2249 resultaten.
Torenvalk
hartenkreet
3.8 met 18 stemmen
1.453 De vogels stoppen met hun zingen
de wind houdt stil de adem in
Jouw stem is aangetogen
jij bent komen aangevlogen
verdwijnt in een stemmenkoor
gaat op in trage wijdse kringen
cirkels spiralen voor jou en mij
biddend in de lucht…
DEFORMATIE
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
768 Wat gaat toch die formatie vreselijk traag!
Maar, Bos wil nu een eind aan al het sollen:
de formatiezaak moet maar eens rollen,
'week van waarheid' komt er in Den Haag.
Zo'n week zal alle kiezers heel lang heugen,
want na die tijd regeert toch weer de leugen!…
J..GD
snelsonnet
3.0 met 14 stemmen
1.527 '
Trage kerel, foute inval: 'plens'!
Lingo is passé en overbodig
Wie heeft er nu vijfletterwoorden nodig?…
Al is de leugen
gedicht
3.2 met 52 stemmen
25.923 De leugen kan traag zijn
moe
niet vooruit te branden,
kan dik zijn
kortademig
amechtig
of zelfs dood -op sterven na-
maar als het om de waarheid gaat
dan springt zij op
en begínt toch te rennen...…
overgave
netgedicht
3.9 met 28 stemmen
576 oren loom en traag
de dag stond stil
mijn dorst naar muziek
heb ik teruggegeven
naar melodieën
begin en einde verdwenen
klanken stromen
in dagen die niet bleven
zelfs de notenbalk hangt
leeg op het behang
leven oneindig onbespeelbaar…
De verlaten akker
netgedicht
3.6 met 41 stemmen
1.483 als de dag
buigt naar de zon
en de aarde
de hemel kust
zoekt de schaduw
traag haar weg
over reeds
gerooid veld
dat verlangt
naar stilte,
een geborgen rust
en vormt de herfstige kilte
in de groeiende duisternis,
langzaam spreidend,
een deken van droefenis…
Zeewijzer
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
744 Tussen het helmgras vallen de vlinders op
de wind zweven trage minuten
kring op loop.
De dag, onaangeroerd en zeker
van onbedekte ogen
richt zich op
en strandt dan aan mijn oever.
Ik breek het open,
ontelbaar licht
een droom tot leven
gedicht.…
ongewild
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
736 niet alles
kan gedragen worden
door woorden
daglicht bijvoorbeeld
of het ontkomen aan de nacht
sterren traag als liefde
binnensmonds
die ene lente
al te vaak herdacht
van jou, van mij
een andere wereld
niets toont aan dat ik besta
als woord of zin, in
bloed verdund
waarom sterf ik dan
ongewild…
nacht in dag
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
810 ik,
de dichter
deel met u
de verveling
door enkele
minuten heen
volg mij in
het trage ademen
der seconden
vier de oogleden
ze zijn door
loomheid te zwaar
bevonden
maak de wimpers
tot één horizon
waar licht verstilt
en de dag
zich aan donkerte vertilt…
WIJ ZOEKEN:
snelsonnet
3.9 met 21 stemmen
1.861 U bent zeer traag, u redeneert heel raar?
Blind? Doof? Van logica geen flauwe notie?
U kent, noch u herkent ooit een emotie?
Dan bent u zeer geschikt als ambtenaar.
Maar overstijgt uw schoenmaat uw IQ,
dan is minister wellicht wat voor u.…
Een barst
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
660 gebarsten
druppels blijdschap
vloeien traag voelbaar
sijpelend weg
het glas eens
zo helder van klank
is dof geworden
kan de wijn niet meer omvatten,
die door de scheuren
weggelopen is.
door de spleten
dringt de wijn
de droesem blijft
dit sterven doet geen pijn…
Ontkleed en beboet
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.427 mijn alles is wat ik heb
het naakte zonder kleed
ontdaan van alle zonden
bracht hij toch het leed
de dagen slijten
traag voorbij
ik zal wijken
van zijn zij
maar ooit zal het licht
gaan doven
en zullen dagen langer zijn
'k zal je gaan beloven
voor jou komt dan de pijn…
waar eens papavers stonden
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
788 ik zag je
papavers veroveren aan het grote
raam
je liet het maanzaad zien
om mij
- blauw -
uit schaduwpoëzie te
bevrijden
ik herkende je handen
en het trage web dat in grote donkerte
sliep
alsof uit het zandig licht
waarover je sprak, geen erfenis
daalde…
Toen oranje verkleurde
netgedicht
3.4 met 21 stemmen
1.121 oranje feestte fel
in blauw
toen de schaduw
zich mateloos
aan levens klampte
langzaam verkleurde
mijn gevoel in ongeloof
en werd ik ziende blind
toen een werkelijkheid
met lijven smeet
en traag
de waarheid in
mijn geheugen stampte
de menigte bleek
een machteloos kind…
Stoet
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
790 Een trage stoet
van aangedane eenden
glijdt zwijgend voorbij.
