5375 resultaten.
De Heer zal u steeds gadeslaan
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
531 De Heer slaapt of sluimert niet
Hij is als een schaduw aan uw zij
En blijft u altijd heel dicht nabij
In vreugde maar ook bij verdriet.
De Heer wil altijd uw helper zijn.
Hij die hemel en aarde voortbracht
En aan Zijn schepselen heeft gedacht
Hij leeft met u mee in zorg en pijn.…
Onafscheidelijk
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
659 soms weet ik
niet meer wie ik ben
het is alsof mijn
eigen schaduw mij
nauwelijks herkent
ik loop vaak
in het volle licht
kijk voortdurend
achterom of hij
nog wel aanwezig is
laatst bij het
binnengaan was ik
per ongeluk vergeten
hem voor te laten gaan
hij bleef buiten staan
pas veel later
heb ik geweten hoe
dat zo is verlopen…
Speels pak ik weer de hand aan van de toekomst
gedicht
4.3 met 6 stemmen
5.571 speels pak ik weer de hand aan van de toekomst
omdat het morgen is, omdat het regent en
omdat ik graag de rest vergeten wil
de vingers in de oren en de ogen sluiten
de oren volgestopt met proppen was
een zieke schaduw van mezelf zal zich vertonen
het dennenbos is bruin en niet meer groen
de zon gaat nog mooi onder ‘net…
clair-obscur (1)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 een papier samen met de
stilte tussen de woorden
en een paar penselen is
alles wat ik nodig heb
in het klaarduister
wil ik jou schilderen
de donkere schaduwen
verdrijven we naar de achtergrond
bang ben je om te verdrinken
je houdt van roze van springen op
de trampoline en van jarig zijn
en natuurlijk niet van ruzies
in het helderdonker…
Het duisterde traag
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
498 het duisterde traag
subtiel penseelde tijd
meer donkerte in het decor
zette contrasten aan
die normaal de structuur van
bestaan wrijvingsloos aanpasten
de samenpakkende
schaduwen gaven een
koud en onbestendig gevoel
waar vroeger minuscule
stofjes dansten in tevreden
namiddaglicht tochtte het kil
in verlopend samenzijn
sloot ieder…
hartslag
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
644 ik kijk naar de datum van vandaag
24 september 2016
de wind laat nog geen schaduw achter
en een enkele duif verzendt de ochtend
door het raam als een mare
het dringt nog niet door
ik staar dromend naar buiten
lijkt het alleen maar zo of omarmen
de takken zich boven het vijvertje
waarin twee eenden liefdespoëzie schrijven
zal ik mijn…
Gods blote hand
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
499 hoor een vaag geluid
voel het zacht gebrom
dat eeuwig leven heet
het is alom
ik kijk pas om als het
octaafje hoger wordt
waar bestaan
zich ook laat zien in
groei en bloei misschien
in het spel van harmonie
dissoneren valse tonen
schaduw in de melodie
het zijn oneffenheden
die men moet leren in het
zingen van een eigen lied…
Jouw eerste bloesems
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
548 ik heb jouw
eerste bloesem gezien
in de prilste lente
van ons leven
voorzichtig ontloken
in koesterende warmte
van liefde en licht
na de lange winterdag
ik wierp sombere
schaduw en kou van me af
genoot in extase van
leven in paradijselijke pracht
jouw waterval jeugd
vitaliseerde de wereld
met ongekende speelsheid
in een zo kleurrijke…
De Heer zal u steeds gadeslaan
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
494 De Heer slaapt of sluimert niet
Hij is als een schaduw aan uw zij
En blijft u altijd heel dicht nabij
In vreugde maar ook bij verdriet.
De Heer wil altijd uw helper zijn.
