727 resultaten.
Vogels voeren
gedicht
2.6 met 38 stemmen
21.228 Toen Oma bijna doodging
werd ze vogelklein en vederlicht.
Eten kon ze niet meer zien:
ze lachte blij met verre ogen
en haar grote kunstgebit.
Regeltantes schikten alles.
Kraaien krasten in ons hoofd
en de dood werd weggegeten
met kalkoen. Het was
december, tenslotte.
------------------------------------
uit: 'Postkantoor'.…
Houden van
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
2.658 je haren in een permanent
de krullers vertellen me de jaren
ik moet er telkens weer naar staren
liever dan naar het perkament
dat kreukelig mijn ogen kwelt
vertelt van eeuwen lang terug
over “zullen we nog even vlug
hier stiekem in het open veld”
waar we verdronken in het spel
van ‘t glijden op elkanders vel
tot tijd ons golvend overspoelde…
De oude man
poëzie
4.9 met 11 stemmen
2.241 Hij leeft vijandig tussen het ontluiken
Van 't vredig huisgezin; als late sneeuw
Zich handhaaft in de schaduw van de struiken.
En in hun dromen brengt hij angst en schreeuw.
Daar is hij drijfzand voor hun zware voeten,
En onweerdreigen boven 't machtloos hoofd.
Hij is de worm die in een vrucht gaat wroeten;
En zij verderven, want zij zijn…
DE BLIJE DOOS
snelsonnet
3.2 met 18 stemmen
3.692 Proficiat, een welgemeend: “Hoezee !”
Te oud ? U toont dat dat dus bakerpraat is,
u krijgt van ons twee pakken pampers gratis
en voor de baby bracht ik óók wat mee:
Een babyflesje; heeft uw kindje dorst,
dan lijkt een fles ons beter dan de borst.…
VERLOREN GEEST
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.064 Omdat je vreemden
niet meer vertrouwt
ben ik
je middelpunt geworden
het enig licht
waar je verloren geest
zich nog op richt
Je maakt de vreemdste dingen mee
waar ik aandachtig naar luister
en terwijl mijn hart bloedt
speel ik jouw schimmemspel
dapper met je mee
Soms word je wantrouwig
en door boosheid beheerst
dan probeer ik steeds…
Als liefde blijft
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.958 Haar oogleden zijn
verfrommelde gordijnen
die haar vensters onttrekken
aan zijn beeldende blik
Hij beziet de droge sloten
die van haar neus naar
haar mond lopen en
wilde beken vormen als
haar tranen willen stromen
Op haar bovenlip het
donzig bos dat bescherming
biedt aan dunne twijgen
gegroeid door de tijd
en het overmatig roken…
Ode aan Nadien
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
2.374 Nadien was hij al vooruit vertrokken
hobbelde speurend het pad bewakend
een toeziend oog dat zuchten slakend
doch met genegen in zijn oude sokken
ze hadden veel afgezien, misère gehad
gans het leven alleen samen geweest
dat ontdek je als je even dieper leest
in de rimpels die hij zijn dien aanbad
Nadien had hij niet meer veel te zeggen…
Boomgedicht
gedicht
3.6 met 41 stemmen
13.768 Zoveel als deze boom heb ik nooit beloofd:
mijn schaduw is minder, mijn nutteloze insecten tieren weliger,
geen konijnen nestelen aan mijn voet.
Wel is mijn schors schor en hees
en ik overschreeuw mijzelf dagelijks met kinderen en bladeren.
Traag en moeizaam is mijn ringen
en even moeizaam wen ik aan het snoeien van handen,
de taal die mensen…
Warrige gedachten
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
2.061 Herinneringen aan een leven
Zitten in een warrig hoofd
De enkele heldere momenten
Worden vluchtig, zacht gedoofd
Met een glimlach om de lippen
Nagenietend van een liefdevol bestaan
Ben je hier, maar toch ook
mijlen ver van hier vandaan…
De oude man
poëzie
4.1 met 14 stemmen
4.762 Een oud man in de straat
zijn klein verhaal aan de oude vrouw
het is niets het klinkt als een ijl treurspel
zijn stem is wit
zij gelijkt een mes dat zo lang werd aangewet
tot het staal dun werd
Gelijk een voorwerp buiten hem hangt deze stem
boven de lange zwarte jas
De oude magere man in zijn zwarte jas
gelijkt een zwarte plant
Ziet gij dit…
Weerzien
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
1.924 Weer tesamen na zoveel jaren...
en onze mond is stom.
