925 resultaten.
piano
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
665 de piano van Bach
en van Cuby and the Blizzards
zelfde piano
maar Bach zou schrikken
net zoals we
Bach niet echt begrijpen
Bach speelde iets formeels
voegde daar informeels aan toe
Cuby precies het omgekeerde
to the windows of my eyes
informeel maar uiteindelijk
zo strak en duidelijk blues
in hetzelfde Drentse landschap
dat…
Er gebeurt niets
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
364 En af en toe sluipt er iemand
weg, bijna wankelend, een vuist
geklemd om de sleutels van zijn huis
We zijn op onze hoede
en schrikken soms van elkaar
van haastige voetstappen op straat…
Bodemvondst
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
755 Maar aan die ring daar hing een dode hand
Na grote schrik heeft hij de hand die gaf
Geschud en weer terug gelegd in ‘t graf…
Kast vol Jassen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
540 Een kast vol jassen
Mogen wij in ons leven passen
De één zit als gegoten
In de ander word je uitgefloten
Je wordt beoordeeld naar de jas die je draagt
Er is bijna niemand die naar de inhoud vraagt
Ga je een keer bloot
Dan schrikken de meesten zich dood
Zien ze je gaan
Zoals je eigenlijk in het leven wilt staan
Incognito is de jas…
eenzaamheid
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
545 Moest hij die niet hebben
zou hij zelfs schrikken van zijn eigen stem.
De simpele gesprekken met de weinige levenden
laten het trage nieuws doorsijpelen.
Er zijn steeds meer doden van zijn leeftijd.
Hij voelt zicht eenzaam.
Verpakt in zijn huis vol herinneringen.…
De wandeling
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
622 Laatst liep ik voor heel even
Langs het landschap van mijn leven
Die ik goed had opgeborgen
Achter heuvels had verborgen
Tot ik laatst achter die heuvels keek
Het landschap daar te liggen bleek
Ik was heel even in de schrik
Toen keek ik om me heen en ik
Zag hetzelfde landschap weer
Rook het voor de tweede keer
Hoorde klanken van verleden…
Op haar plek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
507 huis
Thuisgekomen badkamer en toilet
niet meer vinden en zelfs verdwalen
maar met een opgeruimd hoofd
vrijwel leeg alles weer verdragen
Zelfs het geblaf van de honden
het krijsen van vechtende katten
zingen van vroege vogels
in het licht van de nacht
Hoorde Roodkapje snikken
om het snijden en dichtnaaien
van de grote, boze wolf
schrikken…
in het blauwgroen van je ogen
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.134 je brengt structuur
in muren tot gezichten
je ademt liefde in
het ruisen van de wind
in het blauwgroen van je ogen
lees ik dat je mij bemint
ik ga je zien als morgen
woensdag wordt, de nachten
zijn geweest en dagen
zijn gesmoord in wachten
ogen zullen even blikken
schrikken en elkaar verbazen
ik zal je stem herkennen
in de woorden…
Dat Mag Naam Hebben
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
816 er is een hondje
dood gegaan
ach en wat zou dat dan
dat heeft toch echt
geen naam
maar schrik niet
een hondje ook al
heeft het voor menigeen
geen naam – wat hij als beste kan
is naast z’n baasje blijven staan
hij bood liefde troost
hoorde alle verhalen aan
die ze nergens anders kwijt kon
hij was haar licht haar zon
een hond…
In memoriam matris (10)
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
589 Ik zit nu in mijn cel
en hoor de regen op het dak
mijn eenzaamheid verinnigen,
zodat het plotse einde van de vlaag
me schrikken doet
en ik in de holle gangen van het huis
een naam verklanken moet
waarvan ik weet dat hij mijn hart
zozeer beroert dat even maar
de stilte draaglijk wordt.…
