Alle inzendingen over wit

8651 resultaten.

Sorteren op:

Winter

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 516
Adem IJzige adem, noorderwind Kronkelt zich als ’n sneeuwwit lint Tussen de kale bomen IJs Zwart en wit, snijdende kou Kraaien in de lucht, zo blauw Winter is gekomen Nacht Eeuwig en eenzaam, duister en donker De donzige sneeuw onder ’t sterrengeflonker Droom je winterdromen…

laatste ademtochten

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 564
terwijl de wind gedachten draagt blaast de wereld mijlenverre tongen over zee duinenblond verkleurt tot natte korrels stil verdriet; het gaat zoals het gaat iets anders is er niet niet meer dan witte momenten in jouw oude dag niet meer dan een hand die liefde draagt, gestreeld langs diepe groeven (mama)…

Epistelde je leven

netgedicht
2.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 518
je krulde letters vlocht woorden verbaasde zinnen epistelde je leven in alinea’s van geven zonder nemen totdat je inkt op was en tranen kwamen op het wit papier gevouwen en gepost het adres niet ingevuld niemand kreeg jouw schuld onbestelbaar is zij teruggekeerd toen jij eindelijk had geleerd het leven ook te nemen…
wil melker23 augustus 2010Lees meer >

Symbolen van geven

netgedicht
2.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 792
Stil loop ik tussen wit marmeren kruizen van jongens die hier zijn geland achter mij de zee het uitgestrekte Normandische strand onder elk van deze symbolen van geven ligt een mens die vocht voor ons leven met een ziel en een gezicht denkend terwijl ik daar loop aan mijn leven zijn dood weet ik nog beter waarom een kruis…
Cor van Vliet21 september 2010Lees meer >

Ik gooi wat blokken op het vuur

netgedicht
4.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 616
Angèle heet ze, Angèle Haar wijze witte haren geven haar een aureool van onoverwinnelijkheid Als de avond de ruimte vult met stilte en verwachting, krult de kat haar rug tot een boog en vlijt ze zich bij het haardvuur Dan sluit ik de gordijnen en breek abrupt de dag af De stilte voelt vertrouwd Ik gooi wat blokken op het vuur……

De dagvorstin

netgedicht
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 416
de dagvorstin kust me wakker ze oogt winters in de morgen voelbaar ingeboet aan kracht schijnt ze uit volle borst laatste bladeren zoeken naarstig houvast om hun trouw te offreren aan hem die hen voortbracht kleurrijke herfst ligt ondergedompeld in een zee van ijskristallen witte walm steekt af tegen de dageraad…
LadyLove29 november 2010Lees meer >

In bizarre emoties

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 653
het was jouw hand die woorden schreef de letters krulden jij smulde van details in bizarre emoties rechtlijnig vulde jij met spanning witte regels op papier die wulps grote lussen lekten van fysiek plezier het boek heeft nog geen uitgever bereikt het laatste hoofdstuk eist ontknoping in realiteit…
wil melker10 januari 2011Lees meer >

Abstract

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.240
Het wachtend groen onder azuur in nevelen gehuld lijkt te verlangen naar de rust van maagdelijk wit mysterie slaapt in randen blauw wind sluiert licht waar ‘t groen van lente tafelt in kleurrijk evenwicht. Geschreven bij een schilderij van Jo van Wiggen. Zie voor de afbeelding onderstaande blog.…

Mont ventoux

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 660
daar ligt de berg begraven onder een witte deken, langs het hobbelige pad een rij bomen de stam gehard, takken verward als haar lange lokken in de wind, we verzamelen bij het fontein in het pittoreske dorp temidden van de wijngaarden: toi toi toi mijn vrienden de klim is hoog, en ik, ik kus de regenboog.…