Is er dan niets te zeggen - kom
laten we eens zien waar we gebleven waren.
't Was in dit Centraal station van Amsterdam,
je had me naar de trein gebracht, in onze ogen
waren de tranen reeds droog, er kwam
geen klacht meer over je lippen, onbewogen
leek je daar in die nauwe couloir
nu…
Levensgenieter
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
5.014 Mijn opa had een wandelstok
waar hij op leunde als hij liep
en ik moest lachen als hij riep
verhip, ‘ik lijk net ‘n ouwe sok!
De luie stoel waarin opa zat
die kon je helemaal verstellen
en hij wist altijd te vertellen
dat hij hem niet echt nodig had
Mijn opa had in zijn levensjas
de kreukels van vergane jaren
maar zei zelf in verwonderd…
[ De priester is oud ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
435 De priester is oud,
niet meer geschikt voor mensen --
en niet meer voor God.…
Ik mag nog een dag
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
456 Mijn middelbare hart is
nog niet zwak genoeg,
ik word elke morgen
tot nu toe wakker.
Soms slaap ik uit
tot een uur of negen,
maar ook dan gaan
mijn ogen gewoon open.
Mijn lief vertoeft dan
nog in dromenland,
terwijl ik al uren luister
naar de stippen op het
plafond, en de krant
al drie keer heb gelezen,
slaapt zij haar hoofd…
hartenkreet
4.5 met 26 stemmen
1.949 Als je er komt, dan zit ze in haar hoekje
van de gang, afdeling vier.
Nee, ze zit niet met een boekje:
Dan had ze nog wat leesplezier.
De dagen duren lang;
Ze slaapt, ze drinkt, ze eet en
zit te turen in die gang.
Bijna zeker en gewis
kun je (gelukkig) zeggen:
Oma weet niet waar ze is.
Maar, niet altijd ben je daar zo zeker van,
want als…
levensavond
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.646 soms geniet hij
nog van kleine
momenten
van een kleurige
paddestoel langs
verwaaide paden
zijn tere hand
gedachteloos
in de mijne
het verschraalde
leven stilaan
moe…
Jaloerse herfst
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
3.509 terwijl mijn klas geduldig lijdt
en geur van tienerzweet verspreidt
kijk ik weemoedig naar de meid
die opstelschrijvend jeugd verslijt
terwijl haar borsten heel benauwd
steun zoeken aan het harde hout
kijkt ze plots op ze zucht en vrouwt
waarna ze verder brouwt en klauwt
ze zomert in de zotheid van het leven
terwijl het wintert in mijn…
VIJFTIG +
snelsonnet
3.8 met 44 stemmen
3.315 Veel zaken blijken aan mijn brein ontsnapt
die ik in feite nog zou moeten weten
daar ik steeds vaker dingen ben vergeten
nu, met het lid, de aandacht wat verslapt.
