407 resultaten.
Beeld
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.206 Hardheid glanst
Donkerte verzet zich
Weerschijn roept zwart
op: de maan zoekt
een rivier in de zwemmende
nacht
Het huis is vensterloos
De bewoners leven van
vergrendeling
In de bloemen
zijn de kleuren
vermengd en gesloten
in hun kelken
Ook de lippen
laten slechts vermoeden
wat hen onzegbaar
als gemompel
toe en talig…
Nog een keer
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
317 laat het zijn als toen
nog een keer dat ongelofelijke
wat wij hadden
zo ineens vanuit het niets
want ik heb het nodig die tijd
nieuwe herinneringen zijn niet zeker
ze moeten nog
leef hier en nu is snel gezegd
toen maakt dat volledig overbodig
het gevoel van toen
overstijgt het hier en nu
alsjeblieft …..
toen
kom tot leven
laat mij voelen…
HOOP DOET BEVEN
snelsonnet
4.9 met 15 stemmen
653 dictators mekken, hoor ze angstig janken
hun doodsangst is dus tastbaar want nabij
wat bén ik optimistisch, hoopvol, blij
nog even, dán die boeven tussen planken
de vreugdevuren gaan steeds hoger reiken
en vrijheidsdrang zal vaker, raker blijken…
in jaren vergaard
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
522 zo voel ik me nooit alleen
praat ik mezelf aldoor toe
en raak ik verliefd op een merel
geen idee van welk geslacht
maar maakt met het gezang
mij 's avonds lyrisch en daarna zacht
terwijl langzaam de zon verdwijnt
tot slapends allengs toe moe
daarvoor lees ik even bij kaarslicht
gedichten van Adriaan Roland Holst
hij geeft mij voedend…
SCHELP
gedicht
2.8 met 348 stemmen
75.217 De zeeschelp in mijn hand
is vandaag op het strand
door de zee neergelegd.
Haar zwijgen zegt
dat de wereld vergaat
en niets bestaat
dan alleen de zee.
Alle wel en wee
is maar vloed en ebbe.
Ik wil niets meer hebben
en leg de schelp weer
neer bij de zee.…
BACH IN DE VROEGTE
gedicht
2.7 met 82 stemmen
26.019 Als hij gaat klinken in het morgenlicht
staat de klok stil, de tijd verzaakt zijn plicht.
Ik poets mijn schoenen of ik kijk naar buiten,
en leef weer eerder dan het eerst gedicht.
-----------------------------------------------
uit de 'Verzamelde Gedichten' (1948)…
ZWERVERSLIEFDE
gedicht
3.4 met 110 stemmen
74.290 Laten wij zacht zijn voor elkander, kind -
want, o de maatloze verlatenheden,
die over onze moegezworven leden
onder de sterren waaie' in de oude wind.
O, laten wij maar zacht zijn, en maar niet
het trotse hoge woord van liefde spreken,
want hoeveel harten moesten daarom breken
onder de wind in hulpeloos verdriet.
Wij zijn maar als de blaren…
Besluit
gedicht
2.7 met 81 stemmen
25.254 De kamer was donker; het raam alleen
hield nog een licht, dat te sterven scheen.
Zij sprak uit het bed: hoe zijt gij zo laat,
en uw haar zo wild om uw gelaat?
Toen sprak hij met een dode stem,
(de blaren ritselden achter hem):
Ik kom u zeggen dat ik ga -
Nooit keer ik weer waar ik nu sta -
Hij zweeg; achter zijn duistere wil
viel de…
Voor het laatst
gedicht
2.7 met 42 stemmen
31.198 Een wolk schoof voor de maan,
en de verlorene gleed
tevoorschijn tot aan
de tafel bij het bed.
Ik twijfelde: ziet zij mij,
of lijdt zij nog maar het bestaan
van blinde mijmerij
om alles wat is vergaan?
Toen de maan weer inscheen
was zij er niet meer.
Wij zijn al zo lang alleen,
al sinds jaren her.
----------------------------
uit…
De Verlatene
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.673 De wind en het grauwe weer gaan over mijn hart,
en ergens over een dak waar ik heb bemind;
de winter wordt koud, en de struiken zijn al zwart -
over een plek waar mijn graf zal zijn gaat de wind.
Ik zou vuur maken als zij hier weer bij mij kwam
als eens in dat oud verhaal van haar en van mij;
maar nu sta ik, stil en denkende, bij het raam -…
Voor later
gedicht
4.6 met 5 stemmen
10.374 ‘k Geef nu aan jou mijn vreugd, mijn leed en
mijn schemergouden dromenschat,
opdat je later nog zal weten
hoe ik je eens heb liefgehad.
