662 resultaten.
Zoekend naar vrijheid
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
491 Reflecterend in mijn ogen zag ik de woestijn
en zijn felle zon.
De adrenaline voor het gevaar.
Het gevoel dat alles kon.
Pure vreugde hoog in de lucht.
Een droom, een leven
flitst voorbij in een vogelvlucht.
Met ogen gesloten voel ik mezelf
voor een moment weg zweven.…
Territoriumtwist
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
545 Zelfs de natuur geeft grenzen aan
Woestijnen, zeeën, bergen, meren
Soms kon de vijand die passeren
Zo ook de koopmanskaravaan
Avonturiers ten overstaan
Van dreigen en intimideren
Moesten manhaftig zich verweren
Om overbruggingen te slaan
Vaak werden regels afgesproken
Was Niemandsland van iedereen
Krachtdadig…
jou alleen wil ik
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
471 ik wil geen diamanten
geen ring van goud
ik wil alleen jou alleen
jouw verhaal vertellen
ik wil geen beloftes
geen wonderen ook
ik wil alleen jou alleen
van nu tot het einde
ik wil geen rijkdom
geen volle schatkist
Ik wil alleen jou alleen
altijd bij mij weten
jij bent voor mij
ogen in donker duister
een rivier in de woestijn
de…
vele malen soms
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
677 dikwijls wil zij weggaan
als de duisternis
haar besluipt
vaak draagt zij met loden voeten
de verlatenheid
door de tijd
soms talmt haar hart
als de wind opsteekt
uit de woestijn
dikwijls ziet zij de schemering
als een loodkleurig onheil
dat de huizen binnendringt
vaak leunt zij
roerloos gelukkig tegen een boom
in de adem…
Blinde muren
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
338 Eenzaam maar niet alleen
verhief hij zijn stem
vervreemde pion
met om zich heen
de ruimte van zon
verblindende muren
tegen rotswanden sprak hij
riep in de woestijn
pion vol courage
zag slechts een mirage
van een duistere moen
een djinn, duivelin
diabolische sater
een wildvreemde weerklank
hun antwoord op vragen
in veelvoud herhalend…
Land van mijn dromen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
165 boerenzonen
met hun honden, muizen
en wantsen in de bedden
voor hun zieken en hun zere rug
van het ploegen en het planten
wieden, oogsten en malen van het graan
Ik ben verder gegaan
dan mijn vader, met mijn kudde
op weg naar onbewoonde velden
maar ik vond ze niet, nergens
was het land van mijn dromen
Alleen de woestijn…
Tegenvleugs
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
470 zo her en der
lijkt aarde
tegenvleugs
gestoffeerd
waar rotsen
nog eruptie-
warm zijn
verschroeit het
opkomend gewas
baant lava
zijn wegen alsof
de infrastructuur
er al eeuwen ligt
is land eonenlang
verzonken in de tijd
waar rood zand zijn
vele woestijnen weet
door oases benijd
de geosfeer
lijkt te spelen
met een overvloed…
De eerste stap
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
825 al is het midden in de woestijn,
ik blijf van je houden, keer op keer.…
WOUD VAN DE DOOD
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
629 Ik loop geheel ontbloot
Over zandige paden
Door een droge sloot
Langs kadavers vol maden
Het bruine, droge gras
Is reeds lang verdord
Een uitgedroogde plas
Bewaakt een verlaten fort
Een oneervolle naam
Siert dit dorre oord
Een twijfelachtige faam
Waar de natuur wreed ontspoort
Het woud van de dood
Een woestijn vol ellende
Die elke…
Jij....
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
2.800 Vol pracht in een verlaten woestijn
Brengt mij bij mijn diepste gevoel
Beelden laten ons weer even samen zijn
Daar zijn je ogen je tedere handen
Ik wil je aanraken maar kan het niet
Zie die mooie volle lippen witte tanden
Het doet zo'n pijn dat jij mij niet ziet…
Vrijheid
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
1.262 Als een deur van de bus zacht sissend opengaat
midden in de nacht op de grens tussen
Irak en Iran ergens, identiteit gevangen
op de grens van huid en ondergoed vastgespeld
Een denkbeeldige lijn
tussen moederland en vaderland
de vrieskou van de woestijn
IJspegels en sterrenlicht
maken de morgen mogelijk
Terug en weg naar Nederland…
Terreur
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
2.139 In de hitte van de woestijn
zwoegen jonge soldaten,
door terroristen beschoten
werden ze gedwongen
hun jeeps te verlaten.
