4113 resultaten.
Mond gesloten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
698 Het verzwijgen van het kriebelen
in het merg, het fluisteren van goden
geruststellend wreed, de toekomst wetend
volmaakt als een cirkel met licht
van een bloedrode maan
Troost vinden in de zekerheid dat er
een einde komt aan elke droom
elk leven en de weg ernaar toe
Het belangrijkste is, lichaam loslaten
blijf bij je standpunt en zweef…
Vereenzaamd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
608 (voor C.K.)
De rouwkaart kwam al een dag later.
De orchidee is weggehaald, de vensterbank
is leeg, als een scene in een horrortheater,
efficiëntie en nergens nog een wanklank
over wat er niet mocht zijn. Kijk naar de balken
in jullie eigen ogen, zegt Christus Jezus terecht,
kijk beter, ik zie een zwerm torenvalken
een cirkel vormen rondom…
Laatste vlucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 Mijn gedachten vliegen en vluchten
in grenzeloos gerede geruchten
naar de verste verten
als vogels heen en weer
en strijken in verre gehuchten
naamloos nederig ter neer
ze smullen van de verste vruchten
van eindeloze ziedende zuchten
zo worden woorden
in gezangen vol verlangen
naar de bronzen herfst
hunkerend neergelegd
vergezel…
Liliane Verdonck
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.006 Het doolhof van haar laatste leven
Zij geraakte er niet meer uit
Wij geraakten er niet meer in
Wij hielden zielsveel van haar
Dat is wat ons nog bindt
Over haar plotse sprong heen…
Hun allerlaatste trein
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
659 ik heb
ervoor gebeden
wat dagen geleden
een zonnetje
op mijn begrafenis
maar er schijnt
niets op mijn benen
nu ik hier lig
ik ben afgelegd
wordt dadelijk
afgedekt
met ieders
bloem naar keuze
stil zullen zij
langs mij gaan
ik ken ze allemaal
door over te gaan
heb ik tal van
inzichten verworven
eenieder heeft wel
iets in de diepte…
vol leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 de agenda van het leven
was ons voller dan volst
dankzij de liefdes en de naasten
die ons het leven vieren lieten
in het nu elkaar weten
aan de overkant van de tijd
zullen wij steeds weer genieten
van de langzaam groeiende berg
van opdiepende herinneringen
die gelijk herontdekte brieven
zich steeds opnieuw lezen laten
die kunst van herinnering…
Bekoelde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
865 Jouw teken van leven
teken van liefde
gaf mij tegelijkertijd angst
angst voor
wat me kon overkomen
als jij er niet meer zou zijn
We kenden elkaar lang
doorliepen alle processen
van elkaar
begrijpen
accepteren
van elkaar leren
van elkaar houden
het was een lange liefdesband
waar we jaren aan bouwden
De laatste jaren
spookte het…
We schoven in rangorde op
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
582 Vanmorgen sloop kilte, tocht in mijn hartkamers
bij het prille lantaarnlicht, voelde ik onverplicht
bij het langsgaan, ondanks het terugkeren
van toch ook de dagelijks vergulde ochtendzon
't missen van daar die dag de eens vertrouwde lach.
De recht opgerezen bomen op het zonnige gras
van het talud konden mij niet troosten op dat moment.
Alles…
Voor Adriaan
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
788 Toverheksen in het bos rond paddenstoelenkringen
Hoorden bij de eik een zware, droeve tijding zingen
Van bladeren die fluisterden met 't ritme van de wind
Dat Adriaan de Tovenaar zich hier niet meer bevindt
De vogels in de bomen staakten voor die dag hun lied
De egel droeg sonnetten voor die hij ons achterliet
En in een pot gemaakt van…
gaan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 ook al raakt haar ziel
mij van nabij
waar ogen zich
naar mij wenden
geen moment
is zij bij mij
noch wil ze maar
iets verzenden
ze woont in haar blik
aan de rand van het bestaan
schouwt eerder naar binnen;
hetgeen wij, bij leven,
nimmer zullen verstaan
het is de sterfelijkheid
die haar steeds roept
al vertoevend in een
broze…
Laatste rit
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
626 Komend van een hoge top
ging hij zitten, wat verward,
want er was iets dat niet klopte.