Later, als al dit schoon voorbij is,
want tijd neemt liefde, vreugde, smart –
als elk van ons weer droef en blij is
dicht aan een nieuw gevonden hart,
dan zal ineens alles vervagen
bij ‘t zien van dit vergeten…
Dit Eiland
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.277 Hoe zijn wij hier geland,
waartoe... vanwaar...?
ligt ergens aan het strand
dat vreemde schip nog klaar?
en als het anker is gelicht,
naar waar... naar waar...?
--------------------------------
uit: 'Voorbij de wegen', 1920.…
Er is een vrede
gedicht
3.2 met 9 stemmen
3.916 Er is een vrede die uit leed geboren
In 't oog van vreugde als traan van teerheid beeft,
Of als een zachte glimlach glanzend zweeft
Over 't gelaat dat vreugden heeft verloren.
Maar nimmer zal die vrede 't leven schoren
Dat schuw voor 't eigen hart in luidheid leeft,
Slechts wie de moed van eigen lijden heeft
Wordt tot de zaligheid…
Naroep
gedicht
3.4 met 12 stemmen
2.868 Vanonder wolken, gij, die ontstegen zijt,
roep ik u na -
vanuit de wervelende storm der blaren
waarin wij samen waren,
waar ik nog sta
geschroeid van dromen en van licht berooid,
roep ik u en bezweer ik u: als ooit…
ik kreeg de stilte weder lief
poëzie
3.2 met 36 stemmen
10.039 ik heb de stilte weder liefgewonnen:
een korte poos was ik van haar vervreemd
maar nu heb ik opnieuw haar liefgewonnen
ik mag weer drinken aan haar klare bronnen
en zwerven door haar schaduwbeemd.
weer gaan haar dromenlanden voor mij open
waar bloeit het kruid van de herinnering
door haar zachte geuren omdropen
weet ik nauwelijks hoe de tijd…
OVER RUSTIGENDE VASTHEID DIE IK VOND
poëzie
2.5 met 252 stemmen
40.376 De mensen zijn in twijfel gevangen
't gezicht van een god heeft de tijd gebleekt,
nu kom ik ze vertroosten met gezangen
van wat nooit wisselt en in niets ontbreekt.
Ik kan bemoediging zijn voor de bangen,
de klare stem die altijd rustig spreekt,
omdat mijn hart dat geen angstvallig hangen
aan wolken kent, ziet wat door wolken breekt.…
De zachte krachten zullen zeker winnen
poëzie
4.1 met 52 stemmen
29.198 De zachte krachten zullen zeker winnen
in 't eind - dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo 't zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.
De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de grote zaligheid beginnen
die w'als onze harten aandachtig luistren…
Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
poëzie
4.1 met 7 stemmen
2.583 Ook ik ben omstreeks 't midden mijner dagen
verdwaald geraakt in levens donker woud,
maar mij heeft geen aardse wijsheid ontvouwd
de weg uit smart en twijfel, noch gedragen
omhoog, en geen hemelse ogen zagen
neer op mij, vanwaar hoog're klaarte blauwt
m'in teed're zorg omwakend, en met stage
stralen heffend naar waar men waarheid schouwt…
Sombre gedachten schiep een sombre tijd
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.598 Sombre gedachten schiep een sombre tijd,
het leven lag, gelijk een schip in trage
wateren, en een stem sprak dat de lage
luchten alles omsloten voor altijd.
Er was geen licht, er was geen lucht: de handen
verslapten, omdat zij van hoop leeg waren;
denkers doken naar wrede trotse maren
dat ze hun ziel behoedden voor verzanden.
Dichters wendden…
Zelfzekerheid
poëzie
3.8 met 6 stemmen
3.401 Ik ben al dicht bij je, dat weet ik zeker;
Je verschijnt mij in elke nacht,
Het is als vroeger, warm, vertrouwd en zacht.
Misschien is bijna leeg mijn levensbeker
En 'k zal weer bij je zijn, nog onverwacht.
Ik word soms moe van het ellendig zwerven
In deze warre oorlogsfoltering;
Wist ik maar dat mijn schip op d'eeuwge werven
Wordt…
Over de eeuwige verandering der dingen
poëzie
3.8 met 5 stemmen
3.826 Zich vervormen is het wolkenbestaan,
en om na veel vervormen te verdwijnen,
en allen, zo de groten als de kleinen,
gingen die gang en zullen die gang gaan.