Dorstig en gewond
dolen ze over de vlakte
in hun geestelijke fase
zien ze in 'n fata morgana
een verkoelende oase.…
Moederland
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.401 Ik sluit mijn ogen
snuif de geur
van wilde bloemen
en voel de zon op mijn gelaat
even voel ik mij terug
in Afrika
ver weg van hier
was ik maar daar
hoor ik het gebrul
van leeuwen in verte
voel ik het hete zand
onder blote voeten
even visualiseer ik
de lange tocht in de woestijn
rituelen en gebruiken
beleef ik weer de meisjespijn…
En ga
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
677 kleine mens, onbezorgd
schrijft over het leven
verzen gevuld met wijsheden
of stukjes flard, een inzicht
af en toe een boze droom
de regel is er is er geen
dat regelt en neeft beter
dan wat ritmisch bemeteren
op kadansen liggen veteren
tot suggestieve willekeur
maar doe het dan toch zo
in de verte, in de woestijn
wordt geroepen van ikke…
Slaap
gedicht
3.4 met 38 stemmen
8.826 Lig in bed
draai me links
draai me rechts
kijk naar het plafond
tracht schapen te tellen
na de vijfde rennen ze weg
Uren tikken voorbij
de slaap is een wild paard
waarnaar ik verlang
Woestijnen van verlangens
kunnen het paard niet temmen
wie temt hem
wie temt mijn gedachten
wie sust mijn slaap
ik wil stijgen
rusten
in de armen van…
Aardbijenvoel van weleer
hartenkreet
3.9 met 17 stemmen
1.705 Gedachten tollen
in het rond
droevig hollen
terug denken doet zeer
aardbeienvoel van weleer
stormen van binnen
gaan tekeer
haar ogen zwaar
als een zak zand
zij ziet kristalklaar
woestijn in brand
onrustig als vogels
die gaan en komen
heeft zij de kat waargenomen
zij kruipt afgemat
tussen het groene blad
slapen kan zij niet…
als het doorzicht kwijnt
netgedicht
3.8 met 25 stemmen
1.071 spanen hangen langs de boot
een stroom drijft me voort
ik weet niet naar waar
van het vreemde hier
in het uiteinde van
een afgehakte loot
naar het onbekende daar
ik heb weet van de verlamde passie
de opgesloten sier
alsof een eeuwigdurend zielenstaar
mij voortduwt in het zand van de woestijn,
wellicht een onvermijdelijk levensgebaar…
Oase
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.017 Doolde jarenlang
Over dorre wegen
Verkoolde gronden
Verschroeide aarde
Met de drang
Naar een zegen
Die boeide
Warmte baarde
Zonder te verzengen
Die groeide
Als goede wijn
Zonder die met water
Aan te hoeven lengen
Les mijn dorst
Druk me aan je borst
Deze tocht
Door de woestijn
Met te weinig vocht
Deed pijn
Ben mijn oase
Der dwaze…
De woordzoeker
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
772 als een rots in de woestijn
met een huid van leer
leest hij blad na blad
het jaaroverzicht
een plicht
vers na vers
snijdt hij gedreven
uit het stramme gewricht
duivelstoorn
kent geen eindigheid
wanneer het helle licht
zijn hielen likt
hij die tussen draken slaapt
zal nachtenlang waken
hemelvuren zullen spugen
op zijn blauw gezicht…
Incognito
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
970 Ik weet niet wat het is dat mijn bloed zo
naar beneden wordt getrokken, alsof het een
wil worden met rode rivieren uit vulkanen
of met Israëlisch zand in woestijnen,
sterren rondom de maan.…
Een lang verhaal (voor Arthur )
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 houden
de zomer
liet veelbelovend
en gul het zonlicht
naar binnen vallen
in het najaar
voelde je voor het eerst
een ongrijpbare splinter
in je hand
de winter
kwam benauwend dichtbij
heuvels werden bergen
in het grensland
transformeerden de witte
in zwarte bladzijden
op de donkerste dag
werd je wereld afgrondelijk
in de woestijn…
Vrijheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
629 Als een deur van de bus
zacht sissend opengaat
midden in de nacht
op de grens tussen
Irak en Iran ergens
Identiteit gevangen
op de grens van huid
en ondergoed vastgespeld
Een denkbeeldige lijn
tussen moederland en vaderland
de vrieskou van de woestijn
IJspegels en sterrenlicht
maken de morgen mogelijk
Terug en weg naar…
Vogelvrij?
