1130 resultaten.
Duister
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 De deken van regen zo dicht.
Even verroer ik mij niet.
Wacht ik tot jij mij ziet.
De regen, de wolken, het duister.
Ik luister…
Je vingers haken zich in die van mij.
Je bent dichtbij.
Maar toch, zo ver weg.
Dat ik niks zeg……
Thee
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
665 De wonderlijke geur van verse kruiden
Het rustgevende geluid van het kokende water
Kalmeert mijn stressvol wezen
Weer een lange dag voorbij
De pijn verlicht, zodra het theekopje mijn lippen raakt
Het eerste slokje verdrinkt de kleine zorgen
Zo warm en kalm, een deken voor mijn weemoedige ziel
Thee is zoveel meer dan een drankje alleen.…
Stoel
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
140 je trekt het deken nog eens recht,
geeft een slok water
blijft zitten
tot de ademhaling rustiger klinkt.
lang dacht ik
dat woorden iets moesten herstellen,
ze veranderen weinig.…
Buiten slapen
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
1.069 Aan het zwerk
een zwerm vogels
meerkoetjes fluisteren
in het riet
de hitte hangt
in huis
buiten begint het
langzaam aan
te schemeren
een vleermuis
schiet
langs mijn hoofd
mijmerend nip ik
aan mijn glas
de langste dag alweer
verstreken
straks
valt de nacht
als een warme deken
om mij heen
ik geloof
dat ik vannacht
hier…
niet zeggen
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.025 er is iets in je ogen
dat zegt wat je wil
ik kan dat niet verstaan
en jij blijft verder stil
durf je niet te zeggen
wat je zonder woorden zei
zelf onzeker
of ligt dat aan mij
we weten niet wat een ander denkt
of zelf zeggen zal
praten we langs elkander heen
wijkend voor een aanval
dek jezelf vast in
bereidt je maar voor…
ster in de nacht.......
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
948 waar de mooiste sterrenhemel
als deken van liefde
harten omhult
in diepdonkere nachten
mijn wensen verglijden
in oeverloos geluk
bij het schuilen in die armen
aan het eind van de nacht
werd het donkere van dromen
licht in mijn leven
zorgen ooit geweest
verdwijnen in het niets
bij het dwalen in duister
op zoek naar jouw hart
laat…
Hunkering
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
672 Het is niet bij mensen dat
mijn hunkering een huis vindt,
een plaatsje om te slapen,
een deken voor de nacht.
Weggedoken in mijzelf
wacht ik de zucht die ’t vuur laait,
de stem die zal spreken,
het woord dat daden knecht.
De wind door het schuifraam wappert
het gordijn en speelt met de vlam
van de kaars die in mij brandt.…
Vol lieve lust
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
945 je sneed door het water
kliefde de golven
vol lieve lust
patrijspoorten open
de zon was geen sloper
roodkoper heeft je gekust
bruinde met vrienden
op het spierwitte dek
feestte de avond niets was te gek
maar in rustiger tij
kwam je altijd bij mij
benieuwd naar mijn dromen
ik vertel je geen sprookjes
maar realiteit en godzijdank…
beviste poezie
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
771 erbij
duik ik erin
het maakt mij gek en dronken
maar nooit beschonken
ik roof de woorden van de straten
niemand heeft het in de gaten
het is niet voor mijn brood
maar meer voor mijn plezier
woorden gooi ik op de golven
klaterend ontstaat de poëzie tegen de rotsen
vissers op de zee
vangen mijn poëzie in hun netten
schuddend op het dek…
vlokken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
434 kinderlijk plezier
in het turen naar
grijze sneeuwvlokken
tegen een grauwe hemel
dwarrelende donkere vlekken
die zo zacht en beheerst
een witte deken vormen
alles is rein en zo stil
in onze lange winternachten
is daar het zachte licht
van sterren en maan
boven deze toegedekte aarde
waar jij en ik beminnen
geborgen in elkaars warmte…
Vlokken
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.261 Over vrijen en slapen onder jouw deken,
terwijl er buiten geen teken
meer was van leven,
enkel vlokken die zweefden.
