9413 resultaten.
portret van het engelenmeer
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
545 waar kan ik schuilen
als alles ongrijpbaar wordt
mijn lichaam in het water komt
en weigert te drijven, zelfs niet
in een enkel beeld, de ogen wijd
ik zie wat ik zie
het is onbegrijpelijk
hoe de geur blijft hangen
het rottend hout en hoe het huis
zich verwijdert
ik hoor het in de nacht
het pootjebaden van de dood
op de bodem ligt…
Hard geworden tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
508 Voor Selma
Probeer de ramen van
Mijn leven te wassen
Met lauw water en
Het fijnste sop;
Modderlagen, aangewaaide
Klei en verschroeiend
Saharazand verdwijnen
Voor mijn ogen - maar dan
De laatste laag die zich niet
Verwijd´ren laat!…
trein
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
535 stap in een trein
en sta op het perron
voor je instapt
zoals vele
honderduizenden
duiven tegen het dak
het uitzicht over het water
van het Centraal Station
terwijl de ponten oversteken
over het IJ voorbijgevlogen
door nietswetende aalscholvers
vraag je je af
alles is hetzelfde of
alles is elke dag anders
en schrijf daar…
Een wijde boog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
495 een deken van mist spreiden
over pleinen van lawaai, een cirkel
om verwaaide tonen trekken
bladeren doen luisteren
graven in ondergrond
en nevel met sneeuw bevlokken
we zullen nog water prevelen
afstanden verwerpen
tijd laten gaan om te rekken
in gerucht zonder gezicht
aan ons onttrekken
in niets dan lucht zonder gewicht…
Hoor het ademen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
552 Hoor het zuchten van de luchten
als ze boven ons verhuizen naar
een plaats waar ze tot water worden.
Hoor het klagen van de harten
die elkander toch niet vinden
en maar zoeken naar wat zin.
Hoor de stilte die niet wijkt en
die maar aandringt tot verwijlen
en tot grenzeloos geduld.…
Wind (fjordgedichtje)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
674 Om de oppervlakte van de fjord te verbeelden
arceert de wind verwoed het water.
Hij gaat tekeer als een manische mistral
met dikke donkere halen
die onmiddellijk worden uitgevlakt,
vervangen door een wirwar van fijne lijntjes,
wervelingen van craquelé,
ribbelende rillingen.…
Als
gedicht
4.5 met 6 stemmen
4.043 Als ze een landschap was
ze zou bewegen in de wind
stilte opzoeken
in het gegil van krekels
ze zou de zon om water vragen
wolken om genade
bladeren om een voetstap
de aarde om een vore
en een vlieg
ze zou het licht verschuiven
donker omschudden
vogels zouden stilstaan
als penselen in de lucht
En achter haar uitgestrekt
zou de stad…
Reiken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
463 Ik reik je de hand
maar je ziet het niet
stuurloos dobber je
rond in een moeras
waar ogen elkaar
niet vinden kunnen
liefdevolle woorden
opgaan in de mist
ik kijk en aanschouw
hoe jij angstvallig
je hoofd boven water
probeert te houden
nog altijd sta ik daar
met een uitgestrekte hand
zachtjes fluister ik jouw naam…
De lach van het paradijs
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
465 je kabbelt
water van de beek
door een uitgesleten bocht
kleurt onverwacht
de kleine bosanemoon
die ik al zo lang zocht
tekent met vocht
beschouwende gezichten
op de basten van bomen
wuift met groen
van zompige varens die het
met weinig licht moeten doen
met ontzag zie ik
jouw spel van alledag
in de lach van het paradijs…
Zicht op Anloo
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
459 er is een hittedag voorspeld
dus passen wij ons aan
om toch nog koel te lopen
zijn wij op tijd op pad gegaan
wij lopen tussen lommer
tussen het frisse groen
daarna een groot glas water
met een schijf citroen
gordijnen dicht, deuren dicht
buiten schijnt het felle licht…