Op de vlucht

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 653
heeft het resultaat zich tegen je gekeerd de frustatie overwon je laatste woede aanvaarding rest laat me maar met rust is wat je wilde zeggen dat is echter niet wat men horen wil wat jij horen wilt dus zwijg je ga je door met vluchten voor jezelf voor de ander voor de realiteit een zwarte lucht met hier en daar een klein wit…

Iets dat me duint

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 516
er is iets dat me duint naar het Wad, de tocht door het vlakke land pluimt nog na, na deze langgerekte dag toch telkens als ik staar over het water valt het me op dat het me eigenlijk niet meer boeit, alleen de emotie spreekt nog uit een andere tijd maar steeds is er die drang om weer die kraag te beklimmen en de witte punten in de…
elze4 april 2011Lees meer >

Aangedaan

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 471
Zweverig droge denker met jawoord getakt witte vredesduif het is zo donker mijn lief zo donker doch spitse komeet waar aan de maan zich warmt tot dat het nieuwe licht verlicht het masker valt scheerslags langs dodenmasker ademnood verwoest de kruin van een oeroude boom het is donker zweverig zuur en nat.…

waar water eindigt

netgedicht
3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 535
er rolt leven naar het droge zand ze krult rond golven in haar zilte spoed te willen zingen uit een dode schelp hoger, boven witte duinen, struint een meeuw de toppen tot verwaaide dromen in mijn hand een lieve bloem ik noem de wereld kleiner dan mijn eindeloze schreeuw om dichterbij te komen…

Het museum

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 581
wensrode strepen als ballast op het marmeren papier, hier en daar ontlast door blote genitaliën, geheel onverwacht niet dat we schrikken want dit is wat we willen geen soberheden in het zwart-wit maar de schoonheid op het markante gelaat van zij die op haar hurken zit het leeft op twee etages, ongemeubileerd terwijl de lege nis toch vele…
elze15 oktober 2011Lees meer >

herinnering

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 697
het is koud zelfs de vogels zwijgen lintje op de revers rood de klaproos lichter dan het bloed van hen die nooit oud werden zoals hij, nu broos ogen vol trots en verlies het saluut weerklinkt de muziek zwelt aan de tijd versmelt in de ogen van gevallen kameraden het wieken van witte vleugels…
bob elias21 december 2011Lees meer >

Op een blanco vel

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 568
zacht vallen vlokken haken in elkaar tot dromende gedachten die woorden verwachten uit de onuitspreekbare taal van stilte en rust maar vlaagjes wind verwaaien al de ijle tonen van kristal wit danst fel een eigen symfonie in bedekte klanken licht tot een schitterend winters vergezicht op een blanco vel…
wil melker27 januari 2012Lees meer >

Tuinman

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 989
Tuinman handen in mos groene dagen dromend van geel en wit zit terneergeslagen in een boek gedoken een zachte, lieve, gedachte aan heupwiegen en bladernat. Zingt met duivelsverzen tot een ongenoemde goddelijke schoonheid die hij, vanwege tijdsverschil, niet bellen mag. Regen maakt de paden nat. De tuinman zat.…

...

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 457
“I have a dream” zei mijn hart; ik dacht aan hem, zijn droom zijn wonder nu straalt hij indirect van schouders die de wereld willen dragen, hoopvol, strijdig met het witte hart dat velen in zich denken ik hoop mee op beter, waardig met elkaar en daar hervinden we het schenken van een wereld, uit één stuk…
switi lobi7 november 2012Lees meer >

In speels laveren

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 496
het dwarrelt naar omlaag jacht en jaagt in speels laveren ook de wind lijkt snel te leren hoe zij de kristallen flonkerend kan draperen de horizon verdwijnt geluid dempt uit respect voor de snelheid waarmee wit alles bedekt de aarde licht weer op na een donker herfstig leven rust zij onder winters zachte deken…
wil melker6 december 2012Lees meer >

alles in één hand?

