7306 resultaten.
In het licht van de tijd
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
465 Aangetrokken tot het onbekende
tuimel ik door 'n prachtige stroming
meegezogen, op de melodie van de wind
brengt deze mij over hoge bergen en diepe dalen
stuurloos aanschouw ik de schoonheid
terwijl ik ronddool, reisdoel onbekend
sta plots oog in oog met iets wat
eindbestemming heet, voelbaar is het
gelaten word ik me bewust van waar
het…
Binnenwaard
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
608 de vaart vliet aan mijn oog voorbij
met aan de overzij het vee
uitgelaten in een bonte wei
en tussen hier en daar d’oude stee
hoge bomen schuiven in een rij
langs het dravend boerenpaard
dat ’t voorjaar ruikt in natte klei
en merries van de binnenwaard
waar reigers scharrelen in ’t riet
houden kieviten de wacht
zingt de karekiet zijn…
"liefde" in een luchtbel
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.503 Als een luchtbel, hoog in de lucht.
Kijk, zei zij,..met een verlichtende zucht...
...onze luchtbel spat uiteen...
voel je die druppels om ons heen..?
Dit is ons laatste restje verdriet..
want meer dan dat.. was er niet.
...hij begrijpt haar wel..
al scheppend van.. alweer.. een nieuwe luchtbel.…
- Ontginning-
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
625 Het rood gezwollen gezicht,
in het zweet des aanschijns
de woeste gronden met de hoop
waren zogenaamde kwelogen
de handen ruw en afgewerkt
op de natuurlijke noordelijke velden,
een reliëf...van hoge zandgronden
brak liggende volle akkers der natuur
de akkervelden en weiden veranderd
naar het groene idee
heidevelden met schapen
van…
Voor- en nageslacht
poëzie
4.2 met 14 stemmen
2.640 Voorgeslacht:
Ruige borst en brede schouders,
Leeuwenhart en adlaars oog:
Rijzig kroost van reuzenouders
Vorstlijk zaad, in adel hoog:
Onvergeetbaar voorgeslacht.…
de slak en de mier
hartenkreet
4.3 met 15 stemmen
1.019 een slak liep door het hoge gras
genietend van hoe mals het was
een troep mieren kwam langs zij
en passeerde in een lange rij
wat een snelheid en een haast
reageerde de slak verbaasd
wij zijn op weg naar een nieuwe stek
zoekend op de juiste plek
onder een biels of onder een steen
daar willen wij nu heen
ik hoef niet heen en ook niet terug…
Dodenakkers
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.001 spreeuwen ratelbekken in hoge populieren
die zomer sneeuwen op kriskras gelegde stenen
er groeien braamstruiken
langs de vervallen muur, gestapeld op de schei
van gezegende en ongewijde aarde
hoe schril het contrast tussen klokken die afscheid luiden
en 't stille graven in de nacht
het dodenhuis waar men voor altijd heten zal
of dat kleine…
In het droombos
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
556 In het droombos lopen beren los
en gaan konijnen uit hun bol
maar jij droomt nog
en hunkert vaker in de tijd
van slapeloos verlangen
op het grasveld in het middenland
staan drie eiken, hoge kruinen
als in een droom geraakt door de maan
er is een toverwoord op deze plek
beland,
in een gesprek met alle uilen
vlieg je daar weg
als een…
De zonde gaat vooraf aan de wonde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
544 Zijn stukgeslagen hand
knijpt de katjes in het donker
Toch blijkt hij niet somber
onder het toeziend oog
Zijn zacht gezalfde wond
is als een verre pijn die kronkelt
Toch springt de gewonde man
bij laag en bij hoog
te trotseren waar hij eerst bang
voor was
“De zonde gaat vooraf aan de wonde!”…
In mijn hart gegrift
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
