13066 resultaten.
Bibliotheek...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
622 Ik ben zo juist
weer lid geworden
van de bibliotheek
Als een kind
op zoek
in een koektrommel
keek ik in het rond
en vond wat
Juweeltjes
Nu thuis
Aan de koffie
Heerlijk in mijn
Uitgezochte
schatjes
Aan het
Neuzen
Het maakt
Me blij
En het zonnetje
Schijnt weer
Binnen…
Tachtig is machtig
snelsonnet
4.2 met 6 stemmen
783 Zes dagen is hij nu al tachtig jaar
Hij zit nu in de winter van zijn leven
De honderd halen is zijn nobel streven
Want hij is met het leven nog niet klaar
Ruim 7000 dagen nog te gaan
Van harte Wim, ga er flink tegenaan!…
Lachten sardonisch
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
579 Ik zou je kunnen zeggen dat
het ging, toen ik na
45 uur uit die hel van een
coma ontwaakte
kortetermijngeheugen gebombardeerd, ge-
devalueerd
trainen, trainen en nog eens trainen; per-
fect wordt 't niet
maar verloren daarentegen eveneens geenszins
duivels lachten sardonisch en
trokken zich terug
terwijl de andere kant zegevierend lachte…
Gedachte
hartenkreet
2.9 met 9 stemmen
639 Ik denk
wanneer ik denk aan jou
waar ben je toch, wat doe je nou
en
denk ik, als ik denk aan jou
dat jij dat ook soms denken zou…
Kom nog eens langs
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
509 Een rode ballon die zacht meedeint op de wind.
In de vorm van een hart dat nog niet los wil laten.
Bloemen hebben hun kopjes laten hangen
Veelkleurig rozen koesteren dakpansgewijs het zand.
Een zacht parfum komt me tegemoet
Een pas gedolven graf.…
Alles komt in beweging
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
533 Uitgestrekt, mistig en nog stil
leunt de stad tegen de duinen
uitkijkend op het natte, groene achterland
ontdoet ze zich van haar nachtelijk vocht.
Slechts een vale bleke zon komt op
het mag nog geen dag heten
gedempt licht verdringt de grijze schemer
en doet de nacht vergeten.
Schaduwen glippen geleidelijk geniepig weg
langzaam verdwijnt…
Tussen traan en zon
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
451 Mag ik jouw tranen drogen,
als je de weg even niet ziet?
Mag ik dan jouw handen vasthouden,
om je te troosten in het verdriet?
Mag ik met je meelopen,
naar de zon zomaar op elke nieuwe dag?
Mag ik dan in je oor fluisteren,
alles wat de toekomst dragen mag?
Mag ik je kussen,
met op de achtergrond de grote maan?
Mag ik dan voor eeuwig…
Eens komt er een dag
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
393 Eens komt er een dag
Dat het leven naar je lacht
Zoveel op je pad gekomen
Waar zijn die mooie dromen
Alles uit het leven gewist
Laat de teksten maar zwerven na je dood
Je hebt Geleefd als een malle
Ooit was je klein en nu ben je groot
Tijden komen en tijden gaan
Maar geluk blijft bestaan…
De vriend van de gewonde vossen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
414 De vriend van de vossen die hen eten bracht in moeilijke tijden,
Met zorg en geduld door de bossen en langs de straten dwaalde hij,
Zijn hart vol liefde, zijn handen nooit vrij.
Hij liet zijn spoor na in de zachte aarde,
Waar de vossen zich verscholen in hun schuilplaatsen,
Zijn woorden waren zoals een warme warde,
Een troostend verhaal in…
Gedicht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
374 Dansend op ritme
Veroorzaakt gedicht
Klinkend op rijm
Een lachend gezicht
Zwevend op klank
Wordt door gedicht
Feilloos en zacht
Gemoedsrust verlicht
Zingend op tekst
Verkondigt gedicht
Uit volle borst
Een hoopvol bericht
Steunend op vorm
Heeft een gedicht
Geboren uit brein
Een wonder verricht…
Een jongen van de straat
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
343 Een jongen van de straat
Maar waarom je me zo achterlaat
Met verdriet
Wat je niet ziet
De meeste mensen zijn slecht
Dat is waar
En dat meen ik echt
Dat ik zo terecht ben gekomen
Je zal er maar mee moeten leven
Dat het leven je niet zal belonen…
Bediening
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
416 Dichtend verkeer ik in een land
met vele eetgelegenheden.