Oh, ik had zo graag nog zoveel meer.
Ach, misschien, helaas, een volgende keer.…
spelevaren
netgedicht
3.7 met 33 stemmen
1.254 ik frommel je in gedachten
terug
hoor sneeuwvlokken
nog hikken en proesten, net boven
het gras
en hoe het landschap
kinderstemmen ving, hoog in het
ontmoeten van vogels
jouw kerstboom
die het licht bewoog naar een witte
zielloze kamer
weet je nog
rode ridders en kastelen, alle piraten
op het dek
het getikketak
van tweeëntwintig…
de schrijver
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
1.029 de schrijver staat aan
het roer van zijn boek
smeed woorden in een
hevige hunkering van storm
regels glanzen over de reling
letters swingen op het dek
het scheepsjournaal in mooie woorden
het boek, het boegbeeld van het schip
met luchtige verzen in de zon
waarin zinnen kraken in zeekoorts
adjectieven bungelend overboord…
Een herfst te veel
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
844 ik joeg
je laatste geel
door kale takken
een herfst te veel
najaar toont
zijn herfsttapijt
roodpolig want de zon
geeft ons vandaag respijt
we dekken samen
zomer toe en oogsten
al zijn kleuren de vruchten
vallen zijn het hangen moe
we winteren in overleven
voelen ons met wat de
herfst heeft gegeven klaar
voor weer een eindloos…
Maandag
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
591 Zwemmend door de aarde
Zak ik langzaam weg
Mijn lichaam schokt
Een oog dat zich opent
Voorwerpen op de tafel
Schimmen in een auto
De deken om me heen
Genieten het antwoord
Ik slinger als een aap
Het plafond vol haken
Mijn hoofd draait mee
De glimlach die niet wijkt
Op het feest met onbekenden
Alleen en toch verbonden
Zet ik je in…
Nu
gedicht
5.0 met 117 stemmen
15.508 Het is alsof de lucht
mijn deken is en ik
mijn hoofd het liefst
te rusten leg op het kussen
van mijn longen, de plek
waar ik mijn hartslag hoor
in vierkwartsmaat:
dat ik besta, dat ik besta.
------------------------------------------------
uit: 'Gedichten voor gelukkige mensen', 2008.…
Kind van de nacht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
457 nacht overspoelde
Zonder dat ik me erin
Staande kon houden,
Immers, kind van de zon,
Zoals anderen mij noemden -
Nu is het licht voorbijgegaan,
Het huis waarin ik woon
Heeft gesloten ramen en deuren,
En dichte gordijnen die
Zo lang ik leef niet meer
Opengetrokken zullen worden,
Kind van de nacht ben ik nu,
In haar warme deken…
Winter
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.078 Stiller, stiller, stiller zakken
Nacht en dagen om mij heen –
Als de sneeuw de dorre takken
Dekken zij ’t verleên.
Doch hun hout wacht, diep verborgen,
Menig, menig wederkeer,
En mij komt de jonge morgen
Nimmer, nimmer weer!…
Hoe emoties donkerden
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
573 ik voelde de
weerspannigheid
van witte verf
zij wilde
niet in een keer
stralend dekken
kon de verhalen
van de muur niet
zomaar afsluiten
door een nieuw
onbezoedeld klankbord
als blikvanger te openen
ik zag hoe
emoties donkerden
na eerst drogend lichten
hoorde spanning
in de lucht door
schaduwen van partijen
heb alles…
Als je ooit moet gaan
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
607 Ik zal jou een monument
van woorden weven
dat daarna elk moment
als een stille deken
warmte zal geven.
Als je ooit moet gaan.