Bittergarnituur
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
404 wolken dalen neer in helder water
plengen rimpels over vlakte
schurken aan tegen randen
aan verte, nauwelijks zichtbaar
regen versteent, stuit op
blindheid van muren. Ik vroeg
het raam om vergezichten
tussen lamento en bittergaar
er is geen ontwaken
geen opstaan, geen vlucht
uit de dodengalerij op
de rug van roemloze slaap…
Pace della musicá
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
434 Moeder drijft met
Zes kleintjes over
Het zacht golvende
Water van het meer,
Vijf bruin, één geel,
Het vreemde eendje
In de bijt wordt
Met rust gelaten,
Hoort er gewoon bij,
Weet zich gedragen
Door zachte muziek
Door de violist met
Gevoel over mens
En dier losgelaten,
Beiden wanen zich
In het voorportaal
Van de hemel…
Rivier
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
642 Door het als door een god geschapen landschap
meandert een smalle rivier
zij voedt de bloemen, het gras langs de kant
zij voedt het koren op het land
kinderen spelen graag in het water
zo maken zij een herinnering voor later
kikkers kwaken het uit
wat voor de een puur lawaai is
is voor de ander een pure symfonie
een door de natuur gegeven…
De dag dat ik verhoutte
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
500 de nerven van dit lijf
laten geen sap meer door,
de levensstroom stagneert,
de wortels in de gortdroge
grond tasten wanhopig naar
water, maar vinden ze niet meer -
geen sloot, geen put, geen wel
meer in de buurt, alles is
droog, droger dan droog,
armen en benen verworden
tot dode bomen, zijn helemaal
van hout,
voorgoed opgedroogd…
Overbruggen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
516 Hoeveel wateren
in ons leven
hebben we doorwaad?
We zijn
bekend met
oever en wal
met gras begroeid
beschoeid
met palen of hout
De waterloop
driftig
soms ijskoud
We nemen onszelf
in de tussentijd
.....de maat
Het overbruggen
in ons
als 'n voetveer verankerd.…
Pandaproof
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
498 Het Panda bungalowtje mag er wezen
Met stromend water, een Chinese muur
Voor Ping en Pong is even niets te duur
Gelukkig goedgekeurd door de Chinezen
Miljoenen voor twee luie vette beren
Die buiten bamboe vreten niets presteren.
(Terwijl je in de winkel van Bart Smit
Er zo een koopt waar ook een knop op zit)…
Leeg en zwart
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
518 ik voel
het mysterieuze
van leeg en zwart
zie het spiegelen
in donker water
als bodemloos gat
ik weer de
sombere gedachten
die ik deinend voor me zie
ga niet mee
met hun finale krachten
naar machten van het niets
heb me omgedraaid
weg van schaduw
naar het warme licht
mijn intense opluchting
werd snel zichtbaar
in de tranen…
Eindeloos grote zee
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
595 Ik zwem in de zee
In de eindeloos grote zee
Geen vissen om me gezelschap te houden
Alleen het water om me heen
Mijn gedachten houden me bezig
Maar ik kan ze niet aan
Ik verander ze in vissen
En ik schrik ze weg
Ik wil met rust gelaten worden
Of toch niet
Ik wil aandacht
Heel veel zelfs
Maar dan van echte vissen
Zij geven me kracht…
oerknal
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
574 Nu
weerklinkt ons kabaal als
sterrenstof met ruis
dempen grachten hun
achterstallig water
terwijl de getelde dagen
het verleden uitdijen…
Waarheid
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
668 In woorden als water
omwentelt de waarheid
de slordige prater
zijn niet weten tot feit
de werkelijkheid wordt
gewelddadig verdraaid
zijn waarheid een fort
zo vol leugens gezaaid
Zijn woorden zijn daden
die ons openbaren
ze zijn zwaar beladen
vervormen het ware
hij belijdt zijn moraal
en ethiek van de tijd
