5388 resultaten.
al was het maar één dag
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.361 eerst was er stilte, talmende bewustheid
het water van de aarde heeft de zee geruisloos vol getapt
toen in oktoberherfst de dijken braken
woest onbeheerst, een mengsel tussen zand en mist
was alles rondom vis en voel nog enkel modder
de nacht heeft schaduwen tien graden weer teruggedraaid
er ergens tussen twaalf en twee heb ik mijn huis ontruimd…
binnen bij de vissenkom telt een grijsaard de seconden
gedicht
2.6 met 24 stemmen
13.084 traag spoelt de zon een bloedgolf
door de haren van het meisje dat T'ai Chi
beoefent aan de vijver - de naakte schaduw
van haar spreidstand golvend over 't gras.
----------------------------------
uit: 'Simpel Heelal', 1995.…
Van wolletjes en pluis
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
695 gemaakt van wolletjes en pluis
gedragen door de wind
alleen en ver van huis
langzaam naar de grond gegleden
waar haar wortel houvast vindt
rustig klimmend met de jaren
als verdienste schaduw sparend
vrienden zijn er al bij bosjes
bang voor eindigen als klosjes
samen groeien naar een bos
de seizoenen als een kleuring
draaiend om je bast…
Opdracht
gedicht
3.2 met 16 stemmen
14.013 Een ooggetuige van het zwart uithoren
op de hoek van twee nachten
en geduldig wachten
tot de schaduw uit de bomen valt.
Mijn ogen wegens verbouwing sluiten
en haarfijn dromen
dat ik een ver verwant werd van mijzelf.
Van mijn verveling grote vliegers vouwen,
van de vissen de schaliedekker zijn
en van de mens de mens.…
Contrast in schaduwwoorden
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.676 je doet me denken
aan het stille geluid
van platte steentjes
die dromen keilen
door eenzame nevels
tussen smalle sloten
van herinneringen
rakelings langs
het wateroppervlak
je doet me denken
aan die ene trage dag
toen we zilverbellen bliezen
en gestorven vlinders legden
in witte wolken bomen
waar we afscheid namen
van onze schaduw…
evenknie
netgedicht
3.2 met 56 stemmen
917 onregelmatigheid
in het patroon van de vingerverf, althans
de met zuignappen op de moederbuik geplakte omstanders
zwaaien met zakjes gekruide kinderkoekjes en zeggen
dat er plakjes nieuw leven kleeft onder de nagelriemen
er schuift een wazig mistgordijn voor onze blote ogen
het
dui
kel
mo ment
werpt een harde schaduw…
al was het maar eenmalig
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
779 ik ween
om het onbereikbare
zoals vogels in herfst,
gevleugeld, de steekwonden
in schaduw van eenzaamheid
ik zie
een schaal van volle manen
hoe ze de tijd verzwijgen
het zachte kussen, de ontrouw
wit of zwart, dat door de nacht
liefde weegt, de schepping
overeind houdt
en waar het bloed vloeit,
keert en draait in donkere
stromen…
open graf
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
966 omdat ze de dood beheersen
en meester zijn
over het leven wanneer ze woorden
aan tongen hangen, vorstelijk getooid
ze zijn ongenaakbaar
zij die in onbegrensde stappen
langs reusachtige huizen gaan
alsof mijn sterven geen enkele mond zal vullen
ook niet op het tafelblad dat, tot zwijgen gedwongen, beeft
en wordt schoongeveegd met schaduwen…
het meisje van heden
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
1.477 zij komt, om de hoek, en hoopvol
kijkend naar het beeld van morgen
het meisje van de blije verwachting
nog in de ziel van de engel geborgen
vol van licht en sprakeloze achting
wat zou ik haar toch willen troosten
wanneer de dag haar allengs zal overvallen
en ware schaduwen zullen oogsten
ik zou trachten haar te beschermen
tegen onvermijdbare…
Verblindend
hartenkreet
4.5 met 23 stemmen
1.304 Haren wild dieprood gekruld
Mijn schaduw glinstert glans
Dartel op hooggehakte pumps
En heb de godganse dag sjans
Mijn huid lijkt wel van brons
Ogen lijken groen op te lichten
Glimlach schijnbaar aanstekelijk
Laat geluk naar buiten richten
Parfum als een heerlijke hypnose
Zweemt bedwelmende rozengeur
Mensen lachen spontaan en lief
De…
Brasil
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
1.340 Wind en schaduw, even stilte
waar het lied geen woorden vindt.