Dit stille standbeeld
zal zijn als herinnering
aan wat je hebt gedeeld,
geweven tot een teken
van eeuwige verering,
als je ooit moet gaan.…
Hoop
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
300 Hoop is als een deken
Om je buik warm te maken voor de toekomst
En om je rug koud voor het verleden
Hoop is als een kussen
Om je hoofd op te rusten in moeilijke tijden
En om in weg te zakken met verdriet
Hoop is als een lampje
Om er naar te verlangen in het duister
En om het vast te grijpen zodat je iets ziet
Hoop is als een teddybeer…
Herfst
hartenkreet
5.0 met 6 stemmen
749 er
die zaden toe zal dekken
bomen besuikerd met kristal
vogels die verder trekken
moeder natuur weet wat ze doet
zij kent de vier seizoenen
als wetten van het leven zelf
laat zij zich ontgroenen
om straks een nieuwe kleurenpracht
als opgebouwde rente
te strooien over stad en land
in een nieuwe lente…
Nare droom
hartenkreet
3.9 met 22 stemmen
1.806 Mistroostig zat ik aan het water,
Kijkend naar de kringen op het water uit niets ontstaan
Beelden flitsen voorbij,
Woorden die je uitsprak en ik maar niet begrijp,
Tranen rolden langs mijn gezicht,
Tot plots een boot mijn nare dagdroom verstoorde,
Een man van op het dek riep:
Hij is het niet waard, sta op en zing,
Het leven is kort, geniet…
Wolken
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.174 Dansende deken door de lucht
Bevrucht mijn ogen met jouw water
Doorzie de dingen vanuit jouw optiek
Zo hoog en droog, vooruit geblazen
Grijs en grauw, een kleurenpracht
Laat de zon nu door en maak de wereld
Vrolijk als een kind dat met wolken
Altijd buiten wil spelen. En
Voor eens en voor altijd in jouw armen
Wil liggen.…
Weg
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
1.136 De opkomende zon brengt een rode gloed,
het valt over de wereld als een deken,
het geeft licht, warmte en nieuwe moed.…
Sla de steen rijp
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.004 Dat vliedend leven water
beroepshalve openingen
slijt in grot met doorzicht
naar de waarde van
zijn droom en
dan dat inzicht
hoe men zijn wanen
reeds sinds lang
heeft uitgewoond
zonder zijn daken
ooit tot dekken laten
komen
en breed het hemelspan
inwast.
Omdat alles zo onvast
is van voeten en
van aarde.…
Zet ik het mes
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
724 penseel stilte
zonder veel contouren
met grove kwast
verwijder ik rumoeren
als kleuren zachtjes
vloeken met elkaar
soms zet ik het mes
met veel misbaar
in de pigmenten als
zij elkaar niet wensen
en denken ieder weer de
eigen gang te kunnen gaan
dan schuif ik de
lijnen genadeloos
terzijde dek met
maagdelijk wit het zicht
en ga…
JE VERLAAT ME !
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.880 Tranenvocht over mijn wangen
Nee, ik veeg niets weg, laat maar lopen
Dat verdrietig gevoel, versterkt door biggel
koester ik, in mijn smart...,
je liet mijn hand, mijn hoopvol gebaar
afglijden als een oude deken.
Mijn keel verkrampt, ik zou willen gillen.
Lucht…. ik zoek naar adem, teugenvol
ik weet niet meer…hoe moet ik….…
goedgelovig
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
743 God
de touwtjes vast in handen heeft
trekt zijn vlinderdasje
recht
alvorens hij de deur uitloopt
naar buiten
waar schommels
uit de hemel worden neer gelaten
hij zoekt de mooiste uit
één die bij hem past
niet de grootste, niet de kleinste
dan schommelt hij
in volle vrijheid
tot ver boven de grijze deken…
Wentelingen
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.111 Een groene zee
Vult mijn blikveld
Harsachtige geuren
Dringen in al mijn
Openstaande poriën
Waardoor mijn rust
Eindelijk wederkeert
Dan vervaagt
Alles tot een
Ondoordringbaar
Duister als een deken dat
Mij beschermt tegen
Het onbekende van
Een verloren wereld
Vallend of zwevend
Beweeg ik voort
Richting de eindige
Treden van de wenteltrap…