Netgedichten over individu

in de winter van mijn jeugd stonden de bloemen op het raam als kunstwerken van de natuur maar, het moet gezegd voor dat inzicht kende ik nog geen naam het was wennen deze week met vorst en het schrappen van de voorruit niet meer gewend dan ook nog de verwarmingstand laag in huis even had de oude zwarte kolenkachel zich tussen mijn gedachten…

Het is lang geleden dat ik wat woorden ontving van haar niet dat zij mij toebehoorde Ze was verbonden en toch ongebonden aan de mens naar wie ik enkel nog zie als ik in het verleden staar, zij waarvan ik allengs voortschrijdend inzicht ervaar Zij, het fiere meisje van lang geleden was ik zeker niet vergeten doch sommigen leven ergens ver…

een woord rolt uit het stenen huis bezint zich, ontvouwt roerselen tikt zachtjes de muur nog even aan om ergens een plaats te vinden te nestelen in buitenwereld in haarvaten van geheugen, om door een taalnacht te bladeren dit een tijdje vol te houden en dan de slaap te vatten…

veel lijkt nog hetzelfde de bomen van mijn bos zijn leergierig als voorheen hoeveel stappen noem je ver weg hoeveel dichter kun je bij eigen woorden zijn passen kun je meten afstand ook maar afwezigheid niet deze winter wordt het koud te koud om te lopen, zonder een moment om bij stil te staan niet in het voorbijgaan ook niet na…

hij bereikte de diepste bodem in de jungle in alles wat het einde in zich draagt kiemt een nieuw begin de stille maan was getuige van de glans van zijn ziel…

De realiteit is achtergebleven raakt verder weg van hem nu hij door de straten zwerft omringd door metgezellen die lanen en het plein verlichten, kerft hij in een sprookjesboom zijn geluk met haar initialen voor zijn ogen ontvouwt zich het wonder van de verbeelding het is niet allemaal krom of recht maar voor hem wel levensecht.…

Wie kent het grote reislied dat niet Als de ijdele hymnes van de malaroneslikkers Onledig de wankele verte bezingt maar het zelf Dat altijd doorwandeld, omlopen, betreden Moet worden om - toch vaak vermeden weer vast te stellen wat er zelf aan is Het zelf is eindelozer dan de sterrenwinden Het vat zich samen op het puntje van de tong…

Bij tijd en wijle is een - hopelijk niet mis te verstane - waarschuwing op zijn plaats voor diegenen die zich niet wensen in te leven in anderen en doorlopend onophoudelijk stuitend asociaal gedrag vertonen, door zich als botte eigenheimers te bewegen in een zelf ontworpen stelsel van gangen en wegen dat zij als de normaalste zaak van de wereld beschouwen…

---------------------------------- ja, dans maar door de straten op naar het vuurwerk, op eeltloze voetjes van roze hoop je appt, dus je leeft: je accu is nog boordevol geef een - Like - aan het leven, voordat je niet meer terug kunt gaan je hebt nog zoveel tijd te verspillen aan lange omwegen: er is geen gedachte van haast en…

- wie de schoen past heeft maar 'n half woord nodig - Jambo jambo jambo, chapeau chapeau!!! Ik hoed mij voor het plebs, jan met de pet Ik ben van huis uit paleontoloog Maar speel sinds een paar jaar een jamboloog Als figurant in een klassiek ballet Dus groet ik u hier allen zeer - chapeau! Voor het canaille neem ik nooit mijn hoed…

in iedereen wonen woorden die blijven niet zomaar verdwijnen in de zoete nacht woorden die oplichten vlammen die met vuur verdedigen in iedereen wonen woorden die blijven in iedereen woont een wens…

Een zekere Philos de Tweede Had mijn vers Nine Eleven verzwolgen Hij stuitte daarbij op zinsneden En raakte daarover verbolgen Vond het 'vreselijk', maar gaf geen reden Waarom, vroeg ik, maakt gij bezwaar Tegen kop van het thema en staart Van een dichtwerk uit mijn repertoire Dat hier vijf jaar is gepubliceerd Het staat, serieus, op de…

Een Lelydorpgoeroe Is der dagen zat Hij slaapt en hij snurkt En hij krabt als een kat Hij miauwt en hij wauwelt En stinkt uit z'n bek Hij is niet slechts doof Maar ook nog eens blind Hij raaskalt en kwaakhalst En stuntelt en prutselt En stoorvogelt ongevraagd Andermans vers Hij noemt zich rala Maar zegt dan "noem mei maar Stupide…

De bomen groeien niet meer tot aan de hemel, ze zijn moe de herfst laat hun bladeren verkleuren september laat haar eerste tinten zien je wringt je in jouw sociale positie alleen en moeilijk om te vergeten je verdrinkt herinneringen in pijn ons geheugen houdt van de aarde een stille herfstavond tot wasdom gekomen maakt een einde aan zomerse…

Al armpjes, beentjes, een buik De navel een hongerend strekken Ogen gesloten, eeuwig Ronddrijvend in het tijdloze Verdikte water van behoud De flikkerende buizen, duimel Een blinkende vloer vol waterspoel Alles één pennestreek weg van de chaos Een in het halflicht vertekend oog Dat door anders brekend glas Je duister impertinent aankijkt…

je bent een levende kustlijn in wording een landschap waarin je kunt verdwijnen weggeblazen onder zand achter watermuren een rode slagader op de wegenkaart aanjager van onvoorspelbare vuren je wijst de afwijzing zijn grens je bent een verhaal in wording…

