7023 resultaten.
Jouw donker wuiven
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
469 in een laatste glimp
van de ondergaande zon
zag ik het strand weer stuiven
tegen de achtergrond
van dieprood licht
jouw donker wuiven
wind brak
ons spel vandaag
zat stormachtig tegen
we ploegden
door het zand dat
nog nat was van de regen
de hemel klaarde
bij de laatste paal
decoreerde deze avond
ik zag je
voor de laatste…
- De dag, hij draagt nevelsluiers -
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
735 plaatselijk met veel betekenis
de lange reisdagen in het leven,
dag, omdat niemand hem herkennen mag
Ontwaken in verbijstering
schittert vriendelijk van de gouden
Shwedagon pagode
de hoge statige eeuwenoude stad
heeft mij doorheen leed en tijd geraakt
mystiek en fascinerend, spreekt dag
de levenswinter met zachte woorden aan
afscheid…
In het verschiet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
486 zag je hand
in het donker
langzaam verdwijnen
je armzwaai
lichtte nog even op
toen de auto ging rijden
terug in
de hal van het huis
ontbrak er een schaduw
de kamer was leeg
in het gevoelloze
schijnsel van lampen
keek naar de klok
die zonder te leven
de tijd weg leek te geven
een doelloze avond
in het verschiet
zonder jou…
Egidiuslied (hertaling)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.042 Egidius, ach waar ben jij gebleven?
Beste vriend mijn hart doet nu zo'n pijn,
jouw dood heeft ons uiteengedreven.
Vaak dronken wij samen zoete wijn,
waarom moet jij nu al gestorven zijn?
Hemelhoog mag jij voortaan zweven
stralender dan zonneschijn,
alle vreugd is jou gegeven.
Egidius, ach waar ben jij gebleven?
Beste vriend mijn hart doet…
Je dialoog vervlakte
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
722 jij hebt de palmbomen
nooit zien groeien
op het eiland dat gekozen was
zag alleen het blauw van zee
een heerlijk warm strand
en een beschermende hand
maar in de golven
was geen diepte
alleen een keurig kabbelend gaan
je dialoog vervlakte
zonder verrassingen
in vorm en kleur van het bestaan
de eerste schreden zijn gezet
heet gloeit…
Afscheidsvers
snelsonnet
4.8 met 4 stemmen
1.257 Het spijt me, maar ik ben er nu aan toe
Om achter deze reeks van snelsonnetten
Na meer dan tien jaar eens een punt te zetten
Derhalve volgt hierbij mijn laatste clou
Want welk moment daartoe kan beter wezen
Dan op zo'n uitgesproken dag als deze?…
Sterven
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.140 Ik zie de gezichten nog voor me
hoe ze huilden bij je graf
voor hen was alles af
zij droogden hun tranen en keerden huiswaarts
maar ik bleef met mijn gedachten
zou er iets zijn wat mijn pijn zou verzachten
jij was de navelstreng die nooit was doorgesneden
jij was de toekomst gelijk met het verleden
uiteraard waren er die dag kraaien
om…
Stilte
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
1.077 Stilte is Mozart
Stilte is Van Gogh
Stilte is een kernbom op Hiroshima, het eindstation in Dachau, een miljoen afgeslachte mensen in Rwanda.
Stilte is een lieve kus
Stilte is warme streling
Stilte is een knipoog, een zeker weten, het is jouw blik, jouw fiets onder mijn auto.
Stilte is schreeuwen
Stilte is mijn ex
Stilte is sms-en naar Idols…
Dood
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.176 Mijn peinzen kan de vreemde dood niet loven
Die me u welhaast voor steeds genomen had:
Uw lichaam dat mijn droom ontroerd bezat,
Uw bleek gelaat welks lach mijn smart kan doven.
Dan had ik u nooit bevend meer omvat,
Nooit meer uw haar gestreeld, zijn geur gesnoven,
Met u nooit meer door zomers blijde hoven
Gedwaald of laat door de avondlichte…
Het einde van een vriendschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.158 12,5 jaar lief en leed
hebben wij gedeeld en dat ik was ik met jou deed.