621 Wat zich op een boomblad nerft
zoals ik op je lichaam schrijf
voorbij de zachte maneschijn
diep in een mooie droom
Wat ik hoog aan gevels hang
als vlag, banier of wimpellint
wapp’rend in de ruige wind
spieg’lend in een waterstroom
Staat ergens in mijn hart gegrift
Verdiept zich in mijn nietig zijn
Begraaft zich met de doden
Wat ik met…
Nog even voor het slapen gaan
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
603 Momenten voor het slapen gaan
ben ik, reeds met nachthemd aan,
voor het open raam gaan staan
met uitzicht op de volle maan
Leunend uit venster met volle gewicht
en ogen naar 't melkachtig wit gericht,
valt er een zilverachtig licht
met zachte glans op mijn gezicht
Terwijl door hoge oude bomen
stralen blijven binnenstromen
draal ik om…
onweer
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
876 benen
de kracht uit je arm
de zin uit het leven
je was pas vier
groeien was pijn
kijken naar
afzien van
maar binnenin
onrust en honger
innerlijk ongeschonden
verbeten streven
surrogaat leven
maar iedere avond
toch weer naar huis
met je krachteloze benen
je kromgegroeide arm
geen zin meer in leven
en weer slaat de bliksem
hoog…
Instroom
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
820 zij vroeg om iets bewogens
en ik zong een treurig lied
waarop zij mee kon deinen
de tonen doofden op een wal
troffen niet haar stille dal
van oudsher hoog omheind
de roering die zij zozeer zocht
stroomde fel en vol naar binnen
zij wilde worden meegetrokken
weggesleept van koude dromen
door een vloed van rood geluid
haar denken riep…
Die mensies
gedicht
3.3 met 21 stemmen
7.756 Voor in de stoet liep stipte plichtsbetrachting,
daar achter, ijver en onkreukbaarheid,
meteen gevolgd door nog een aantal deugden
zoals: efficiency, arbeidsvreugde
en spaarzin, ook zo'n hoge kwaliteit.
Het juiste antwoord op de concurrentie
torste de brandkast met het cijferslot.…
Trek mij mee
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
556 Glanzend zong ze:
trek me mee
achter je aan
en dan rénnen
de hoge hil over
het hele eiland rond
Meneer Jeronimo 10…
De repetitie: California dreaming (koor 4)
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
528 Wat hoog moest klonk te laag.
Zaagsel zat in hun maag.
Hun geest raakte verward.
Ze zongen alles hard.
Eén snikte er, één zweeg.
Het podium liep leeg.
O pijnlijke perikelen
voor Bas en Klaas en Lykele!…
Coco
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
670 Eigenwijs springding
zonaanbidster
elegant en
rank als een hertje
borstel je alert
een hoge rug
likt je lome tong
je roze buik
blonde ree
in wintervacht
kortharig op jacht
met je kattenaard
in de snelheid
van je ribbenkast
freule met
mokkaneus
spitsoor
en Romy ogen
huis je als
een camel jas
in een plooiberg
met vier…
De zon ...voor Anna Rutgers.
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
901 De zon komt weer hoog
aan de hemel te staan
het is het einde van een
lange donkere nacht.
De zon die mij verwarmt
op deze nieuwe dag die de
kilte van mijn dromen
weer zal laten verdwijnen.
De zon wijst me steeds de
goede weg als ik verdwaal
in het donker waar alles
in woorden is verstild.…
In het voorbijgaan
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
1.019 Niets blijft zoals het is, maar stroomt ongestoord
de einder tegemoet waar hoog de albatros
geluidloos zweeft op wijdgespreide vlerken.
Kijk niet achterom want wat je ziet is meer
dan voor je ligt. Je had nog niet geleerd
waar je moest zoeken en vertrouwen op genoeg.