En de vormen van het leven, die schijnen
eeuwige en onveranderlijke aan
kortzichtige ogen, staan in zijn verschijnen
niet meer dan wolken aan de hemelbaan;
En mensen vragen, welke vorm…
Liefdesgeur in de dingen
poëzie
2.2 met 6 stemmen
2.913 Zó dierbaar zijn de dingen mij geworden,
waarin herinnering is opgehoopt:
het huisraad, het gerei, de klok die loopt
door het bestel der langgewende orde; -
zó vertederd verwijlt blik en gedachte
bij hun gedienstige gestaltenis,
dat ik soms twijfel: werden zij tot machten
waartussen de ziel zèlf gekluisterd is?
Maar neen, ik weet: alléén…
De stilte der natuur heeft veel geluiden
poëzie
4.7 met 103 stemmen
7.435 De stilte der natuur heeft veel geluiden
en is toch vol van rust voor ziel en zinnen
die druppelt zacht en ongemerkt naar binnen
tot in ons hart een zilv'ren toon gaat luiden
gelijk met haar. Als we dan weer beginnen
te denken aan wereld-dingen en ze te duiden
merken we dat een kracht, als die van kruiden
in ons gekomen is en ons kalm doet minnen…
Dit ene weten wij
poëzie
3.3 met 20 stemmen
7.995 Dit ene weten wij en aan dit één
houden we ons vast in de donkere uren:
er is een Woord, dat eeuwiglijk zal duren,
en wie 't verstaat, die is niet meer alleen.…
En zo het dan een waan is
poëzie
3.1 met 14 stemmen
4.393 I
En zo het dan een waan is te geloven
Dat liefde ons eens allen verlossen zal
En haar zegen oneindig gaat te boven
De krachten van verderf in het heelal; -
Te geloven, dat de duistere demonen
Die huizen in het menselijk gemoed
En alles wat ademt, en leeft, bewonen,
Haar, overmand zullen valle' eerst te voet, -
Zo wil ik liever leven…
De vrouwen van Holland klagen aan
poëzie
4.4 met 5 stemmen
3.707 De vrouwen van Holland klagen
Onze onderdrukkers aan:
‘Gij harteloze tirannen,
wat hebt ge met onze mannen
en onze zonen gedaan?
Ge haalt ze weg in de nachten
of bij 't eerste begin van de dag;
laadt ze in knarsende treinen,
verbant ze, waar, ver van de zijnen,
elk hunner lijdt bittere pijnen
onder de hakenkruisvlag.’
De meisjes…
Gedenk mij
poëzie
3.3 met 10 stemmen
3.232 Gedenk mij in uw gebeden!
Gebeden hebben kracht:
Zij komen als stralen gegleden
door onze nacht.
Gebeden zijn gedachten
Gedrenkt met innigheid
Gevormd in zuivere zachte
Ootmoedigheid.
Hun mild-bewogen vrede
Geneest de eenzame pijn,-
Gedenk mij in uw gebeden,
opdat ik geheeld moge zijn.…
De klank van mijn oude vleugel
poëzie
2.8 met 5 stemmen
1.647 De klank van mijn oude vleugel
wordt zwak en schril:
er is iets versleten
in hem, diep van binnen.
Er valt niets te herstellen,
er valt niets te beginnen:
tegen een doodlijk euvel
kan men niets beginnen.
De arme zwakke klanken
zullen ijler stijgen,
(waar bleef de sterke, volle
klank van hun jeugd?)
tot ten leste komt
het verlossende zwijgen…
Over het eigenlijke in ons en hoe dat te onderscheiden
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.726 Het ware-in-ons is dat wat onverloren
’t schokken en geweldig deinen doorstaat
waarmee ons weze-in-wording zich ontlaadt
van dinge’ in hem die hem niet toebehoren.
Gedachte’ en voelingen, daaruit geboren
vormen iets blijvends dat ons niet verlaat
en dat we als ons hart stil is, kunnen horen
als een klok die diep onder wat’ren slaat.
Gemak…
De herfst
poëzie
2.6 met 5 stemmen
2.275 De herfst talmt nog tussen de blauwe lande' en
buigt over ze met zegenende groet,
als warmte hangt lang over avondstranden
of vreugde nazingt in een klaar gemoed.
Zijn heldre, toch gedempte zegeningen,
doordrenken het hart met zó zoete kracht,
dat het de last der allerzwaarste dingen
voelt slinken tot veerlichte vracht.
De ziel, bevrijd…