Het openhaardvuur
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
434 een
warme zon
kabbelen
herinneringen
als golven tegen
het wit gele zand
dat vele jaren
verblijf is geweest
voor vakanties
zonder eind
in het zeldzaam
winterse van
vandaag de dag
is de warmte
nog voelbaar
als wij de dromen
van het verre
strand lezen die
opvlammen in
het openhaardvuur
guur tocht nog
de koude wind
en we schrikken…
In het vrolijke gezicht
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
424 kleurrijk vuurwerk
de banen hadden
zo hun eigen vorm
en dikte van haar
in een heerlijke streep
hun zachtheid
bleef vaak aan mijn
handen hangen in
uitwisseling van
opgelopen
contactspanning
vaak waaide
de wind je
scheiding open
en keken twee
betrapte ogen
langs de gordijnen
met hun nog
ingekeerde
olijke blik was er
geen schrik…
helemaal alleen
hartenkreet
4.3 met 20 stemmen
1.315 vanaf het strand
turend over de zee
die kalme zee
starend over het water
rust over me heen
kijkend naar de lucht
ben hier alleen
genietend
genietend van die rust
aan de stille kust
leg me neer
op het strand
sluit mijn ogen
droom
oh heerlijke droom
plots schrik ik wakker
kijk om me heen
voel me verlaten
voel me zo alleen
stap maar…
Reddende vesten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
483 je wees
ik keek langs
je blik over zee
zag en profile
in je gefocuste
blik de schrik
van het moment
voelde spanning
in je hand zag
voeten bewegen
in hun diepe indruk
op het strand bij
de afzet van leven
in rood
keerde het tij
de noodhulp
was al dichtbij
flarden van stemmen
in zwaaien uit
reddende vesten
nog bleven
woorden…
—Heftig—
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Hallo, ik ben Linda
Slachtoffer van misbruik
Dat had ik niet verwacht
Er wordt gebeld
Er wordt een pakje gebracht
Kan ik in die tijd
Bekomen van het schrikken
En mijn zinnen opnieuw schikken
Dag Linda,
Hoeveel moed
Heb je nodig
Om het uit te brengen?
Het hardop zeggen?…
Het quantuminternet
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
450 ik heb je
gezicht in
mijn handen
gelegd door
samen te
teleporteren op
het quantuminternet
in de al
vertegenwoordiging
zonder fysieke
beperking
visualiseren we
kosmosenergie
zonder verplaatsing
lieflijk omgeven met
verrukkelijke kreetjes
de basale schrik
van verdwijnen en
elders in het zelfde
momentum
te verschijnen
ook…
Opgestaan uit de dood
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
536 zij hadden hem
geschoond en met
witte doeken omwikkeld
zacht in het graf gelegd
in stilte baden
handen met ongezegde
woorden van liefde en trouw
harten vol verlies en rouw
toen zij in de vroegte
weer verschenen bleek
de grafsteen verdwenen
de tombe was leeg
in schrik en verwarring
zijn zij teruggelopen
de mare was hen vooruitgesneld…
Met passie...
hartenkreet
4.1 met 71 stemmen
1.777 nog vol emotie,
zo passioneel,
schrik ik wakker,
en ben weer alleen,
ben jij het niet, die ik
zachtjes streel,
was deze droom
nét 'n droom teveel...…
Steeds hoekiger
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
478 gedachteloos
lief moment
presenteert
de breekbaarheid
van leven waarin
alleen discipline telt
consequent zijn
als basis om voort te
bestaan laat de kleuren
van liefde al snel vergaan
impulsiviteit die
altijd leidt tot eindeloos
intieme sessies is zijn
creativiteit volledig kwijt
gewoon is nog
lang niet ingedaald
met de schrik…
Bijna volmaakt
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
968 Volmaakt ben je, nou ja bijna dan, want
Soms dan twijfel ik aan ons, nee mijn lief
Schrik maar niet, kom zitten, geef me je hand,
Ik blijf heus wel, al maakt me dat een dief.