Wie is die dichter(es) Die fraaie poëtes Beschermvrouwe prinses Der dichters patrones? Zij leidt de dichterschaar Van 't Vaderland, voorwaar En Vlaanderland, nietwaar 'k Heb medelij met haar Want één ding zit me dwars Als Neêrlands dichteres Had lichtgewicht miss Lieke Te weinig in haar mars Zij is meer dan een 'zes' Maar ging…

Is het een bonvivant die je verrast Een zwerver monarchvlinder een monegask Een vagebond madrileen een moscoviet Een bedevaartganger die jouw liefde ziet Of een zomerzigeuner die je toelacht Een fiddelaar die jou geheel onverwacht Een concert geeft als zwerfsteen Romein Milanees Survivor uit rots muzikaal Vianees…

Te vaak vergeet hij aan te trekken Zijn pas ontdekte spiegelkleren Waarin geen mens hem kan bezeren Omdat die hem totaal bedekken Gevolg is dat zijn hersencellen Belaagd door andermans problemen Het filteren niet op zich nemen Hem met teveel aan prikkels kwellen Zijn arme brein wordt overladen Hjj is een volgezogen spons Die niemand…

Kom nou, miss bone, We zijn geen debielen, Toe, hou nou eens op Met dat vruchtloos gekakel Hierbij namens hen Die hun brein laten werken - Niet slechts hun gevoel! - Een serieus welgemeend Oprecht verzoek: Sta eens stil Denk eens na Voor je pent Lees een boek!…

Hij zet zich met z'n gore praat te kakken Als een van die verknipte doedelzakken Hij wil als Vieze Man alleen maar vozen En oefent om z'n semina te lozen Op uit de gracht geviste fietsenwrakken 't Wordt tijd dat wij hem in de pan gaan hakken... ...Wacht u voor de smeerpraatolie van de ouwe vieze man Hij denkt dat hij op netgedichten…

Als vogel blikt zij nimmer achteruit Doch immer zwemt ze blij in 't blauwe niets En peddelt onverstoorbaar op haar fiets Een e-bike, daarmee komt ze snel vooruit Ze trekt zich zelden aan van enig teken Om achterwaarts te kijken hoe ze 't deed Vertel haar niks, zij rept zich naar de meet Voor beste stuurlui is ze nooit geweken Maar wijzer…

Zeg Ra, hoe gaat het met je Was jij geen lid van woorden Op lyrische akkoorden? Voor lezers is 't geen pretje Je fietst op klein verzetje, Ligt in een kleuterbedje Schrijf volzinnen! Wat let je? Wees eens een vent, want met je Half affe frazen raas je Als een klein muizig dwaasje Met voor zijn oog een waasje Je brein draait dol, dan…

Het is een grijze dag vandaag - pilarenbijterwolken Willen als ik hun agonie sinteren vallen leren Maar moeten voor de donder dieper zijn te klein Ik kabbel als te kleine golven aan mijn eigen oppervlak Als hout gekloofd tot aan de nerven Sterker na het kleine sterven Zo moest ik dieper zijn Ik moet ontwennen aan dit bloed met botten…

heb ik iets verkeerds gezegd? deze zin draalt als een stoomloc door mijn brein, ik hoor zelfs de hoge toon van de fluit wanneer het gevaarte zich wil stationeren zoals vaak roer ik mijn mond met een gelispel dat ik iets te hardop uit, ik zie het in de verwonderde grimassen dat mijn tongval zich weer heeft bezoldigd en zich te eer heeft…

in mijn testament dat ik nimmer zal schrijven is de leegte onherkenbaar aanwezig in het grote niets woorden ontbreken, zelfs het vel met die kleine lijntjes die je schoonschrift bepalen zetten de kantlijn buitenspoor ik heb niets weg te geven, al wat mij bezit zijn slechts koude harteloze dingen, mocht mijn eind aan de orde zijn leg…

Zij geloofde je oprecht toen je in heimwee van de nacht vertelde dat er geen vlinders aan te pas kwamen in de liefde dat het er in het dagelijks vertrouwen op aan kwam dat je op elkaar kon bouwen geen zandkastelen op drijfzand of luchtkastelen in de ijle lucht. Ze antwoordde nogmaals in fluistertoon dat ze het wilde proberen met jou…

Ik ben een God in ‘t diepst van mijn gedachten Zei Willem Kloos en ja hij ging zijn godgelijke gang Duizend gedichten - levenslang Totdat hij werd als God die hem - zo wil Het tegenwoordig - Reeds lang geleden voorging Hoe kan het toch dat hij die zo groot dacht Al jarenlang steeds zachter drukt op wat hem onderligt aan aarde En dat…

het gaat niet in de regen die ik zo mis, het water van welbehagen dat ik dronk wanneer ik dorstig, ja dorstig naar jou was ademhalen in de plooien van jouw o zo goddelijk verschijnen, jaren maken wijzer maar die kleine momenten waar we elkander tijdloos verkenden edoch, het verstrijken van gebeurtenissen wisten het verlangen uit,…

het is goed, deze nieuw morgen past als een vest om mijn ongenaakbare ziel, de rest van de dag breekt als een onweersbui door mijn kortstondig verlangen heen maar morgen, morgen drijven donkere wolken als gloeiende kolen over het zwart geblakerd gemoed dewelke nimmer meer zal slenteren in deze afgeprijsde lente goede-morgen, geen voorbijgangers…