5143 resultaten.
Gewichten
netgedicht
3.4 met 20 stemmen
769 Ziels speleoloog was mijn spel
in de ruimte zonder tijd
en tijd, zonder ruimte, bracht jou
uit mijn duisternis naar boven en
nu, jij steigert in mijn schoot als
wereld voor en na zondvloed
mijn man, zei ik gisteren, ik hou van jou…
maar met ochtend bedacht ik me ineens
hoe heb ik jou van mijn geribde dromen
gebouwd en toen jouw adem in de…
Hartstocht
hartenkreet
3.6 met 21 stemmen
3.873 Pupillen die verwijden
Handen die langs mijn borsten glijden
Je adem die van opwinding stokt
De rest van je lichaam dat mee rilt en schokt
Je vingers verkennen mijn geheime plekjes
Mijn tepels worden verwend met langzame lekjes
Mijn onderbroekje wordt stilaan door en door nat
Ik weet niet meer waar, hoe of wat
Je trekt mijn broekje naar…
van moeders doe overdrijven en voorbijgaan
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
762 ratelt gestaag en de
bulderende zee op afstand schreeuwt verhalen
ik luister in één stuk door naar wolkenranden
die mijn polderland verstoppen achter zonlicht
kolossale gezichten blijken moeders die zingen
over koren, veranderlijk zoals zij voorbij drijven
hun schorten besmeurd met regensluiers, ogen
zonder wimpers, wervelend in elkanders adem…
Elke dag weer
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.362 Nu probeer ik weer adem te halen, tevergeefs.
Nu probeer ik mijn tranen te koesteren, tevergeefs.
Nu probeer ik door te gaan, tevergeefs.
Nu probeer ik het te accepteren
en het een plaats te geven, wie weet.
Iets is verdwenen wat ik heel erg lief heb, nog steeds.
Ik weet dat het er nog is, maar niet meer voor mij.…
En kust de dood
hartenkreet
4.7 met 34 stemmen
2.419 krullen nat van het zweet
Langzaam begin ik te rennen
op zoek naar alles wat is geweest
Bang om niets meer te herkennen
De stilte lijkt mij te omsluiten
Door schemer wordt ik gevangen
Struikelend, trillend val ik neer
Verstikt in het laatste restje verlangen
Langzaam wordt het donker licht
Bedolven onder een bed van zand
Van al mijn adem…
Schelp
gedicht
3.2 met 24 stemmen
12.082 zijn geworden
de wreven van je voeten, je enkels, je scheenbenen
nu je de televisie uitzet
en je blik langs de meubels gaat
nu merk je de tocht die over
de vloer trekt, die hoe lang al
aan het trekken is en die je
aan jezelf komt herinneren, in dit huis
uit de schelp in de boekenkast
wentelt het ademhalen van Triton omhoog
en in die adem…
hand in hand
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.464 Mijn adem hield op
Ik kon het niet geloven!
Toen mijn geest me verliet
Wou ik niet gaan
Want ik zag jouw verdriet
Iedereen in het zwart gekleed
Een droevig muziekje…..
Het is gewoon wreed.…
vurige liefde
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.510 "
maar mijn laatste adem is reeds rook verworden.
Want jij neemt, en maakt mij tot dat wat ieder is.
stof en as…
groene mamba
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.760 dekken zijn leren vel
als vingernagels die elkaar overlappen
er spant een vlies over ogen
die zwijgen over de verboden beet
de valkuil van de oervrouw
een gespleten tong kwispelt
hij tast de ruimte af
herkent sporen van koud zweet
een kuiken verstart in het vizier
de spitse muil flitst vooruit
een pijl in zenuwgif gedoopt
het zuur dat adem…
Tweespalt, driespalt, twee vrouwen en een kind
netgedicht
4.7 met 13 stemmen
729 zingt.