Hij die hemel en aarde voortbracht
En aan Zijn schepselen heeft gedacht
Hij leeft met u mee in zorg en pijn.…
Hun mystieke ladingen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
546 ik heb de polsslag
van het leven
zien vibreren in
de stilte van jouw
magisch realisme
de ingehouden adem
gevoeld van de
explosieve krachten
die jij met machtige
penseelstreken bedwong
in karaktervolle diepte
passeerden ongekende
perspectieven die
hun mystieke ladingen
in schaduwen verborgen
in jouw kleuren
contrasteerden meerdere…
Robot Poëzie
gedicht
3.6 met 11 stemmen
3.651 Poëzie, wrede machine
Stem zonder stem, boom
Zonder schaduw: gigantische
Tor, schorpioen poëzie
Gepantserde robot van taal—
Leer ons met schavende woorden
Het woekerend vlees van de botten schillen
Leer ons met nijpende woorden
De vingers van ’t blatend gevoel afknellen
Leer ons met strakke suizende woorden
De stemmige zielsbarrière doorbreken…
De klank van thermiek
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
575 ik hoef jou niet
met bloemen te tooien
jij bloeit vol uit de
schoonheid van je huid
opent in een zee
van groen en lacht
jouw speciale kleuren
kust met je fijnste geuren
zelfs de wind kijkt
jou naar de ogen in
het zomers gedogen
van schapenwolkjes wit
scherp contrasteert zon
met donker loof dat
schaduw en koelte oogst
aan de rand…
moeke
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
484 ze legt mij zachtjes neer
in een dons van zoete dromen
ze streelt haar vingers op mijn wang
voor tranen die gaan komen
"ik mis je moeke", zeg ik dan
maar ik zie je in de bloemen
ik hoor je in de wolken
die telkens jouw naam vernoemen
ik dwaal in warme nevels
waar ik jouw schaduw vind
droom en zweef nog verder weg
in de schoot van een…
Moeders
gedicht
2.8 met 9 stemmen
14.213 Schaduwen
vluchten over het huis dat mij kan onthouden.
Boomtoppen wenken in een weifelend
woud waarboven wolken razen. Er is kalmte
die toeneemt terwijl het donker wordt en koud.
Ik zwaai als een verlatende moeder.
Zij zwaait nog harder.
--------------------------------
uit: 'Jaja de oerknal', 2013.…
Voor Nono
gedicht
4.2 met 6 stemmen
3.756 soms dromen de stenen
in het licht
van zichzelf
soms staan zij
gestapeld als
muur om een stad
soms liggen zij
als gevelde vogels
op het land
in het landschap
vol constructie
gaan de paden
van de nacht
hun donkere gang
vallen hemel
en aarde samen
in hun schaduw
soms verhardt het water
tot zwarte rots
tegen…
In het nu. (Haiku’s)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
389 Naast mijn schouder loopt
mijn vriend die niet meer bestaat,
schaduw wordt steeds ouder
Ganzen in vijvers
wat kunnen ze foeteren,
bemoederen kroos.
Zon beschenen steen,
heet zonder af te koelen,
zijn in ons, in het nu.…
winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 hoe de winter zich etaleert
in het voorportaal waar alles
schreeuwt om warmte en schaatsen
als beitels worden gehanteerd om
het ijs van weerzien te kloven
vogels honen de rijp van takken
wijl hun beenderen als vloeibaar
leven zich voortbewegen met
vleugels door de tot ballast
geklonken zware luchten
niets is nog zeker, dagen schaduwen…
Onzekerheid schrijft
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
488 kleuren zien verdwijnen
haren pieken waar
ooit de zon zijn
licht in blonde krullen
heeft laten schijnen
sferisch omhullen
kleren het vroeger
goed getrainde en
gespierde lijf dat nu
met wankele stappen
onzekerheid schrijft
je bent een schim
van je vroeger extraverte
persoonlijkheid die in
bedeesd teruggetrokken zijn
nooit meer een schaduw…
Gedurfd onderscheid
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
500 jij hebt je
mondiaal gekleed
met de mooiste
fournituren uit een
waaier van culturen
niet met de stuff
van passerende pop ups
die nog sneller verdwijnen
dan dat zij verschijnen
zonder schaduw te laten
jij hebt de tijd
in regie daar waar
lokalen de trends
en mode bepalen vleugt
al beschaving en kleur
herkenbaar voor hen
die ook de…
OM NOOIT TE VERGETEN
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
426 een fraai voorjaar
met enkele zomerse weken
ach zo eentje zoals zo
vaak de laatste jaren
om nooit te vergeten
en dan toch die schaduw
van donkere sombere winterdagen
er sluipt iets rond
stil doods koud ijzig kil
wat wereldwijd is ontdooid
een zich vals noemende koning
met een zieke kroon strooit
zonder dat we het konden weten
verderf…
Flinterdun
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
422 ik wilde je schrijven
op flinterdun papier
maar mijn lichtgewicht
woorden wilden niet
beklijven op wit a-vier
schreef zonder
schaduw met
mijn witte stift het
contrast was te lezen
als je dat tenminste zag
ik wist dat je
vingers langs letters
gingen om warmte
en emoties te vangen die
daar achter bleven hangen
op het eerste gezicht…
Liefde op het eerste gezicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
496 Als een vogel vliegend door de zon
een schaduw in een vleugelslag voorbij,
zo vluchtig was jouw blik voor mij
op die dag toen onze liefde begon.