Maar straks zal ik, dat wordt althans beloofd,
een stijfkop zijn, met opgeheven hoofd.…
Samen anderhalve eeuw
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
6.526 Gearmd op het strand
Staan beiden, op zes poten
Zolang al samen
Thuis wacht Huize Avondrood
De zon bloost bij het afscheid…
VERKRAMPT FEEST
netgedicht
2.9 met 18 stemmen
1.397 verkrampte vingers
kerven krassen
in de geest
opengesperde kaken
zouden zingen
op het feest
doffe ogen
blikken een
fletse lach
stramme benen
willen dansen
deze ene dag
een hele hand
verdwijnt in
die van mij
en voelt jouw leven
als ik je aankijk
van opzij…
Oud vlees
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
973 De nachten kouder worden
in de omslag van het jaargetij
De hitte waarover we morden
kwam, ging, en is voorbij
Met jou bestijg ik steile treden
zonder jou had ik die gemeden
wij dragen elkaar met ons mee
in een cirkel zonder doorsnee
Bij het klimmen van de jaren
lijkt het lichter van bestaan
het lichaam meer een last
die ons beweegt…
het leven kwijt
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.930 op m’n vraag hoe
het met haar gaat
zegt ze bedrukt
‘ik ben mijn leven
kwijt, misschien
wel verloren’
we lopen samen
door de tuin, ze
bukt zich, plukt
een bloem
in haar gelaat
verschijnt ‘n lach
zij heeft het leven
weer betast
de geur nog
lonkend geroken…
Berenklauw in blauw
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
794 Haar dagen slijt ze oevers met
wallen bruin van d`r gezemel
in purper schijn van zonnehemel
haar dorre klauwen in gebed
De brandewijn is al verdampt
toch blijft vergane glorie wenken
ze prevelt zonder na te denken
geheest accent, bekroond en stram
Ze dompelt polsslag in het blauw
laat daar haar slinken verder rijpen
zonder het helder te…
Flat square
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.676 De stank van ochtendpis staat altijd tegen.
Incontinentie heet zo fraai haar kwaal.
Ik kan de vel geworden kont niet vegen.
De zuster doet het als ik koffie haal.
Wat vlekken op haar borsten vastgezogen
veeg ik vlug weg zij het met harde hand.
In geen gebaar toon ik haar mededogen.
Verbroken is de ooit zo hechte band.
Intussen kijkt mijn…
De zwijger
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.022 Wie ben jij?
De stille, de zwijger
Wie ben jij?
Die ik heb gekend
Je mond vertelde me weinig
Je spreken ben ik ontwend
De stilte kan jij omarmen
Met wie jij je leed hebt gedeeld
Je gezel is je gedachte
Met wie jij je nooit hebt verveeld
In je stoel laat ik je achter
Niet wetend wat je nu wenst
Soms denk ik dat je vermogens
Door leeftijd…
MOEDER
netgedicht
3.5 met 24 stemmen
5.064 Schuifelend met de handen voor zich uit
Glijdt een schaduw door de spiegelruit.
Een schimmig spook vol stilte
stolt in klamme kilte
tegen het behang.
Beverig, leunend op een stoel.
IJl en licht, zonder gevoel
wordt er frêle gekucht.
En dan een lange, lange zucht---
Een doodse, stille lach.
Haar zachte hondenblik
streelt mijn ogen…
Verval
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.324 Ik ben nog even soepel als altijd,
hoop ik, krachtig en onversleten.
Maar als ik snel de trap opga
zijn dertig jaren zo voorbij,
wanneer ik bovensta -
kortademig, klamzweterig.
Wel ben ik onveranderd gaaf en glad,
denk ik, en net zo slank als vroeger.
Maar tijd en ondervinding strijk
ik niet meer met mijn handen strak
als ik in de spiegel…
windkracht
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
2.232 de man luistert naar krachten
van de wind rondom zijn hart
waar pijn niet wil verzachten
en de grenzen telkens tart
van de dood die naar hem grist
en de tijd die hij nog heeft
en hij sluit de koude buiten
zolang het kind in hem nog leeft
de wind fluistert gedachten
tussen afgevallen blad
dat zwijgend ligt te wachten
langs het uitgesleten…
Blauwtje
snelsonnet
3.3 met 12 stemmen
2.089 Ik wil nog wel graag aan mijn trekken komen
Zonder gestuntel en gezichtsverlies
Vandaar dat ik altijd Viagra kies
Maar ’t is gevaarlijk: ik voel me genomen!
“Trek ik dat niet?”, vraag ik vol ongeloof
“Ik zie nog goed, maar ben hartstikke doof”…
Het waren de laatste overgebleven helden
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
955 Het waren de laatste overgebleven helden
Van een tocht die jaren duurde
Waarin zij hun liefde wogen
In elkanders armen en wanneer hij
‘s nachts thuis kwam vond zij hem ’s morgens
Dichter bij haar dan ooit, dan drukte hij zich tegen haar
Borst en hoorde haar hart slaan
Zij genoot van elke blik die hij haar schonk
En vond het zo leuk om zich…