Moeizaam zoeken naar echt leven,
veel te ernstig voor een kind;
toch nog lachen om het leven
dat weer ergens doortocht zoekt.
Groeten, wenen, liefde leren,
altijd onderweg naar licht,
zoveel mensen, zoveel zinnen,
geur van aarde en van wind.…
Fluisterregen
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
1.045 ik voel jou in mijn vingertoppen
je woont nog in mijn huid
elke kleur draagt jouw geluid
in klank hoor ik het kloppen
hoeveel tijd is al verleden
sinds mijn wereld werd gekanteld
en het leven zwart gemanteld
in dagen die door nachten gleden
in de spiegel zie ik jouw gezicht
voel je schaduw achter mij
waar ogen branden in het lome licht…
Het beloofde land
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.238 Water, heldere spiegel
op bleke bergen
koud sterrenlicht
Eeuwig maagdelijk water
zacht ruisend verhaal
tekende zijn verre weg
in onmetelijke rust
En ik zag de glans
van je schreden
de wonderlijke gloed
van de blauwe maan
op je stil gelaat
de schaduw
van je tere silhouet
dansend in het zilver
van de fluisterende stroom
Nu vraag ik…
IJzige onzekerheid
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
820 zo vertrouwd
en als ik steels mijn blikken op je richt
zie ik vol dankbaarheid hoe jij het zicht
op het door ons te lopen pad behoudt
ondanks dat naast je steil de dreiging ligt
waarvan de ijzigheid mij diep benauwt
ik zie je vechten voor je zelfbehoud
na wankelen vind je weer evenwicht
toch zal de angst mee in het voetspoor gaan
als schaduw…
Vadertje Tijd
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.480 Vadertje Tijd,
jij bent de zon
in mijn rug
aan mijn voeten
de schaduw
over het strand
nooit in te halen
hoe harder ik loop,
hoe harder jij gaat.
Vadertje Tijd,
dag dag en nooit
te zien of
terug te vinden.
Vadertje Tijd,
één vraag:
Is er misschien toch ook
behalve tijd
een eeuwigheid?…
Aan de wegrand
hartenkreet
4.2 met 11 stemmen
1.036 Gesloten vreemden achter deuren
In de grijze avondrand
jagen mijn schaduwen me
achterna wanneer twijfels
de steegjes slopen
van de grauwe nacht.
Verscholen mensen achter ramen
De stilte zoekt een weg
in mijn hoofd,
het bloed kronkelt
over de dorpels
van mijn ondergang.
Deuren wankelen,
ramen verdwijnen,
gebroken glas.…
kind zonder gezicht
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
815 niets meer weten
de wereld achterna
feesten dag en nacht
het dansen lijf aan lijf
de hitte en de spanning
weggaan of ik blijf
ik zoek de warmte
van veel mensen
de vragen in hun blik
lippen en de open monden
handen en verborgen zonden
ik verlies me in hun ogen
want ik wil een ander zijn
mezelf heb ik nooit gemogen
je bent de schaduw…
Letters
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
895 Ik stap naast ze in de schaduw,
houd ze ver weg van het licht,
daar krommen woorden eigenhandig
in een verwarrende duisternis.
Stil liggen gedachten
in de wonden van het vlees,
waardeloos doven ze
in de schimmel van mijn vrees.…
Geen dromen meer
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.083 Waar is het licht dat de schaduwen
van mijn dromen kan verdringen ?
Ik zoek de warmte van jouw armen
die mijn gedachten kunnen binnendringen.
Waar vind ik nog ergens een houvast
in de donkere wereld in mijn hoofd ?