Onze ogen die bij rond zien elkaar vonden
die elkaar onbewust even passeerden,
toen snel terugkeerden en elkaar fixeerden
naar elkaar staarden van waar we stonden.…
de gunst is dogma
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dit zijn is het bindend pact
de speling der natuur het vel
strak op het frame van bestaan
dat trekt met ‘t krullen van tijd
mijn huid slinkt en krimpt
mijn kim daalt neder verstrijkt
tot avonduur bochel schaduw
verzwindend het tafereel
zo is mijn verschijnen versneden
naar binnen het moment
kromt naar willekeur de kruin
uit zichzelf naar…
Dwarse universums
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
552 ik weet
dat jij er bent
in dwarse universums
die ik soms
voor de kiezen krijg
in schaduw
en contrast van
verre vroege kleuren
woont de wereld
van hiernaast
waar jij ze vaak
op hun aanwezigheid
kunt betrappen als
zij nonchalant
hun gangetje gaan
nog is er ook het
heerlijk tijdloze
mystiek fysieke
waarvan ik wel de
stof en voiles…
Vincent
hartenkreet
4.9 met 17 stemmen
1.001 De jaren kunnen niet verhullen
dat onze oorsprong blijft bestaan,
populieren werpen hun schaduw
ver vooruit.. voorbij de kalverdijk
waar het uitzicht onbegrensd,
de paddock gevuld en de verrekijker
gelukkige jaren in beeld had
vergrootte een dijkvlucht
de afstand naar het begin,
het verschil zit 'm vooral in de jaren..…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd samen
voorbij de grens
die zich nu wel
heeft laten zien…
gloeiend, vloeiend,
voor de schaduwen…
Hun adoratie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
479 ik zag je
gracieus silhouet
in de geur van bos
als schaduw op het
licht groene mos
waar je voeten
dwaalden langs
zonnebanen die
elkaar ontmoetten
voorbij de oude
stammen waar het
leven getekend
stond op de bast
jij was de gast
op de open plek
waar herfstblad
de loper schitterend
kleurde met oogsttinten
in een dansant
verschijnen…
De Traan
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
713 Het zijn de krassen op mijn ziel
die dieper snijden zonder mes,
en toch zo pijnlijk zijn,
een gevoel dat als een schaduw
vol emotie naast me loopt
me nog elke dag in zorgen brengt.
Ze zeggen dat ik los moet laten,
zeg me dan hoe dat moet.…
(ii) Opvlammend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
576 –
jij, mijn kind, loopt
door een woud van zinnen,
onzichtbaar tussen de bomen
blootsvoets, onbedekt
(maar:
ik voel je voetzolen,
vochtige wind op je huid);
wie ben je geweest
of zal je er wel zijn
als ik de weg vind
naar onze tijd samen
voorbij de grens
die zich nu wel
heeft laten zien…
gloeiend, vloeiend,
voor de schaduwen…
Het bloesembed van een vroege lente
gedicht
3.7 met 7 stemmen
954 De prilste tocht die ik zal ondernemen
uit de schaduw naar het andere licht
weg van het mogelijk samen verademen
een jonge blos ochtendglanzen in zicht
leidt tot een herhaald lijdzaam ondergaan
van het voorbije dat getekend in mij blijft
slaat de weg vlakbij het slotstuk stilaan
af naar wat is maar nimmer in het…