Een bleke reiger staart,
stokstijf, kaarsrecht.
Breeduit verheft zich
een aalscholver
op een hoge kale stam.
Beneden verstommen
de meerkoeten.
In de wade van het water
twee zwanen.…
Emmy
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
451 Op mijn rug
op jouw bed
Je hoofd op mijn schouder
Mijn ogen
in de heldere blauwe lucht
Jouw ogen gesloten
Onze benen verstrengeld
Jouw adem zacht
De trage hartslag
Het heerlijk koele briesje
Het is prachtig
met jou…
Aan stof ontschoten
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
569 uit vlieringduister
diep ik lichtpuntjes op
en zie weer
waar mijn zaaigoed is gebleven
ik had het achteloos weggestopt
uit het oog en verder verloren
op dikke lagen trage stof
herneemt zich nu gestaag
een kleurrijker leven
met de achterhaalde sporen
het kan mij weer bekoren…
Vervelling
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
512 juli stroop ik af
als nat en klam vel
de zon verhulde zich
in lange grijze dagen
mijn armen reiken
naar zonneloomheid
overvloed van trage uren
waarin ik zalig niets doe
's avonds onder de plataan
zal ik sterren tellen…
Airmiles
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
561 de wereld ligt aan mijn voeten
mijn schoenen onder de stoel
licht loom bewegend laag, in lijn
ruis en grom maken horen traag
mijn gedachten
reizen
razen
bont
en kronkelend
rond
en rond
bouwen een
cumulus van airmiles…
HEENGAAN VAN DE HERFST
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
417 In de grijze lucht
kringelt een buizerd traag rond,
duikt weg _ voor kraaien.
Verre sneeuwwolken
hangen stil en grauw, rondom
glanzend avondrood…
Kerstmis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
557 Kerstmis vieren
dicht bij elkaar
vreugde en weemoed
de troost het welbehagen
van trage gebeden en gebaren
oude liederen rustig gepraat
koffie brood taart
genoten bij het haardvuur
eenvoud die voor korte duur
de eenzaamheid verjaagt…
Het boek van verleden
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
811 in grijs
kleurde zee het
verhaal van je leven
traag rolden golven
je zinnen al
brekend op strand
woorden verwaterden
stroomden als letters
over los zand
ik pakte je hand
we zagen het land en hebben
het boek van verleden gesloten…
wat houd je over
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
525 als ogen niet
langer dwalen
gedachten het
nomade bestaan
de rug toekeren
de razernij uit
het hart sijpelt
het vuur niet
ontregelen kan
als woningloze
woorden aan
het licht komen
de hand in
huid gewikkeld
de pen traag
meevoert naar
het binnenste
van de ziel…
Nu op kameel
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
667 waar is de tijd
als ik langs cheops rijd
nu op kameel
het fijne stof
weer in mijn ogen bijt
ik het westerszijn vermijd
ze stappen traag
en arrogant door het
woestijnenloze zand
het is ineens cultuur
hun tred heeft al eonenlang
dezelfde voetstap neergezet…
vogelgeest
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
487 waar de taal
als een florist magistraal
tongzoenen kweekt
waar traag ontvouwende
chemiluminescente processen
dwaallichtjes baren
waar arboreale vogelgeesten
boven het zonnestraal-oogstende
dageraadspaard dansen
daar moet de denker
het oerbos van de geest betreden…
bijna voorbij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 ze denkt in dagen
bijna alles is voorbij
tijd deert haar niet
de winter sleept zich
door trage dagen
de wind trekt zijn sporen
in de boekenkast
zwijgen verhalen van
hartstocht en verlangen
de klok slaat gesmoorde
uren het deert haar
niet het is bijna voorbij…
niemand weet
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 aan het begin
van de taal staat
het verlangen
trage vragen
wachten voor
drempels van papier
onze dwaalster
tastbaar in de tijd
is het heden
een hobbelende stoet
van losse eindjes
ligt in ons besloten
niemand weet hoe
lang het duurt
oneindigheid…
Ubuntu
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
715 Onder de gele maan schuifelt een trage lange rivier,
over het spiegelende water schuift moede de gele maan,
onder de gele maan op de trage lange rivier,
schuift een kristallen kano met een man, onverstoord
naar de horizon langs landen met vluchtig zand,
langs lage streken drijft de kano naar zee.…
Voor Margreet
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.049 De trage vleugelslagen
van je lange, lange wimpers
Mijn hart, vertwijfeld luchtruim,
kan niet volgen
Het strekt zich uit
Wolken vol kunstjes en beloften
Terwijl jij, ontgoocheld meisje
van het zoute land
je stafje zwaait
en ongezien de sterren uit
mijn hemel regent…
de gitaar van blauw
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.468 haar adem begaf zich de kamer uit
en traag bewogen de gordijnen
haar contour haar schema schim
ging over asfalt heen het donker in
ik pak de gitaar van blauw
en sprokkel de morgen rood
-------------------------------------------------------
woensdag 16 januari 2002
zonneleen 47 www.abelstaring.tk…