7884 resultaten.
sfeerstad
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
548 langs de dijk
iets verder richten spitsen
torenhoog en blauw, de wolkeloze hemel
een skyline
tussen toen en nu
daken kaatsen terug
water reflecteert de grote bocht
nog mooier, nu er spiegelramen
zacht ontwaken
in de intocht van de morgen
zorgen dwalen weg
wandelen vergaat met uitzicht langs
de winkelstraat
die noordelijk zijn naam…
Verloren vuur
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
496 Voor iemand wiens naam je nog kent,
de herinnering aan dagen die je vergeet.…
In stilte
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
657 je dacht
dat niemand om je gaf
je niet gemist zou worden
als jij er niet meer was
in stilte nam je afscheid
van allen die je dierbaar waren
het deed meer pijn
dan je wilde in het echt ervaren
je voelde zekerheid
in het verlopen van de tijd
maar merkte dat de banden
van het leven naar je handen grepen
jij maakte eenzaamheid tot strop…
Haar stem zong licht
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
612 zij nam mij mee
tot in de hoogste regionen
haar stem zong licht
een donkere blik deed mij
duiken door blauwgroene golven
drijven naar het strand
haar hand liet zand
in zachte tonen
door mijn vingers glijden
in haar ogen streden
woorden van geluk met
wat er vroeger was geleden
niet alleen verdriet
ook hoop en liefde
in het lied…
links, rechts, links, rechts, links,
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
861 zag
wijzers vielen uit uurwerken
vielen op het ongrijpbare
begrip
waarin het ademen
onbewoonbaar werd verklaard
en een kind de gesloten mond
van de dood
het is daar, die dagen toen
dat zij niet meer zagen
het slapen of het gaan
in nog minder lijf waaronder ze
elkaar zochten
het is daar, deze dagen
dat ik zag
gezichten en namen…
Bij het passeren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
478 De kou kwam voor de regen uit
bij heldere nacht en volle maan
een lied op de achtergrond
plaats viel niet te bepalen
Het meisje met de naam Berk
ze was zo willig en zacht
als ochtendmist met ros erboven
een eenheid met haar paard
Een boom omarmen, sappen voelen stromen
van blad naar wortels en de weg terug
een schimmel met ruiter…
Verder in de mist
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
888 Ik zie nog steeds een traan
en kijk door het raam
ik zie je steeds verder, verder in de mist
en ik zie je nog zo staan
en kijk door het raam
maar ik zie je steeds verder, verder in de mist
Ik weet nog steeds jouw naam
en ik kijk door het raam
maar je bent steeds verder, verder in de mist
verder in de mist, verder in de mist
dat was jouw…
In een oogwenk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
729 De morgen gelijk alle andere
ochtend na ochtend
elke dag opnieuw
Gelijk, exact
onomkeerbare strijd
Alle hens aan dek, want
in een oogwenk
een snel ogenblik
was de wereld weg
Mijn leven nam een wending, onvoorzien
pijn en verwarring
schreef ik van mij af
Misverstanden
grote barrières
Alle hens aan dek, want
een snelle blik
kan…
vandaag, in mei
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.063 (we zijn begonnen met een goed gevoel)
nu de dodenweg zichzelf verlaat
en korte passen richting witte bloemen zet
noem ik de dag al bij zijn asgeworden naam
we hebben zacht gestrooid
de witte bloemen stil geplukt, waarna
ze teder rusten in hun bed
van grijs geworden blad
ik huil
en laat het raam dat altijd uitkijkt
op weleer
open…
De stille
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
614 via nieuwe stem, naam, geluid in visie.
Ik ben deze ziel
die vroeg ging opstaan: ze wachtte niet
op wat komen ging
maar legde haar eigen weg uit.
Ik ben de schavuit
met groeiende toewijding.
Ik ben Petra, zij die bevestiging vond
in het eigen hoofd
zo zij haar roeping had beloofd.
Ik ben zij.…
De nieuwe farizeeër
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
526 Wat sta je daar
Vroom te zijn
Schuin voor het
Pand van Gucci,
Naast dat van Versace,
Strak in je Armani pak,
Zwarte baard onder
Je classy zonnebril,
Strakke blik op
Het scherm van
Je smartphone,
Doen alsof je
Heel druk bent,
De indruk wekt
Dat jij een man
Van de wereld
Bent - gebeden
Prevelend in
De naam van
Versace…
Avondfluistering
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
698 Laat mijn armen jou verwarmen
zoet je dromen tot mij komen
in dagen die te snel vervagen
roep ik jouw naam, wil mij verstaan.
Hoor mijn welgemeende woorden
mijn gebaren in klare taal
laten ze jou mogen bekoren
liefste voor mij ben jij speciaal.…
station Alkmaar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 op het perron
vertragen de trein
hun slappe armen houden de wijzers
van de stationsklok tegen
ik draag geen bloemen
onaangenaam dwarrelt koude lucht op
ik denk aan de gesloten blinden
stof dansend in zonnebanen
over het bed met de koperen spijlen
vermomd als de maan herken ik haar
achter het beslagen raam
haar lippen om mijn naam…
Vergetelheid van geest
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
457 ik zag de eindeloze rij
zwaaiende handen
in snelle vaart wilde ik voorbij
maar moest ze
in de ogen kijken om
ook hun afscheid te begrijpen
voelde nog de warmte
van samen ook al
kende ik niet alle namen
stukjes leven kwamen
in herinnering die
oplichtten in hun blikken
weer doofden
in vergetelheid van geest
het was mooi geweest…
Jouw woordeloos welkom
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 als altijd
zit je te stralen
en zonder dat jij
het in de gaten hebt
met ogen anderen te raken
het is jouw
woordeloos welkom
met een innemend gebaar
geef jij rust
en een streel door het haar
jij luistert
ziet zinnen zich rijgen
tot een verhaal
bemoedigt stiltes
in welwillend beamen
jij kent de namen
van hen die je wijsheid
en…
Burgernet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
409 Aangemeld bij burgernet gaat soms
onverwachts de telefoon,
een kind verdwenen vanaf thuis,
nam de kuierlatten, heel gewoon.
