1045 resultaten.
wiegelied
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.259 zing mij een wiegelied
over zachte dromen
en heerlijke weiden
onder een wolkenloze hemel
laat me met een glimlach
op mijn gelaat vertrekken
naar wat ze de overkant noemen
daar waar het gras groener is
laat me gaan zonder nu en dan
en het liefst zonder toen
in aanvaarding
van het sterven
heb ik afgerekend
met de toekomst
tooi me…
hemelse gedachte
netgedicht
2.7 met 19 stemmen
1.112 dat ik ooit vertrekken zal en
jij dan nog laat met de hond
een rondje maakt, af en toe
naar boven kijkt
dat ik je pad dan met sterren
bestrooi, als vanouds weer
naast je loop
en jij me nieuwsgierig vraagt
of de hemel echt bestaat en
ik daar ook gelukkig ben
dat ik je dan vertel: de hemel
mijn lief was hier op aarde
had ik…
Tranen over mijn wangen
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
2.408 Tranen over mijn wangen
tranen van verdriet
Durf ze te laten stromen
niemand die ze ziet
Tranen over mijn wangen
om een hele lieve meid
Haar ben ik nu echt verloren
hoop dat het gevoel snel slijt
Tranen uit mijn hart
dat nog monotoon zacht klopt
De bonzende opgewonden slag
is sinds haar vertrek gestopt…
De denker
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
698 Mijn lichaam is het huis
van een reizende geest
die komt en vertrekt om
te reizen door 't heelal
vrienden die langs komen
als mijn geest afwezig is
ontmoeten 'n zielloze zitzak
dat blijkt geen probeem
ze fluisteren bij vertrek
fijn mens om mee te praten
ze horen slechts zichzelf
ik heb geen woord gezegd…
waterwerken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
444 aan dit strand
verzandt de tijd in een korrelig boek
verdwalen we in zeegeluiden
totdat het koud en kouder wordt
aan dit strand
ondermijnt het wassende water
de handgegraven waterwerken
en het laatste zandkasteel
aan dit verlaten strand
laat ik opnieuw het zand
door de zilte vingers glijden
totdat ik me los maak en vertrek…
Liefdevolle deken
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.223 om in te schuilen
zei je zacht
als vertrekkende zomers
zich niets aantrekken
van naderende depressies
als ze je in de kou laten staan
en nachten niet meer hoopvol
gluren naar de dageraad
voor al die kille uren
dat je de seconden telt
zonder dat de slaap je raakt
jij raakte me
met dekens
vol liefde
maar waar schuil ik
nu het…
Niets van vermetel
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
552 De grootste vrees van
nevels en sluiers
is de dans van een storm
die het dode hout
komt wegblazen
Wij zijn veelal door
een dwaze waas getemd
doch blijven van binnen
helder en ongeremd
In schimmen soezen wij
in onverwachte vertrekken
in dampige dimensies
totdat de onbeweeglijke dood
transparant opstaat.…
Ik was een kind
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.325 Ik kende ze
de blinde vertrekken
als kind had ik angst
ik kende ze niet
verborgen inzichten
de voorraden van mijn ziel
ik ging tree na tree
de balken van mijn
gedachten na
en
ontsluierde het raadsel
van mijn bestaan
als kabbelend geheel
ik werd blij
niet meer alleen
te hoeven zijn
en begreep de angst
van mijn verlangen
de pijn om…
daarom
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
556 men moet
studeren
op woorden zoals
vogel en vergiet
spreek ze uit en
kijk naar de horizon
die versluiert
in mist en regen
de woorden de sluier
de mist de regen de zon
in de verte een station
en treinen die aankomen
en vast ook wel
weer vertrekken
loop er achteraan
en zwaai naar iemand
waarom deed je dat
en waarom was…
Steun
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
654 Na jouw vertrek achter de horizon ervaar ik het einde
maar morgen beleef ik weer de hoop.…
sleutelbewaarder
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
459 achter de deur ligt
de wereld op de loer
de dunne grens tussen