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
493 Uiterste balans,
onvervangbaar wat je kiest,
taal ondersteunt het evenwicht
Naast rivieren bloed
lang uit hun beding getreden
in een woestijn geronnen.
Gedachten zijn van klei,
geschapen uit alles of niets
alle modellen blijven vogelvrij.…
duindromend in vergetelheid
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
716 weg van bomen die
steeds dikker worden
bladeren die het blauw
groenwaaien in de lucht
van wortels waarvoor
stenen zijn gevlucht
jarenlange traagheid
die ze plet in grondverzet
van dichte ramen met
hun blinde ogen in
beton dat rotter wordt
door oxiderend leven
van dagen die als zand
hun levens slijten in
woestijnen van de…
die het blauw groenwaaien
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
2.614 weg van bomen die
steeds dikker worden
bladeren die het blauw
groenwaaien in de lucht
van wortels waarvoor
stenen zijn gevlucht
jarenlange traagheid
die ze plet in hun verzet
van dichte ramen met
hun blinde ogen in
beton dat rotter wordt
door oxiderend leven
van dagen die als zand
hun levens slijten in
woestijnen van de tijd…
Als ik ga…
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
10 Spreek geen woord
nu onze bron is opgedroogd
alsof de zon in de woestijn
al het water heeft verdoofd
sluit je ogen als ik ga
en alsjeblieft
kom mij niet na.
Ik wil je nu niet meer zien
want ik ben gebroken
een geplet sprietje gras
dat in het verleden
een rietstengel was
kijk dus niet, als ik ga
maar alsjeblieft, kom me na……
de veertiende dag
gedicht
4.4 met 57 stemmen
9.975 woestijnratten in de val
zandstorm tegen rookgordijn
wie wordt baas in de woestijn
doden - wie kent hun getal?
wie er ook vuurde,
wie hen ook stuurde,
wat maakt 't uit in het heetst van de strijd..
wat hun geloof,
of wat ook hun afkomst,
dood zijn de doden in plaats van bevrijd.…
Halsmisdaad
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.139 moord met voorbedachte rade
slachtoffer is lang aan het lijntje
gehouden benauwd voelt hij
het touw verstrakken het donkert
perspectief is met de noorderzon
vertrokken schuld en schuldbesef
staan hand in hand belangstellend
toe te kijken weemoed komt op
en klaagt spijt vermant zich
plicht is een roepende in de woestijn
schijn en wezen…
Kompas
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.416 In de woestijn
knaagt een kale rat
aan dorrend vlees, dribbelt
door een vaag visioen.
Er dreigt een storm
en het donker verzandt
in ademnood,
verliest haar grip.
Een eenzame gier aast
blind op niets, geen zicht
geen speling van het licht
en wie is daar
zo verdwalend in de nacht
een ik een jij misschien?…
Paradijste rustique
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
577 wist
het addertje
onder het gras
kende uit
babel wat een
spraakverwarring was
paradijste
rustique tussen
eufraat en tigris
leerde geduld in
wachten op verlossers
die vrede brachten
las de verhalen uit
het ooit beloofde land
geschreven met magische hand
over het uitverkoren zijn
te midden van vele volkeren
in de grote woestijn…