Vandaag is een dag, één van de lange dagen.…
gele lentebode
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
559 in de frisse ochtendlucht
zweven lichte klanken
lieflijk, helder hoog
als blauwe regen ranken
kringelen zij omhoog
over het stille water
suizelt een lentewind
bespeelt de lange stengels
van het riet, en zingt
zacht deinend, een wiegelied
hoe zoet vlijt de zon zich
rond de ranke berkenboom
speels zijn de jonge katjes
hangend in de groene…
Stilleven
gedicht
3.2 met 9 stemmen
5.111 Twee harten op een schotel
met glimlichten van droefenis,
een aarden kruik waaruit
de geest staat te verwaaien,
wat klein rood fruit
dat deze noen gevallen is
maar nooit de grond bereikte -
en de tuinier was daarbij als fazant
verbeeld, het schot hoog aan de hals;
dit is om aan mijn vriendin te geven,
een aansporing tot stiller leven.…
Niet waar ik
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
690 Niet waar ik ben geweest was jij, niet daar
en niet waar ik me verstopte in het hoge gras,
je liep langs rechte paden, links noch rechts
kijkend, je had geen benul van slingeren,
jouw weg is ijselijk helder voorwaarts, jij
en ik daar was geen sprake van, ik verwilderd
en het kreupelhout en jij met de snoeischaar
in de hand de rozen temmend, wie…
Poetisch aids
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
507 Levende poezie
zuurwrang vruchtloos ontoegankelijk
hoog glanzende culturele poepdoos
beschamend lijkenwaad
rechtstreeks uit diepe zielencultuur
vingerrijk verleden
verzuchtend het nodeloos weten
hoogmoedig steekspel
der gedrochten
de gouden spoelbak verblind
oogwaarschijnlijk
op dwarshout gericht
stinkend het riool indrijft
wetenschappelijk…
Zacht valt de regen
poëzie
2.5 met 4 stemmen
1.135 Geen ziet hoe het daalt uit dat duistre wolk-gespan,
Als de tranen stil geschreid van een hoge sterke man,
Die men voelen wel maar zien niet kan.
Langzaam zakt de stad in het duistren van de nacht.
Langzaam valt de regen uit de duistre hemel, zacht
Als een woordenloze klacht.
1889…
In exquise kleur
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
514 jouw tuin
is schitterend aangelegd
bij ranke stelen nog
een extra steun gezet
borders tonen vol
de laatste trendy klonen
van laag naar hoog
hangers in exquise kleur
en bij het eind
een groene coniferenrij
daarachter is de composthoop
onttrokken aan een speurend oog
een blije speelse woestenij
waar wilde bloemen bloeien
van groene…
WEGEN
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
748 Ik zag de wereld
steeds onder me door glijden,
toen ik zo hoog vloog.
Ik ben weer geland
op deze vreemde aarde
en huil ten hemel.
Voortdurend wil ik
oog in oog met jou lachen
en dansen, dansen.…
IJSSELMEER
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
501 Hoog en droog
op houten jukken
ligt aan de voet
van d'oude zeedijk
Markerwaard -
in vergeten drift -
Ijsselmeer , onbegrensde onderstroom
van Midslander schippers
hun onvergeten droom
van brekende zeeën
vliegend schuim
de mast teneêr
nog brandt het licht
in roekeloos weer
geen teken van leven
in kolkende golven
nu later lig jij daar…
Verloren schat
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
589 De kleine jongen
die de schat opgroef
is van taaie vechter
gaandeweg verworden
tot eenzame weifelaar
die in lange nachten
worstelt met het leven
kleine stapjes
zijn veranderd
in hoge bergen
echo's weerkaatsen
van onzekerheid
alles gefixeerd
op angst en falen
iets lijkt onderweg geknakt
waardoor energie wegstroomt
als zand…
Het tweede leven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
586 je staat te pronken
in het landschap
dat je zelf geschapen hebt
tot hoog geschoond
van alle wilde takken
die het leven gaf
een volle bladerkroon
nog stevig in de wind
die lachend langs je zingt
maar aan de stam
ontspruit nog ongewild
een nieuwe loot
draagt bladeren
van verliefde jeugd
voorbij de harten op de bast
in afscheid…
Klein en groot
gedicht
3.4 met 11 stemmen
12.490 Bon ton
werd de leugen van hoog tot laag.
Wie leiding had dienen te geven
deed niets dan bedriegen
spon reeksen leugens.
Geen keuze
bleef horigen, zij kregen
de rol opgedrongen
van medeleugenaar.
Vrede vrede
wordt beweerd
maar vrede is er niet.
Schamen zij zich
nu hun roofzucht bekend werd?…