in een droevig verhaal…
zomerdronken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
505 een zomer maar dan voldragen
een rivier, ergens tussen aantekeningen
warme oevers, strekkende tot verjaardag
zo ligt het heden naast een fles
zij aan zij, ontkurkt en dronken
ontworsteld aan volgorde
begriploos zonder beweging, besluiteloos
een enkel woord dat zwijgen verdrijft
in het water hervindt zich een spiegeling
onlosmakelijk…
Logisch positivisme
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.427 denken aan niets dan waarneembare geiten
en jerrycans: ritmisch klotsend
vullen ze zich met het ondergrondse
en moeders: ritmisch zingend over het geloof
in de vooruitgang van de mensheid
tot de drinkbak van modder water bevat
en ze met hun ruige ruggen staan te drinken
en weten dat moeders van oudsher
de hoeders van de feiten zijn…
Stil verdriet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
712 Diep verborgen in het
schaduwrijk gebied
zie je tranen om wat is
In het licht zie je het niet
Niemand ziet het
stil verdriet, het gemis
Het verlangen gevangen
Kleurrijke bloemenpracht
fladderende vlinders
dansende libellen
kabbelend water
wuivend riet
statige zwanen
In lommerrijk gebied
zie je al die tranen niet…
weerslag
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
489 daar is het licht
dat steen voor steen de straat beklimt
water beschijnt en druppel na druppel
verdwijnt het zicht op de put
elk hoofd weerspiegelt
als een gerimpelde Narcissus
voordat zij steels verdrinken in zichzelf
en sleets gezichten omranden
daar verliezen wapperende bladeren
hun kleuren in handen
die het venster bestieren…
Kroos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
439 iedere nieuwe eenling
bobbelt een druppel
oppervlak groen
kroos dat langzaam uitdijt
het water toedekt
met een dun lakentje plant
alsof het zegt, doe maar
even niet zo vloeibaar
ik verstop je
zet je kabbels stil
probeer wat te slapen
dan houd ik de wacht
als een verlaten stukje land…
rivier van geestdrift
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
699 zo zou alles moeten zijn een rivier
zonder begin
zonder eind
daar waar je waadt en baadt
enkel daar de massa van het water
begin en eind op de einder van het zicht
alles voorhanden, een oever, het strand
struikgewas en links en rechts
eindeloze toevoer van geestdrift
wat snedige vrienden om het aangevoerde
wat te snipperen en een glas wijn…
Wat ik voel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
499 Ik leer zien
wat belangrijk is door na te doen
hoe jij kijkt
Ik voel wat jij voelt
door na te doen wat jij voelt
Als een brabbelende kind
volgt mijn kennis
mijn lichaam dat
jouw bewegingen volgt
Hoe dichterbij hoe beter
mijn weerspiegeling is
maar nooit precies hetzelfde
zelfs als het water glad is
en dat is weg
zodra ik erin duik…
boog
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
412 de buitenkant van
wat men zeggen
of schrijven wil
laat zich zelden
vangen in een
woord alleen
het is als water
dat zich vertakt
in rivieren
wat binnenin
gebeurt is een
duistere zaak
een gesloten boek
een enigma
zoals je wilt
een onzichtbare
oceansche rivier die
diepe zeeën zoekt
hoe stroomt taal naar
buiten hoe vinden…
Mijn paarse regen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
421 De kaars op de badrand knettert
en over mijn lichaam bruist de bal
de paarse regen
van mijn rode bloed
in de blauwe weerspiegeling
van de hemel in het water
mijn huid lost op, mijn skelet
rilt, zo mooi is dit
einde, vaarwel mijn lief
laat me maar gaan, ik huil
maar ik houd van mezelf
sinds jij wegkuste wat lelijk was…
DE DRUPPEL
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
606 Daarop volgde de kater:
veel dorst en alleen nog maar water!…