het een en het ander
de sleutelbewaarder
nam de bange benen
een slingerbeweging bracht
hem van het vertrek hier
naar de aankomst ergens anders
droeviger en wijzer keerde hij
terug naar waar hij
ooit vertrok
de sleutelbewaarder zette
alles wat hij schreef
tussen haakjes…
van tere stof
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
446 in wegvloeiend licht
is de droom een stil
en roerloos reizen
van tere stof geweven
omringt hij de aankomst
en het vertrek
een jaarring tekent de
voorbije wereld schetst
de toekomstige tijd
we dromen ons vast
in trage kleine
vergankelijkheid
een vluchtige reis met
enkel de bestemming
van de gewisse dood…
Kleine geesten
netgedicht
3.9 met 225 stemmen
447 zij heeft ze
zien vliegen vol
geestdrift en plezier
later schuimbekken
van woede nog
doller dan een stier
een verzameling
kleine geesten
dronken door bier
zelfgenoegzaam
in het leven
al generaties hier
zij die vertrekken
missen grote bekken
zijn sociaal geslaagd
kiezen voor familie
en vrienden een plaats
die weer weet…
Medicijn
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
522 A.s. weekend kan ‘k van alles doen:
Stadswandeling
Familieopstelling
Extra mediteren
Maar die lange kus
met jou,
moet ik nog verteren
Alsof we samen in niets
veranderden
Geen jou, geen ik
Na jouw vertrek
de ongerijmde boosheid weg,
voelde 'k me lekker loom,
wil de kersenboom
snoeien met handzaag
Dus langzaam, langdurig
als…
overwegend
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
482 ik denk je na
en leef door alle dromen heen
geheel in lijn
met achterstallige toekomst
gaande over een afslag
in het landschap
doorverwezen vanaf
ons punt van vertrek
zien we onszelf verloren
geografische gezien
in denkbeeldig
nagekomen bestaan
als toestand van
voornachtelijke spiegeling
louter emblematisch
vooralsnog…
wankel evenwicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
119 mogelijk waren we eerder al
tegen ons weerzien aangelopen
maar het geheugen gaat vaak aan
de haal met beeltenissen
enfin, we plukten onze dag en
besloten al plukkend te vertrekken
naar een samenkomst, mochten we
alsnog ieder van ons verlaten
om onderweg mee te voelen
plaats te geven en lot te bestemmen…
intonatie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
162 dit is niet tijdelijk
evenmin voorwaardelijk
klinkt als uiteenzetting
halverwege aan te treffen
we bevinden ons in
bewoonbaar gebied
op gepaste afstand van
eerdaags vertrek
van lichtjaren ontdaan
in directe nabijheid
zelfs in onbepaalde mate
recht voor onze neus
volstrekt feitelijk; staande
op grond die aarde ademt…
Niet zonder afscheid
hartenkreet
3.7 met 19 stemmen
2.151 Jij mag niet zomaar zonder afscheid bij me weggaan
Niet zomaar stiekem stil er tussen uit
Ik wil je zien als je gaat vertrekken
Ik wil een blik voor jij je ogen sluit
Geef mij die kans...…
Afstand
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.831 Het vertrek verrast je in een oogwenk
Ergens in december wanneer de dag twijfelt
tussen ontwaken en de sluimer van paarse lucht.
Wanneer men een slordig zeil hijst
Met slingers en handen die wapperen naar haar.
Alhoewel ik toen huiverend over de reling leunde.
Verdraag ik de ruis, de grijze toon van havens niet meer.…
Boomhut (2)
gedicht
3.2 met 31 stemmen
10.031 Vanzelfsprekend word je hierdoor geneuried, een windstoot
slist je naam (verkeerd): de zwelling aan je oog
vloeit uit in vergezicht. Hoe je zover gekomen bent.
De opgehaalde ladder als een lam been.
Al het graaiende beneden mag een ziekte zijn,
je wordt toch niet benaderd, hoewel het sap
als bloed pulseert en driftig lustberichten doorseint…
Glijdende schaal
gedicht
5.0 met 3 stemmen
17.252 Is hij er nog? Hij is er nog.
Ik ga even niet meer praten, zegt hij.
Elke stap lijkt nu de laatste. Het nieuw
infuus, de ogen gesloten, de ogen open.
Hij mompelt dat hij even niets meer zegt.