Waar woorden volle borden worden
om feilloos-lekker te bedienen.
Alles voor een exquise smaak!
Afgericht als een horige
schik ik tafels rond een tekst.
Bovenaan staat Etiquette,
een heiligheid in de horeca.
Dichtend overtreed ik strikt de regels.
Essenties over hoe men smult:
niet…
Er is iets
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
547 ik volg een weg die niet te vinden is
een kronkel tussen adem en gedachte
de grond herkent mijn twijfel
de lucht kent mijn verlangen
wat is richting als de wereld draait
wat is weten als ik enkel voel
soms lijkt verdwalen dichterbij
dan alles wat ik ooit bedoelde
de stilte spreekt in kleine gebaren
een blad dat valt een schaduw die wacht…
Lentehaiku
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
206 Het prachtige blauw
wist het kruid-onkruidverschil.
Hoe dwaas het gehark.…
Gesloten hemel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
195 Mijn veilige plek
is uit het bos geweken.
Een groene hemel,
voorgoed gesloten.
Waar vogels zachtjes
in je oren fluisterden,
de wind donzig
langs je roze rui streek,
en het ochtendlicht zich
door donkere stammen sneed.
Waar witwolkende adem
laagde in kou,
en een roestige aardegeur
als herfst op je tong lag.
Mijn schuilplaats
is…
Laagvliegers
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
195 Ontwaart u onderweg een geblindeerde limousine
een glimmend zwarte four wheel drive van 't type suv
geen suffe pick up dodge of multi purpose mpv
maar zo'n caddy, buick of maserati dan misschien
...ik doel natuurlijk niet op zo'n elektrische hybride
een roze panter die een pienter pookje nodig heeft
door intro's van z'n eigen chief inspector…
Ochtendkrant
gedicht
4.0 met 2 stemmen
443 De krant valt met een klap op de mat
omdat leed in de ochtend zwaarder weegt
en hardnekkiger aan de pagina's kleeft
Verschuil je onder de dekens, citeer zacht
de mooiste regels die je kent en sluit het raam
zo komt de dag niet binnen gewaaid.
Morgen mag je heus wel weer over de wereld
lezen, maar vandaag nog niet. Dus blijf in bed.
Ik heb…
verweg
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
16 op een middag in een straat
willen uitbarsten in schreeuwen
zo mooi rustzachtig
na kunnen vertellen
(tegen het witte huis
het te zeggen
hoe fotogeniek
(alsof het witte huis er iets mee te maken heeft)
een foto ervan te maken
de foto ontwikkeld zich niet)…
In hjitte ierappel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
48 Door denkbeeldige stegen, gebogen
gestalten,
de een in verlies, de ander in licht
Een gestorven kanarie, een uitbundige overwinning
twee uitersten, oog in oog gericht
Een kleine gestalte naar links
hellend
de uitbundigheid plotseling tot
stilstand
de vraag naar pijn, naar evenwicht,
ieder zijn eigen ongemak als
onderpand
Vijf kandidaten…
Uitzicht en inzicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
518 Weids uitzicht is wat ik mis.
Paradijzen ook.
Ik droom van ontmoetingen.
Nieuw, warm en fris.
Ik ontwaak uit mijn roes.
Ik verlang naar huis.
Naar de rust van onze tuin.
Naar mijn vrouw en naar de poes.
Binnenkort ga ik weer op reis.
Het uitzicht zal dan anders zijn,
want inzicht zal me begeleiden,
naar mijn innerlijk paradijs.…
Zak
snelsonnet
3.3 met 10 stemmen
1.024 Wie is die zak die lage cijfers geeft
Waar anderen dit rijm wel hoog waarderen?
Een lage zes is amper te verteren,
Daar dan een piekfijn cijfer kansloos sneeft.