In al die jaren heb je verscheidene keren
(door omstandigheden of niet)
foutjes gemaakt, die ik je steeds vergaf.
Nu ik een keer een fout maak, krijg ik meteen straf.
Hierdoor voel ik me bedrogen
en lijkt het of je me al die tijd hebt voorgelogen.
Want blijkbaar ben…
Repatriëring
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
679 Twee grote grijze vogels
staan in de brandende zon
vlaggen wapperen
zwarte bolides rijden
stapvoets tot zij
stilhouden
moedige mannen
en vrouwen dragen
kisten, zij aan zij
naar de gereedstaande
wagens, om ze daar
in te schuiven
dan vervolgens
te salueren
(ze welkom thuis te heten )…
Wat heb ik toch...
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
782 Wat heb ik toch mijn eigen draagkracht overschat!
Ik had zo graag dit leed geplaatst zo zonder te verpinken
maar ’t heeft me diep geraakt, ik kon haast niet meer
ademhalen en de zon zien, heel de lieflijkheid van
dit bestaan. ’t is goed zo, ’t maakt me klein en doet
me voelen hoe heel dit tijdelijk er zijn getekend is
door lijden, soms heel…
Besef
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
658 Toen de wind opstak
niet eens zo'n sterke
die de warmte van het vlakke land verdreef
werd de deken van beschutting
en het aangenaam vertoeven
in oneindig diep gedeeld.
Kant of wal, wat kan het bieden
naakt en met tranen overdekt
die rolden van het klein talud
om zich te voegen bij het water
en het sterk doorbuigend riet.
Wie kent niet…
Plek
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.026 Een plek verplaatst niet
maar jouw gedachte
draait tegen de klok om mij heen.
Duizelig leef jij tussen mijn oren
in mijn gedachte
na het plaatsen van de laatste steen.
Jouw naam gegrafeerd
je rust gevonden
eeuwig op jouw laatste plek.
Sierlijk gekarakteriseerd
hier ik je uitzwaai
vanaf jouw laatste vertrek.
Een plek verplaatst…
Orgaandonatie
snelsonnet
4.4 met 5 stemmen
995 Wim Overweg zal ook een keertje sterven,
Op dat moment verzacht voor hem de pijn
Dat zij, die door hem uitgekozen zijn,
Zijn longen, hart en nieren zullen ‘erven’.
Tevreden gaat hij door de hemelpoort:
Hij leeft hierna in zijn organen voort.…
De hand
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.303 De kamer en de kast zijn
vreemd en leeg. Een vetvlek op
de bank zegt waar je jaren zat.
Toch geef ik jou de hand.
Ik voel het grove van de grond.
Jouw kas met druiven,
het hoekje met de pruimenbomen,
die onder stenen zijn verdwenen.
Ik voel de tuindersknoken,
die nog ergens moeten zijn.
Jij zegt met moeie longen:
‘Zo, ben je…
Afscheidsdienst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
761 één grote gaap van
de kleinste telg geeft aan
dat het te lang duurt…
Queeste
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
630 Aan de achterkant
van het welkom
nam ik ruimteloos
mijn plaats in
bij mijn geboorte
raakte ik verweesd
en mijn ouders hadden
het eeuwige leven
de weinige woorden
die ik had
verdwaalden
tijdens het spreken
zelfs in mijn dromen
had mijn stem geen naam
doofstom liet gebarentaal
niets van zich horen
ach, ik voelde…
Oudejaarsdag aan zee.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
528 Het strand ligt er verlaten bij, alleen
een hondje snuffelt hier en daar.
Een vogel vliegt nog argeloos, op
de laatste adem van het jaar.
Ik zoek naar woorden in de zee
maar 't zand verdraagt mijn voetstap niet.
De vloedlijn wordt alsmaar verlegd
en 't strand blijft spiegelend geveegd.