Elk moment lijkt definitief. Misschien
blijft hij, blijven wij, voor altijd hier.
Is hij er nog? Hij ademt uit, is stil
en ademt dan weer in. Hij is er…
Gabrielle de zwemengel van het Marnix
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
502 Hallo zeg je dan en dan is er intrinsiek die participatiemaatschappij
Daar bloos ik dan van, kan er nog wat van leren en
Onzichtbaar voor jou maak ik dan vaak en veel
Een staand vreugdeduikje
Straks het laatste duikje in jouw aanwezigheid
Maar dan om mijn tranen te laten mengen
Met het 33 graden warme water van het Marnix
Want jouw vertrek…
Voel je warmte
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
1.986 Je schaduw is nog bij me
zo kort voelt jouw vertrek
We nemen teder afscheid
ik kus je in je nek
Ik zwaai je uit en mis je
terwijl ik je nog zie
Nog nooit had ik met iemand
zo een sterke chemie
Ik douche en ga naar bedje
voel me nog niet echt moe
Naast me voel ik dan jouw warmte
en doe dromend mijn oogjes toe…
VERLATEN PERRON
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.025 Zij staat op
'n bijna verlaten perron
Op 't punt
van vertrekken
In haar koffer
meer verdriet
Wie heeft
haar door?
Haar tranen
zien wij niet
Ze trekt liever
gekke bekken
Stapt op
de trein
Lijkt joviaal
te groeten
Maar in 'r gezicht
met duizend sproeten
Trekt mascara
'n bijna onzichtbaar spoor.…
in je ogen viel al sneeuw
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.016 ik zag je gaan
in mistig weer
maar in je ogen
viel al sneeuw
ik voelde kou
in je vertrekken
ijsbloemde een lach
met smeltendgekke bekken
je zag de kerst
in glinsterende ballen
het groen werd rood
in fraaie afrekengetallen
in de boom hangt nu
je lach en slingert warmte
in kleine lichten schittert
liefde die niet mag…
crystal- clear
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
763 ze rookt
natuurlijk een sigaar
gooit de wolk over een zwarte kat
enkel de ogen blijven zichtbaar
als halvemaansikkels door de mist
de dame met lange handschoenen
knikt haar pince- nez tevreden
nadrukkelijk naar beneden
haar focus op de middelste kaart
het oordeel blijft hem niet gespaard
de sofa veert op als zij het vertrek verlaat…
Gelukkiger en vrij
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
1.242 Zojuist was jij nog hier bij mij
Maar plots ben je verdwenen
Dat was een goed besluit van jou
Ik pak nu mijn dobbelstenen
Een gok op zes
Durf ik wel aan
Want mijn recent verleden
Geeft…
Dat wat er ook gebeurt
Ik gevrijwaard blijf
Van jouw arglistigheden
Het nieuwe kan niet erger zijn
Dan wat jij deed met mij
Jouw plotseling vertrek
Hoe…
Kleinkunst
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.041 Zij is klank en kleur
en vult vertrekken onbedaard
haar vloeiend woord kent geen sleur
haar tong zo fijnbesnaard
mijn oor ligt naast haar afgemeerd
vangt golven, kort en lang
het timbre waarop ze balanceert
geen scheiding tussen spraak en zang
Ik blijf haar eindeloos vereren
zij verstaat de kunst van converseren.…
de vertrokkenen
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
4.811 vertrek uit huizen
in boos verdriet
hartezeer
ontparingen
men ziet ze vaak
bij pakken neer
gekeuteld nog
van muizen
lege kamers
vol met zakken
kale peertjes lichten
verloren waan
gedeeld bestaan
bruine dozen
kilo’s herinnering
verteren onuitgepakt
bij helle schrijn
van ochtendzon…
De stad verlaten
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
664 Zal de stad maar verlaten
omdat ik jouw ademhart voel
in al het onvergetelijke denken
o troosteloze nacht zonder doel
ik vertrek, maar heb geen antwoord
of zwanenzang voor onze vriendschap
niet iets als een duurzame oplossing
voor het duister dat je meedraagt
in het verlangen naar ontsnapping
misschien in het diepste van mijn voelen…