2
De groene berg, een schuimend verre kustlijn
De koele bries
De karmozijnen lippen
De witte handen van de maagd, het natte haar doorwoelend
De armen roze wiegend en het schelpen bed
De vederlichte boot vertrekt westwaarts
De vrouw op de boeg oogwenkt
De golven wuiven horizonnen nader
De man wast zijn bloedende handen
3
De adem…
verandering
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
726 het is herfst
geluiden klinken anders
een verre hond blaft
kaler naar het schijnt
onder een grijswitte lucht
lijkt de oude graanmolen
zwarter en zwaarder
dan gisteren
ik luister hoe het
-gak,gak,gak- van
een ganzen-V aanzwelt en
laag over de wieken wegglijdt
de warme witte adem
van de huizen
kruipt traag omhoog
in de stille herfstlucht…
De sikkel slaat het staande koren (Pinksteren)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
975 Wil met Uw adem ons omgeven,
wij zijn gedoopt in Christus' dood
als kinderen van wijn en brood,
maak ons profeten voor het leven.
Laat ziel en zinnen voor U branden
en drijf ons met Uw vuurgloed aan,
het Woord moet door de wereld gaan
en in de verste verten landen.…
6
gedicht
2.3 met 86 stemmen
27.977 De hoop dat het helder wordt zegt hij
Liever filmt ze een sneeuwjacht waarin
een man buiten adem voortgaat, duin op
duin af. Een hagedis in het gras. Is. Was.
---------------------------------
uit: 'Coolsingelwind', 2005.…
Noorwegen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.213 struikjes en mossen en alles
daartussen
beklimmen rots na rots
tot in de ijle lucht
die hen de adem beneemt,
dan resten de kale bergen.
niet alléén tussen
Lom en Luster,
waar diep beneden
in deze gekantelde wereld,
verglaasde spinaziegroene meren
in de schuinte liggen,
in ongekende schoonheid...…
mijn liefde met jou
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
777 Handen weten waar wensen willen zijn
Hoe liefde voelt,
Als harten smelten,
Samen adem zijn.
Hoe water juicht,
Als regen valt,
Meer van overvloed.
Gek Mysterie Boem
Een schemerlicht maakt bruine ogen dansen.…
onafgesloten
hartenkreet
3.3 met 19 stemmen
2.387 Een vluchtige kus op mijn wang
Je raakt mijn arm aan
Net iets te lang
Een golf van pijn
Schiet door mijn ziel
Ik herinner me waarom ik voor je viel
Na elk bericht stokt mijn adem
Voel ik een duidelijke pijn
Dat iets wat zo mooi begon
Al weer zo snel over moest zijn
Mijn hart staat nog open
Een onafgesloten gevoel
Onzekerheid over wat…
Sneeuwboswandeling
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
803 Echoënd kraaigekras ver weg
daardoor de stilte alleen maar versterkend
hij heeft geen oog voor jouw schoonheid
en je adem, wegwolkend tussen rode lippen
als hemelzoenen naar de toppen van lucht.
ik ben alleen en mag van je genieten,
wát een voorrecht.…
Identificatie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
807 staan de
bomen slapend, gras groeit
in bewogen vlagen, passie
gloeit in kippenvel wat over
water rent tot aan een grens
waarin de oever zich herkent,
tekening van passie op de huid
met scherpe naalden van weleer
in duizend sterren, gekleurde
lampioenen waarin liefde hoort,
waarover helden streden, hijgend
bijgezet in beider adem…
ZUIDERBEGRAAFPLAATS
netgedicht
2.2 met 12 stemmen
2.275 Uit de bomen zakt reine adem weg
op lager lover, verfraait de tonen
van 't gevederde koor dat hier mag wonen,
vol liefde zingend, of zwijgend _ aan de leg!