Het was zijn sportieve hart
dat er onverwacht mee stopte.
Zijn oude tas lag al afgedankt
en bleek zo erg versleten,
maar was nog bruikbaar en gevuld
met in jaren vergaarde weten.
Zijn lichaam, sterk en afgeslankt,
was in een strak tenue gehuld
toen…
Winst van het verlies
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
691 Ik heb heel veel geleerd
maar ik heb daarvoor wel heel veel verloren
mijn man, maatje, liefde, warmte, intelligentie ,
zijn zijn, mijn zijn, ons zijn
zijn verlies winst?
ja heel veel winst!
maar alleen nog van binnen
in mijn lichaam, in mijn lijf
heel veel winst, zelfs overwinst
alhoewel het pijn blijft doen
zijn plotselinge ziekte…
Jouw muziek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
614 het was
jouw muziek
die van de
mistige emoties
een schitterend
gevoelskleurenspel
creëerde dat
je gezicht
uitnodigend deed
lachen in een
welkomstgroet
het voelde
warm en goed
na de somberte
en kou van buiten
om samen nog een
keer stil te staan
bij jouw leven
terugkijkend wetend
welke kant jij
op zult gaan
nu alles is gedaan…
Op de tast
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
501 wij hadden
niets afgesproken
zij zou nachts
niet komen spoken
met een streel of
vaag schreeuwen
om mij iets over
haar bestaan
te laten weten
zij is er gewoon
want sinds haar
verscheiden heb
ik mij niet van haar
kunnen bevrijden
waar zij vroeger
altijd bij me was
is dat nu zelfs bijna
letterlijk op de tast
ze kijkt me aan…
Wie volgt ?
snelsonnet
3.0 met 3 stemmen
899 Wanneer ik een begrafenis meemaak,
Dan geeft dat een gevoel van onbehagen.
Wie volgt, zit ik me angstig af te vragen,
Wie van de mensen hier is straks de Sjaak?
Voor één keer pas ik voor het langste strootje,
Je wint dan wel, maar je legt ook het loodje.…
Kijk de zon schijnt oprecht en hecht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
457 Had jij ooit die aanhoudende neiging
steeds die dwingende aantrekkingskracht
haar vest of jurk te willen dragen vol met vragen.
De tas herinneringen van jullie geheel onaangeroerd
te beroerd van verdriet dat men wellicht niet zag of ziet
met rede potdicht te laten om de gaten in jouw ziel.
Onopgemerkt om wat is geweest werd een en ander
het…
Ook deze dag mag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 Geef mij ook vandaag gerust 'n arm even een hand,
hier is heus wel een schouder een om op uit te huilen,
een oor ervoor, om samen even tijd door te brengen
nu te stoppen met het steeds hard door leven rennen.
En heb je behoefte je verhaal steeds te herhalen en
anders alleen maar te zwijgen, het kraken aan te horen
van uitbottende twijgen in…
Kaarsjes
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 Op dagen dat de zon
weer eens weigert te schijnen
omdat de mist te dicht is
steek ik ter verlichting
een kaarsje aan
en denk aan jou
Als jij in maanloze nachten
de slaap weer vervangt
brand ik in gedachten
een kaarsje voor jou
tot je uiteindelijk
mijn dromen verlicht…
Opgeruimd staat netjes, weg met die homo!