Ik verlies mezelf steeds zonder hoop,
mijn dagen worden genadeloos vermoord.…
januari
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.057 Vanuit de coulissen van de hemel
strooit zij haar stralen over de aarde
Zij verwarmt nog niet
nog bleek is haar licht
Licht zo oorverdovend stil
en kleurloos bleek
stil als het lied van de doven
bleek als de schaduw van de dood
Er zijn sporen van eeuwig lijden
een heldere bestemming ontbreekt
in het niemandsland tussen dood en leven
tegendraads…
De Charlatan
netgedicht
2.8 met 22 stemmen
2.306 Ik zie de schaduw van een gebroken man.
Naast hem sluipt traag het gitzwarte vlak
en vertelt dat ‘t laatste restje in hem brak
zijn lijf hangt, geen spoor meer van elan.
Er geurt het zoete bitter van manillatabak,
het was ooit samengeluk, hij huivert ervan.…
lichtvoetig in je vlucht
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.463 je vloog langs mijn gezicht
ontvouwde alle kleuren
streelde zacht mijn wang
ik voelde wat er ging gebeuren
je was te vroeg geland
in schaduw van de morgen
liep langzaam naar mijn hand
vleugels voor de kou verborgen
je tastte naar mijn warme huid
een plaats om uit te rusten
spreidde je breeduit
zonnestralen die je kusten
ik zag je slanke…
Stil geweend
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
939 slordig uit de bodem geschraapt
zo denk ik, rechtop staand
zonder bewegen
onder de late lucht
het is nu zomer en met
vlinderfladderende armen
snijd ik vogels en
paarse wolkjes uit
het licht omlaag
vol gedragen bruidsvluchten
die in stille verwachting
het behoedzaam tasten
in zachte kleuren drenken
ik ga zitten
en kijk hoe schaduwen…
Harry van het Park
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
978 Hoe jouw ogen schaduw vormen
Kijkend in het niets
Stilstaand door seizoenen heen
Jij, veroordeeld tot je zuil
Je mond voor altijd dichtgegoten
Kunnen ook versteende lippen
nog beroeren?
Groen ben jij, van jaloezie?…
DE DICHTER
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.691 Als hij hun schaduw in de grijze nacht
Bewegen ziet, en waagt in de gezichten
Een licht te wekken en met hen te richten,
Bespeurt hij dat hun masker hem veracht.
Zij moeten zelf uit zware slaap zich breken,
Dan zullen zij door zijne lippen spreken
Met woorden ademwarm van liefde en nood.…
transparant
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.052 in zo'n vaag gegeven
kan een hart niet kloppen
help mij
help mij worden tot een beeld
geef mij kleur en dichting
opdat ik één en onverdeeld
een weinig respect gewin
want in een vaag gegeven
kan geen hart lang kloppen
dan gooi ik mijn complexen weg
op de breuklijn van mijn denken
wijl ik mijn schaduw rond mij leg
en mij mijn kleur…
voor de nacht
hartenkreet
2.4 met 11 stemmen
3.085 strooi koelte
in mijn ogen
dek me
met je schaduw toe
vouw je sluier
voor de nacht
schud je haar
in een tierig gebaar
schuif je glimlach
in mijn droom
leg je armen
om mijn schroom
III.…
De kolenkelder (een kinderrijm)
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
2.402 Als je gestreeld wordt door de spinnen
jou donkerheid niet lekker zit
de geesten jou dan zien als buit;
je kunt van schaduwen niet winnen
al vul je snel de kolenkit,
je komt die kelder nooit meer uit.…
Tot hinken gereed
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
786 Op de vloer
schaduwen van spijlen
en tsjilpend
een mus
tot hinken gereed
Wij worden
op de proef gesteld
zegt de man
en ik tuimel
de stilte in
Ik stap
met bonzend hart
het vierkant af -
in mijn beenderen
is geen vrede
Als de maan
de ronde erker raakt
begint
de ondervraging
traag en hoffelijk
Hij gaat
mijn gangen na
mijn…
Heuvelopwaarts
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.071 bewogen
omdat je dode wereld niet rusten wil
die avond breekt het licht aan de ramen
alsof het allerlaatste weten sterft
wanneer je aardse naam de leegte kerft
in de zwaarte van een tergend amen
zelfs de rozen in het gebleekte veld
worden haastig en vreemd, ‘als traan op traan’,
zei ik zacht, uren nooit vooruit geteld
je schoof de schaduwen…