Beseft niet dat je in huidige tijd,
niet meer zomaar weg kunt lopen,
maar leg dat maar eens uit!…
In het licht verdronken
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
566 Louter duister in te gaan;
En bij het eerste ochtendgloren,
Toen het nieuwe licht
Onvermijdelijk werd geboren,
Viel het allereerste licht
Op deze levende steen,
Licht dat er zo zeldzaam mooi
Doorheen valt, waarin ik contact
Maak met mezelf in deze materie,
En terwijl ik haar bewerk zie ik
Zonder moeite in haar
Lijnen mijn naam…
Overgeven en overgave
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
625 Twee armpjes omklemmen haar,
over haar heen
golft een warme brij,
het kind, opgelucht,
leeft de dood voorbij,
voor het eerst
in zijn peuterleven
nam hij kennis van overgeven.…
de beeldhouwer
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
625 als woorden op water
geef ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef
in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de greep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren
gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren…
Brief.
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
765 En krast hij
met inkt de naam in het blad, in de palm.…
Doorreis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
450 de schemer dalen
die alles in koudvuur smoort
weldra is het al weer herfst
met kleuren die je zo bemint
de winter die geen droogte
kent, geen genade vindt
ik snuif vertrouwde geur
nu je hier nog even bent
voordat je gaat naar een
plek waar niemand je kent
voor het onbeschreven
blad is het nu te laat
fluister nog één keer je naam…
Illegale werkelijkheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
479 een handvol beelden
namen wij mee
de wegen lagen klaar
in een zonnig perspectief
maar wij konden
niet eens lopen
wel de hand vasthouden
in samen het beste hopen
de plaatsen zijn verdeeld
in ruimte zonder grenzen
de stemming van de dag
bepaalt zijn eigen wensen
nog koester ik mijn dromen
in parallelle tijd
geluk maken we samen…
Als de spiegel beslaat
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
442 de groten uit
de geschiedenis hebben
altijd een naam gehad
maar door hun leven
liep een schaduw
die de echte macht bezat
zij waren naamloos
moeilijk te traceren
deze onzichtbare heren
hoewel soms dames
staat konden maken
zij liepen minder in de gaten
ook in het klein
spuugt schaduw zijn venijn in
levens die met lach lijken omgeven…
eindig
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
659 zonnebloemen zijn gestorven
hun oude goud verkleurt naar grauw
en bruin verwerkt mijn wintertuin
het huilen van de regen
een kleine engel slaapt verkleumd
zijn hoofdje leunt tegen zijn arm en warm
verlangt zijn hart
een moeder in haar laatste uur
verschuift haar liefde voor de duur van
eeuwig in verbinding
nu waait de wind hun stille namen…
afscheid van gisteren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
524 het groen is oud
de regen koud en in
het gras
verdwijnen resten van de zomer
onder het rode klaver
schuilt een klein kadaver,
het was een witte rups
de zijde rond haar lijf
blijft ondanks alles
dat beklijft
ofschoon er nog geen
naam aan kleeft, zweeft
heel imaginair
een vlinder naar vandaag
ze doet het graag en spreidt
haar glans…
Heimwee
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
904 Zelfs dat nam je mee.
Er is de werkelijkheid,
daar leef ik in.
Als vreemdeling, een eenling,
in een leegte zonder zin.
Ik kan je niet bereiken,
een onmogelijkheid.
Er is je graf, een harde koude steen.
Waaronder jij verdween.
Dus vouw ik maar mijn handen,
en vraag... om hoop,
om hoop, aan Hem,
die allen leven geeft.…
Zeg mij
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
434 ik geef mijn vragen aan de wind
ongedurig wachtend op antwoorden
kleurt de zon scharlakenrood
zand speelt rond mijn blote voeten
daar ik me onverhuld overgeef
het tij trekt, trekt me dichter
langzaam voel ik hoe ze verzanden
dieper almaar dieper word ik er in
meegezogen in de naam van
tot het water mij aan de lippen staat
happend naar…
Geketend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
891 ik ben de vogel
in jouw kooi
ik zit geketend
ben jouw prooi
ik heb geen vrijheid
en geen rust
jij bent de kaper
op de kust
in alle straten
zwerft jouw naam
jij bent de gluurder
door het raam
jij houdt mij vast
in ijzeren greep
jij kent het klappen
van de zweep
jij bent mijn dader
en mijn angst
wij halen adem
maar…
Voor wie dan ook.
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
969 Een naam hoeft er niet boven
je weet wie ik bedoel
zonder bijgeloven
vertel ik wat 'k voel.
En mocht je me niet vatten
dan is dat een "helaas"
want ik maak gewoon 'n diggie
en verder geen soelaas.
voor hem, voor haar, voor wie dan ook
gewoon een steuntje zeg maar
want met dit diggie kan ik zeggen
hier zit ik, en ik ben dankbaar.…
Dementie
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
634 De nacht valt ook in mensen die
verbrokkelen in hun bestaan;
Herkenning gaat er langzaam aan
tot ze ook zelf het niet meer weten
wie ze waren, naam verloren
en de sleutel tot verstaan.
Toch blijft voelen, smaken, zingen
en de diepe kern van alle dingen.
Moeten we treuren om verlies of
dieper leren kijken wie ze waren?…