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
672 Het was een makkie bij de levenseindekliniek
het euthanasieverzoek werd direct ingewilligd
ze zouden morgen langs komen om 12 uur exact
dan zou ik uit mijn levenslijden verlost worden
ondraaglijk lijden een heel lang leven lang
aantoonbaar via christelijke hetero familie
invoelbaar consulterend door artsen, psychologen
Jean Fermate zou en…
ben je daar nu misschien (voor Anja)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
556 misschien liet je
het verlangen los
was je alle
angsten voorbij
zochten je voeten
naar vloeibare
uitgerekte uren
leidde iets je
misschien naar
de vertraagde
tijd waarin alles
langzaam maar
zeker wegdrijft
van het land
stuurde de god
van de dood zijn
gezant misschien
die je zag noch
hoorde die jou
dichtsloeg als…
Milieutransitie; de dood en de roos
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
623 Geestelijk ga ik op tot Gods altaren
lichamelijk ga ik tot het gaatje
ja het gaatje en geen gat
geen begrafenis
ook geen crematie
mezelf composteren is het nieuwe afscheid
in dat afscheid zit vooral een nieuw begin
en ik verbeeldt me op christelijke basis
dat de woestijn zal bloeien als een roos
die verse roos is gecomposteerd met mijn…
Ondeelbare tijd?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 Berusting zucht
uit de geur van
vers gedolven aarde,
houdt het verstilde hart
omhoog, onophoudelijk
stroomt bloed door
de navelstreng
van onze kindertijd,
gedragen door een
fakkel van verdriet
als lopend vuur in
een kinderhand ontstak,
blijft gloeien in de as,
wind en regen, daar
zijn schuilplaats vindt,
pijnlijk lang verzwegen…
Theeedoek
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
675 Theedoeken van tante Henriette hangen aan de lijn
de wind blaast ze op tot ballonnen
maar tante kan ze niet meer er vanaf halen
de diepste slaap is komen neerdalen
dus blijft de heleboel maar hangen
geen kopje meer gedroogd door die frêle handen
geen stukje cake meer bij de koffie
de wind blaast herinneringen weg.…
Verzorging en borging van de doden
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
658 Je verzorgt een, het graf
een marmeren steen
de zomerse plantjes
de vaas met bloemen
je pimpt het op
niet de lijk-kist
niet het lichaams-lijk
dat is afgelegd
dat is begraven
dat vergaat
maar je borgt de overledene
de herinnering aan jullie leven
aan zijn of haar geest
aan fysiek met hem, haar
aan de mens die je liefhad
of heel erg…
Strefbed
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 Iemand met wie het goed kon vinden,
wenste aan zijn sterfbed mijn aanwezigheid.
We waren, weliswaar, niet echt dikke vrinden:
Ik ging erheen, maar eigenlijk had ik geen tijd.
Wanneer een beste kerel bij zijn verscheiden,
je verzoekt hem in zijn laatste uur bij te staan,
wordt het pijnlijk om dat doodsbed te mijden
en krijg je later spijt dat…
Poepie van me
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
664 ""Ik wil nu je overleden bent
nog een nacht met je slapen
diep innig verbonden slapen
maar zonder koeling
gewoon in de warmte
van onze liefde voor elkaar
welke nu gaanderweg
ontbonden wordt
je mag gerust gaan stinken, ruiken
want die poepies, scheetjes van je
die harde maar vooral die zachte
die het meest stinken
die zal ik…
eindeloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 nu jij hoger dan hoger bent
in de oneindigheid van de horizon
kijk jij vanaf de overkanten tijd
naar het schitterende vergezicht
van wat jij ons in liefde erven laat
dat alles is verbonden aan herinnering
waarlangs wij blijvend wandelen mogen
in de stilte van de tijd koesterend
wat jij ons van harte bent geworden
de man vader en opa die…
Medereiziger
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
521 De wilgen delen schouderklopjes uit
Zij willen helpen mijn verlies te dragen
Je beeltenis begint wat te vervagen
Ik laat die los, als ik mijn ogen sluit
Zie ik je voor me in een wit gewaad
Bevrijd van alle ongemak en zorgen
Je voelt je in Gods Heerlijkheid geborgen
Of iets wat daarop lijkt en echt bestaat
Je toont me waar de mens in overgaat…
verloren
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
514 toen de zee de
boot zonder mast
voor even nog
zeilloos spartelen
liet toen de
zee zich bedacht
en jou achter
een muur van water
aan het zicht
onttrok toen de
zee de vermoorde
onschuld speelde
toen balde plots
een diepe rouw
in mij samen…
De hond, de dood en de glimlach!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 Ze had flink gehuild
menige traan geplengd de laatste dagen
nu lag ze bijna languit op straat
bij Mika, mijn 3 jarige bruine labrador
'n glimlach veroverde haar gezicht
ze aaide hem en hij kwispelde met z'n staart
ik zag het aan en sprak haar aan:
"lief he" sprak ik en zij zei: "Ja heel lief"
ze vervolgde: "Dit is ook mijn eerste…