Waarschijnlijk vindt u dit ook driemaal niks,
Een zesje dus, bedankt hoor Mister X.…
LAIS CLXIX
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
381 Op het eindpunt van haar stralen, waar tijd
de mens verlaat, aan het raakpunt van haar
schijnen waar ’t menselijk betrachten zwicht,
in loden stilte achter hemels klaar:
de gouden lichtval in heur ochtendhaar.
Haar ogen wijken niet, haar lach klinkt klaar,
haar hand herhaalt het denken als gebaar,
het haar omkranst haar woordeloos gebaar
en…
LAIS CLXX
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
535 Nu in duizend ongedane daden
in klaarte oplicht al geheel het pad
met de uitgesponnen levensdraden
en niets nog wijst naar vrijheid die het had
verborgen in het draaien van het rad,
nu het haar licht als git ontvangen heeft
en er geen hoop meer in zijn duister leeft,
nu feit de nood opheft aan menig woord,
nu rust de spin gevangen in haar web…
LAIS CLXXI
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
481 Die liederen herinneren het eraan
dat het de zang vergeten is. Het wou
alleen LAIS die het bemint, want dat
is sluitsteen voor het duister van zijn wil,
voltooiend niets en van het niets de schil.
Haar blik verbrandt het, haar lijf is vuur,
haar lach is gong en slaat zijn laatste uur.
Tijd is sluier waarin zij slinks verdwijnt.
Dat schrijven…
LAIS CLXXIV
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
500 Motten die elkander open wrijven,
als harde diamanten in de nacht:
sterrenstof bekleedt de tere lijven
bij hun labeur dat niets van hier verwacht
maar van het duister wil de pure pracht.
Zij, als nacht zo nodeloos geboren,
zwart op zwart en in dat zwart verloren,
zijn licht dat om zichzelf verlegen zit
te bidden dat het duister hen verhore…
LAIS CLXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
444 Toen het had haar stem gehoord die avond
die de dag aan duisternis deed klinken,
was er geen klank die zijn gehoor nog vond
want het hoorde zich in haar weerklinken:
vernietiging die in haar bezinken
zou, bloed met git verbinden, eindstand
met de dagen, en nacht met elke hand.
Want het had geboorte zien gebeuren,
zwarte kern van de immense brand…
LAIS CLXXVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
400 Elk lijf is een lijn, ’t frêle huiveren
van de pen in de leegte die wij zijn.
Handen willen de handen zuiveren,
armen de armen ontdoen van de pijn,
maar de lijnen blijven altijd te fijn,
en het lijf onthoudt niet haar zaligheid.
Het draagt zich voor: onthouden lelijkheid
en schrijft alsof het sterren doet ontstaan,
maar waar zij het in het…
LAIS CLXXIX
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 Er is teveel. Het schakelt storing uit:
knipt in de lichtenwalm tot het ziet
haar zwart verschijnen dat verteert. Het sluit
wanklank uit, want walg verstoort het lied.
Het hoort zijn stem die zegt wat zij gebiedt.
Het is met haar voldaan. Het kent maar kraakt
haar erecode niet. Het wacht. Tijd maakt
altijd einde aan bezweren van kwaad.
Het…
LAIS CCXXXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Zij sterft daadwerkelijk bij dageraad
als weerschijn die de ganse nacht optilt,
een rode sluier die in ’t wit vergaat
Aurora die het wildste hart verstilt.
Het ziet zijn lusten die haar schoonheid schilt,
als licht dat wreed door tijd en ruimte gaat
en liefde is nu, ver van ieders haat,
hoe zij ontbreken, in en aan elkaar:
verzegeld wordt het…
LAIS CLXXXII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
384 Geen christenhond zal haar nog schamen ooit
geen moslimrat haar met schuld belagen
want nu verschuift niet meer van toen naar nooit,
want het zal met schrijven taal verslagen.
Zij zal geen rouw meer hoeven dragen,
zij is als git in het, als hel in haar.
‘Zie’, zegt het, ‘hoe sterk ik het verbouw:
elk woord van het wordt recht en vast en echt…