Alle inzendingen over liefde

III Ik had uw hart mij tot een huis gewijd: De wierook brandde — de opgeslagen blaân Der schriften gloorden — de ark zag 'k openstaan - Ik had mijn wolk rondom mijn huis gespreid. En zie, in mijn huis zit een wisslaar aan, Midden in mijn mysteriën, als beidt Hij mijne komst: opent de poorten wijd, Strooit lovers, dat mijn voet moog' binnengaan…

Zij kwam, verschrikt, uitdagend, onverwacht en wankelde mijn armen in en zag mij aan ik zag haar ogen vochtig, donker en verleidend staan in een vermoeid gezicht – zij bleef de ganse nacht en stamelde mij toe dat zij een offer bracht aan mijn verlangen – en brak in tranen uit en lachte schamper, roekeloos en luid – het was een vreemde trieste…

Meestal zag ik liefde aan, keek ik liefde na. Waarschijnlijk dacht ik na, erover na. Meestal zag ik liefde ja, maar keek ik liefde na. Wanneer een vrouw mijn hart betrad, een vrouw mijn hart had. Dan twijfelde ik, of ik mijn hart wel gaf. Wanneer een vrouw mijn hart, mijn hart betreden wilde. En ik zag de liefde, ik knielde en ik zag mijn…

Jij beschreef waar je woonde je passie van diverse hobby’s je liefde voor je twee zonen. Door jouw stralende gezicht en glinstering in jouw ogen stuurde ik jou mijn woorden Digitaal verpakt door internet beschreef ik mijn bevlogenheid wel zo breekbaar als porselein. De uitnodigende zin op mijn reactie bleek een zin uit duizend en…

Kussen van uw lippen en uw ogen, Zachte daden uwer handen, Zoals koele wateren getogen Door de tuinen dezer landen, Drenken in onmiddellijk bevloeien ’s Harten diepste wortelcellen, En naar een oneindig openbloeien Gaat de siddrende aandrift zwellen, – Een geluk als nieuwe wijn geschonken, Waar de schijnen dood en leven Schaduwloos in…

Van elke bloesem aan de tak herken ik jouw kleur zo zacht en warm wat iedereen aansprak een Golden Retriever onder de trouwe honden. Dat lentegevoel ligt achter mij, de oogst is rijp om jouw hartstocht te continueren die mijn hart altijd euforisch kon laten bonken. De gebundelde kracht in de bloei van ons bestaan met een ambiance van…

ik heb je lach geboren zien worden in een adembenemend moment de kleine krul waarop ik surfde groeide uit tot hoog bruisend schuim dat mij overdonderend meesleurde toen jouw intens plezier aanstekelijk oversloeg ik ben geland maar met voeten op los zand om het nog eens te proberen omdat jij zo lief bleef stralen wilde ik ook…

Je blijft verrassen ondanks de moeilijke tijden misschien juist daarom Alsof iemand uit zijn door cellulitis, sinasappelhuid aangetaste vel kan stappen Eindelijk al je parten kan ik zien en delen De dunschiller glinstert in jouw steriele hand vederlicht begint het strelen Van mijn lippen vallen druppels sap op de grond in een oogwenk…

Je weet dat zij de ware is als ze net zo gek is als jij Je wederhelft, je zielsverwant, net als jij Je weet dat zij de ware is als zij laat zien dat ze van je houdt ze geeft om je, ze vertrouwt je, ze houdt van jou Je weet dat zij de ware is als ze achter je zal staan je zal steunen in het leven en in moeilijke tijden aan je zij zal staan Je…

Daar werden wij mystieke minnaars; ginds in 't hart van Wasias boomgaard. Onder loverrijk gewelf- 't met ooft getooide bladerdak, dwaalden wij langs collonades- schorsbehangen zuilengangen. Dronken wij scharlaken wijnen, proefden van 't gevallen fruit. Het geestbedwelmend zoet parfum, verstrooide onze naakte huid. Daarginds in 't hart van…

Het boek gesloten het laatste hoofdstuk herhaaldelijk gelezen. Het bleken jouw komma’s na elke gebroken zin die de punt deed vrezen. Een sterk verhaal gebundeld met emoties dat was jouw invalshoek Gevoelens dragen binnen de vier muren in jouw gesloten boek. Zonder enig inleiding met bevlogen woorden eindig je met een pleidooi…

eens m’n liefde nu gedachten gedragen door verdriet ondersteund door pijn van weten wat verloren ging grote gevoelens die me zorgen baren & kunstjes flikken: woorden kleien, zinnen beschilderen vers gebakken oud gevoel…

ze gaat weg een beetje boos boos op mij om niks eigenlijk als je mij vraagt vraag haar en ze is boos en dan belt ze niet en ik ben haast misselijk dat ik niets van haar hoor tot het moment dat ze weer belt in mijn huis overal haar haren op mijn kussen en ik verlies bijna mijn naam om haar, haar stem haar ogen, haar omhelzing…

Je weet niet wat het is om met gevaar voor eigen leven rond te dobberen op die zee, die beangstigend diep is, terwijl je dorst naar water en hongert naar voedsel en niet zoals jij mokt omdat het bierkrat leeg is en de paprikachips op zijn Je weet niet hoe het is om huis en haard te moeten verlaten, om je familie in de steek te laten op…

