en mevrouw A beiden slachtoffertjes van het gebeurde in het verleden heden worden zij eindelijk serieus genomen en gaat het misschien richting gefaalde overheid feit intens kinderleed strafrechtelijk tien jaar nonnen toch raar…

nu kleuren vervagen en mijn vertrouwen voorgoed geschonden is blijkt de stilte doof eenzaamheid klimt met alle macht naar binnen en neemt bezit van het tolt in mijn hoofd en struikel over woorden al ontbreekt het mij aan moed om deze uit te schreeuwen want wie zal mij geloven de wind die ik heimelijk ontmoet…