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 610
zij dienen zonder pardon zonder proces de dood toe Zie: http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/3372089/2013/01/04/Rechter-Liquidatieprogramma-Witte-Huis-mag-geheim-blijven.dhtml…

In luchtige frequenties

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 562
vandaag het eerste licht dat danst dit jaar warmte opent verborgen dimensies in luchtige frequenties schalks bloeien ogen gekleurde bogen aan contact onbedekte benen flaneren in onzeker wit langs wat zij hebben gemist zonnen is puur feest wij zijn een winter lang niet in het echte levenslicht geweest…

Wereldwijs

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 676
Ik lijk steeds meer op jou Ik moet je dat bekennen Mezelf in jou herkennen Jij deed het toch nooit goed Ik wilde nooit jou zijn Nooit doen wat jij ooit deed Nu ik zo oud als jij ben Door het leven veel meer weet Besef ik dat niets zwart-wit is Er moet water bij de wijn De wereld draait niet om mij heen Ik mag hier slechts maar zijn…
Hookie20 maart 2013Lees meer >

Met pijn en ongewis

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 544
kalk de muren wit de enige kleur die mij nog schikt linten opsmuk snuisterijen laat ik in het niet verdwijnen ongetekend presenteer ik mij de laatste schakels breken vrij schrijf de strijd maar met het bloed dat in deze fase vloeien moet kleur alles in met pijn en ongewis zonder dat er een verdwijnpunt is zal van de daken…

Bezaaid met roze

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 541
weer loop ik onder roze en wit geschikte bloesem van de prunuslaan in langzaam openen bloeit zij in volle pracht zonder al tapijt te hebben voortgebracht de kentering komt met warmte en wind als ik de bodem weer bezaaid met roze vind de eerste voetstap die herinneringen plakt van samen door de jaren groeien met lentebloei…

tot dan

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 569
zij draagt haar naam naar de bekentenis dat ooit haar bloem weer open bloeit, in paars en witte tonen nu nog wonen er twee luiken in een zwaar gebroken hart -ze blijven dicht totdat zon opnieuw haar doorzicht geeft aan zwak beschenen kieren eerst dan -kunnen we vieren dat er ooit ook leven was…

zotheid

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 486
het gras in zomerkleed verkleurt de dijk aan één kant water, aan de ander wast een plas wat witte vogelveren en een oude zwaan staat op de weg haar borsten blootgelegd voor kroost en warme handen bij het komen en het gaan der tijd weet ze, dat -haar zorg ten spijt- het gras naar koude winters geurt…

Traditie

gedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 5.892
De witte vlakte tart; verliest zij nog zoveel terrein, Zij blijft een gulzig rookgordijn boven een bundel zwart. De winst bedraagt geen kwart van wisselwerking en chagrijn, en onverminderd dient het brein te putten uit het hart. Welk plankton heeft zich ooit een zeevaarder genoemd?…

Een eigen lauwerkrans

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 509
ik wilde bladeren van de bomen plukken voor een eigen lauwerkrans zij vielen als vanzelf in mijn hand een godsgeschenk maar kleurden in opstandigheid tegen mijn witte huid ik had niet de serene blik van uitverkoren mensen mijn armen waren ongeschikt voor het geven van genade en geschenken dacht een profeet te zijn maar weet…
wil melker11 oktober 2013Lees meer >

Verboden te voederen

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 546
mijn oom had een hele dikke boom twee schommels een erf vol kuilen en kakelende kippen witte en bruine maar ’t mooist waren zijn varkens pasgewassen zeugen, biggetjes roze die knorrend een stuk zeep verslonden oom had niet alleen een hele dikke boom maar ook hele grote handen…

Zomer

gedicht
4.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 14.027
De witte schorpioen zonder venijn. Een zomer van verbrand papier. De natuur blijft snateren terwijl ik rot. Toen kwam jij en sindsdien kom ik handen en ogen tekort met mijn mond vol tanden. --------------------------------- uit: 'Ik schrijf je neer', 2002.…