Het warme bad stroomde leeg waar ik mij begaf in een lege cel met één weerloze laatste druppel over mijn wang vol kippenvel Als enige levende orgaan mijn ontspannende spier liet mijn herinnering stil staan op de rand van mijn doucheput. Met galm werd zij aangevoerd als beeld tegen…

Bij maan-nacht zouden zij te samen komen De dag valt lang voor wie de liefste wacht. Ten akker trok al 't volk. Schoon haar de wacht Op 't haard-vuur werd vertrouwd order de vrome Schaduw der schouw en 't maal, wat zou zij schromen? Is 't niet of nu reeds haar wat wonders wacht Order het licht van hoge middag zacht? Fluks is de sluier en…

de zon in je ogen wind door je haar toevalligerwijs keken wij gelijk naar elkaar nog was liefde niet in zicht maar je hand streek per ongeluk langs mijn gezicht we droomden de avond op een boulevardje aan zee flaneerden langs ruiten de maan namen we mee alleen wij twee op het warme zand speels zongen golven hun komen aan land…

Het pijnlijkste in het leven is een gebroken hart Je hart kan alleen maar gebroken worden door mensen die je lief hebt of mensen die je lief had Je kinderen die je te weinig ziet of niet mag zien Een geliefde die vreemd gaat of de relatie verbreekt of een dierbare die overleden is of vermist is Het doet pijn, het hart breekt, je voelt verdriet…

ik schreef mijn lied met het schuim der golven op de wereldzee stormde woorden in de goudgele cirkels van onafzienbare graanvelden goot in staccato het donderend refrein in tomeloze zinnen die waterval zijn ik vertel je dit open toch dicht ik de muziek hier huil mijn intiemste emoties op papier…

Wanneer ik van de lucht kon leven, zou dat geweldig zijn, wanneer ik van de liefde kon leven zou dat enorm zijn, wanneer ik van de complimentjes kon leven, zou dat fenomenaal zijn, maar ik kan niet leven van de lucht, de liefde of anderszins. Dus ga ik maar zitten aan een bord eten, iets wat me in ieder geval op de been…

ik klaproos jou en ontfutsel lieflijk steelse blikken die de onschuld voorbij lijken guitig jouw glimlach middels de wind omstrengel ik jou en lief je almaar dichter…

mei is het fijnst ik vind jou ook gerust wel lief zoals je lacht en denkt en praat maar van mei hou ik toch het meest zo zonnig, blij en licht en nog zo beloftevol…

Je bent tussen mijn vingers gekropen daar zit je veilig en goed 's nachts kruip jij heel zoet naar mijn kussenslopen dan liggen we toch weer samen gezicht naar gezicht ik zoek je lippen en zie ze duidelijk in het licht van de maan jij baantje dan weer naar mijn hand we schrijven dan, als had de tijd stil gestaan, het mooiste gedicht.…

wij tellen geen passen maar zweven in elkaar alles geven positie van voeten en stijl van bewegen kiezen wij uit samen leven het vaste patroon is ons te gewoon dus schonen we grenzen geven de pas de deux alle ruimte en plezier dansen onze eenheid hier als god en godin betreden wij andere dimensies glijden gelukzalig de hemel in…

wat dan poezie moet zijn geen tromgeroffel of amechtig roepen dan nog liever rijmen zo diep dat gaat zeg me dat je me verlaat deuren open in de regen zie jou lopen kom je nooit meer tegen daar ga je maar vra me mijn liefste het diepste daar ga je maar vra me…

Liefde, waar is de liefde gebleven De meeste willen geen liefde De meeste hebben het allang opgegeven De meeste durven hun hart niet meer te geven Ze zijn bang voor de pijn die liefde kan geven Liefde waar is het gebleven Het was zo mooi gevoel in het verleden Tegenwoordig als we liefde voelen dan worden we onzeker We denken te veel aan…

je wist dat je geroepen was de lach in je ogen antwoordde zacht je stem nog quasi nonchalant sprak luchtig maar ik voelde het trillen van je hand je lichaamstaal meegaander dan ik dacht we pasten wonderwel de eerste keer dat ik je zag we verkenden stilte uit verleden tijd behoedzaam rakend in jeugdige nieuwsgierigheid deelden…

In dons van wolkjens glijdt ginds De zilveren sikkel der maan; Die schijnt een gondel, een bootjen, Dat vaart op de blauwende baan. De wolkjens schijnen de golven, Witgekuifd, met luchtende tint, En de starren zijn zo schone leliën Als niemand op aarde vindt. Was die gondel mijn levensbootjen, Ik nam je, mijn lieve, er in mee, En wij zwierven…

Ik wilde ik kon je in mijn armen nemen, Dragen heel ver Langs blanke velden en koele wegen.... De avondster Zou wel onze vriendlijke leidsvrouwe wezen, Als over dagmoede landen rezen Avond- en nacht- Schaduwen zacht. Ik zou je voeren langs rozenheg En vogelwoning.... heel ver weg.... Langs blauwende zeeën en duinige stranden,…

We vierden onze liefde met danspassen danspassen in het duister Was er een toekomst? onze lichamen gehoorzaamden aan een ritme zonder zin en maakten nog de hoffelijke gebaren van een voorgoed onvoltooide affaire....…