Het ligt niet aan je ogen, die stralen
Als de sterren in de duistere nacht,
Want je blik, daar kan ik in verdwalen,
Steeds opnieuw als je stiekem naar me lacht.…
Tijdelijk exil
gedicht
2.9 met 22 stemmen
8.828 Er hoeft maar een hagedis op de deken in het bos
te kruipen en onze voeten schrikken van elkaar
tot de dennenaalden weer onverdraaglijk
onbeweeglijk humus zijn, dat kleeft aan ons.
---------------------------------------
uit: 'Al wat winter is en waar', 2001.…
ik heb kleuren nodig
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
711 ze drijven mijn geest
vooruit als een spook
wit en zacht.net een kaars
die Halloween speelt
voor mijn eerste pop
te doen schrikken.
het detail groeit.
ze brandt niet;
noch het blauwe
speelgoedjurkje,
noch de vlam.
die toch oranje is.
rood ligt op tafel
klaar om in te knijpen,
de vorm is een warm hart.…
Voedertijd
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
831 Buiten
zag ik daar tot mijn schrik
een kalfje in de wei...
en die koe had vleugels.…
Hoera! De Herfst komt
gedicht
3.0 met 2 stemmen
9.016 De roodkoperen kont van de kunst
wordt door velen gekust,
zo komen ook op de 60watts gloeilamp
vliegen en torren af bij miriaden
denkend: waar 't licht is is 't lekker
De schrik van de torren ontlaadt zich
in minuscule stippen, hun altaren
die zij bouwen op het glas van de gloeilamp
Hoera! de herfst komt!…
Kouwe koffie
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
597 Zo'n droge zondag,
HIJ stapt uit bed
en zet de koffie aan,
Ik schenk hem daarna in
om weer eventjes terug
in bed te gaan
Val weer in slaap o jee
Bel gaat voor mijn verpleging,
ik schrik me verloren
Kijk op het kastje waar dan nog
De koffie staat die de
warmte kwijt is.…
Heen
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.395 Bij de kom in het gras is de merel komen drinken
vier lange teugen voor hij weer vloog -
wat leeft, leeft van schrik en beven.
Ik ken iemand; hij ligt in zijn groene graf,
het is nog vers. Hij zwijgt daar
als de schuwe vogel die hij altijd was.
Ook ik ben nog nooit zo stil geweest.
Er is beangstigend weinig te vrezen.…
B. En nummers ontelbaar, initialen onbekend
gedicht
4.5 met 2 stemmen
3.296 Ik schrok van mijn schrik, van mijn ogen
niet af kunnen houden, de kijker
uit schaamte als een geweer in de aanslag
Nu hij in zijn beste pak verteert, gluur ik
dagelijks naar prooien die poedelen.
Niemand die mij ziet. Zij genieten zichzelf.
-----------------------------------------------
uit: 'Bij het zien van zijn lichaam', 2007.…
Overal want nergens
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
535 Mager, handen ruwe huid
een schorre groet met gaten
tussen mijn zandknarsende tanden:
iemand om van te schrikken
Ik ben overal want nergens
mag ik zijn, geef me schoenen:
zolang ik loop leef ik
Noem me Job, ik geloof
niet dat God me zal redden
uit de onderwereld
waar het 's winters warm is
tot midden in de nacht
de deuren sluiten…
Het Geweten
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
549 trekken
En grijnzend zonder schroom veinzen
Terwijl ze de zaak juridisch lopen rekken
Voor geen gebod terugdeinzen
Die zich aan geen God verplichten
Maar de waarheid met leugens beroven
Om jou onheus daarvan te betichten
Door smeergeld uit te loven
Zie je in hun laatste ogenblikken
Met uitzicht op het Hemelse feeëriek
In hun doodsnood schrikken…
Dagelijkse Hemelvaart
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
461 Niet meer hoeven schrikken,
voor het getal van onze jaren.
Toekomst is hier immer nu.
Tijdloosheid werd hier tijd.
Het hele grote in het kleine,
als wonderen ervaren.
Als stille heiligheid.
Onszelf ontdekken in ieder ander.
Jezelf in het onveranderlijke leven,
als veranderlijk aanwezig zien.
Leven onverklaarbaar verklaren.…