Wat bracht de zee wat nam de tijd
te worden tot…
Ver Laten
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
791 winterbang zichzelf
niet tegen te komen
zoekt sneeuw houvast
de bomen, kijk, ze zwijgen
niets dat mij beweegt
oorverdovende stilte
hoopt zich op
geen tijd meer te verliezen
ik ga er aan voorbij
stilte,niets dan stilte
alle vergeten woorden
ze vallen zacht
zacht
zachtjes weg
in het nog onbeschreven wit
ik kan mijn zinnen…
Op de drempel van
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.060 In het verweesde huis
sta ik nog even stil
met de wijsheid van het kind
loop ik mijn jeugd nog eens voorbij
onvolwassen kijk ik terug
twee paar ogen zonder leden
kijken hoopvol
over mijn schouder mee
ik sluit de mijne …
en zie het achtergelaten leeg
gevuld met het gemis
van niet te vergeten dagen
vergeef me
om dát wat ik…
Palmolive
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.053 Zo eindigt zeep: een smalle tong,
soms grijze barstjes in de lengte.
Olijven, palmen: niemand dacht
aan warme landen, 's ochtends vroeg,
wanneer het raam nog donker was.
De zeep lag in het plastic bakje.
Schuimbelletjes, half weggegleden,
dat was je moeder of je vader.
Kleine tongen, wit of groen,
steeds dunner, met een scherpe rand,…
De weg
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
545 Op wegen speelde wij
onze verlaten route
een oneindige horizon
in het vooruitzicht.
Op wegen deelde wij
gespeelde situaties
maar de toekomst
was op de splitsing gericht.
Ondanks onze rotondes
die wij hadden ingebeeld
rij jij door jouw tunnel
naar het begin van het licht.…
Verzopen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
545 Kan de lucht, de wolkenlucht,
aan mij voorbij
trekken, gelijk een kinderrijm van
hop en holala of
liever nog:
een zin uit een liedje van een Vlaamse meidengroep?
‘Een klein geel visje in een zee van blauw.’
Naast de zee gedropt.…
Voor altijd binnenin
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
692 ik leg je
in een bed
van geleende woorden
sprekend over jouw liefde
de schoonheid
die daaruit voort kwam
van toen het leven
nog zachter kleurde
tot vleugels je konden dragen…
palliatief
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
620 de reis bevalt me niet
het doel evenmin
je hebt geen van beide gekozen
en toch zal je gaan
je moet wel
de reis doen we mee
voor het doel stappen we weg
het is jouw ongekozen doel
jouw eindpunt en teruggaan
is onmogelijk
voor jou
wij zullen een beetje terug reizen
ons enkele memorabele anekdotes herinneren
en aan het doel hebben we…
Onverwacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
604 bewolking dreef
voor de zon
opdat zij nooit
meer schijnen zou
nooit meer
je oogopslag
noch je lieve
warme glimlach
de hemel huilt
haar wolken leeg
nu je bent weggerukt
de leegte immens…
naschok
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
726 verder is een groot woord
als je aan de grond genageld staat
de schok zindert nog na
je lijf protesteert en
haalt daar alles voor uit de kast
tranen hartkloppingen gemis
gedachten die stilstaan en
met moeite naar de volgende minuut
kunnen gesleept worden
verder is zo ver nu
en toch verzet je ongemerkt de ene voet
na de andere in een…
Voor altijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
630 ik schrik wakker
in een leeg bed
waarin ik je adem
hoop te vinden
roerloos wachten
schoenen
op de instap
van jouw voeten
niets is meer
zoals het gisteren was
zelfs de zon
kleurt anders…
De weg liep dood
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
619 hoe konden zij
niet zien
dat de wereld
aan hun voeten lag
welke angst
strooide er zand
in de ogen
van hen beiden
dat de maatschappij
te intens was
te groot leek
om te overkomen
waar woorden
stokken, en tranen
het verdriet niet
stelpen kunnen
blijft het gemis
voor altijd
voelbaar…