Luchtig gras geeft alle zerken jong gemoed;
rondom de behouwen stenen zweven
gedachten met stil leed, trotse weemoed.…
Toespraak tot het plafond
gedicht
4.3 met 36 stemmen
7.548 ooit was de dolfijn een landdier
het wandelde rond en haalde adem
onder druk van de weersomstandigheden
werd de dolfijn in luttele millennia
richting het water gedreven
de eens volgroeide poten werden korter
en korter tot ze nagenoeg verdwenen
wat de dolfijn aan het bestaan
op het droge overhield waren de longen
evolutionair gezien is dat raar…
Mijn huis, mijn lichaam.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
700 Spinnenrag vangt stemmen,
uit de verste nissen van
de kamers, opgerakeld
door mijn adem, hoewel
ik vertrokken was blijft
er een vage afdruk op een
leeg matras, die dag
hoeven ze mij niet meer
te zoeken, op beslagen
ruiten verschijnen de
wasem van beeltenissen,
één goede beurt, de ruimte
maakt zich vrij van stof
en van enig spoor…
KOM SOCIALISME
poëzie
4.0 met 3 stemmen
2.008 Kom, stralend Socialisme, kom weldra,
Bind mij met uwe machtige accoorden,
Raak met uw gouden adem aan, mijn woorden,
Opdat ik zingende tot u inga.…
SAIL 2010 Amsterdam
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
881 het IJ leeft, woelt en kolkt van kracht,
de bovenlucht is vol wind, scherpe wolken,
bolle, blozende zeilen verrukken het publiek,
stoer en statig veroveren tall ships de stad,
stilschuimend, ingetogen, glijden ze voort
op de adem van al lang vervlogen tijden,
een golvend eerbetoon aan prachtige schepen,
bemand door Russen, Zweden, Noren,…
Een nieuwe morgen
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
926 die door zwaartekracht worden beboet;
heeft deze enkele reis te lang geduurd
komt mij nu enkel nog rusten toe
ach nee, de woestijn kent soms overdaad
gesponnen over jaren heen
verdronken soms in oude glorie
ook al zijn ze voor de ander van steen
mijn gevoel is nog kort van memorie;
het zichtbaar verleden bewaren
is in mijn hedendaags ademen…
onze liefde voor de nacht
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
482 ze noemen ons kinderen van de nacht
als de zon ondergaat komen wij tot leven
overdag is het overleven
in ons werk van negen tot vijf
we behoren tot de nacht omdat het leven dan lacht
in de koele avondlucht ademen we vrijer
we kunnen nauwelijks wachten
tot de schaduw van het duister het licht bedekt
onze dromen en verlangens schijnen uit…
alles draait om haar
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
542 heb niets meer te geven
want in al die eenzame nachten
waarin ze van niemand steun kon verwachten,
en haar oude ogen
weer eens hoopvol op mij waren gericht
zoog ze me leeg, verstikte ze mij
met wat zij –liefde- noemde
ik zie haar silhouet, schijnbaar wacht ze op mij
maar ik wil niet meer…kan niet meer
- ik wil eindelijk weer kunnen ademen…
Heilloze wandeling
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.393 Grauw zijn de huizen-blokken
- kooien van steen en cement -
waar de sterflijken samenhokken,
bederf de adem doet stokken
en elk geheim wordt gekend.
De loden hemel daarboven,
boven misère en sleur,
die ons de dromen ontroven,
geen hart om aan te geloven,
geen zon, geen warmte, geen kleur.…
Onder een dak van vals licht
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
827 Onder een dak van vals licht
plaveit de nacht haar sinistere adem
over verregende paden
en lacht grimmig naar een dronken maan
die het bloed uit hals en armen schudt
Hij ligt er te stil om
het vacuüm van de dood nog te verlaten
als vreemde handen hem wegdragen
Nu kinderogen het daglicht schuwen,
nu ‘ papa ’ slechts nog een roepnaam…
Amanda Todd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
564 Geen pad kon haar meer bekoren
elke weg was donker en lang
in het verleden haar jeugd verloren
restte nu nog snijden onder dwang
Vergeten waren ook de mooie zaken
die ene lach, dat simpele geluk
de mensheid kon haar blijven raken
zij maakte elke dag een draadje stuk
Totaal niet meer verbonden met het leven
gaf zij zelfs haar laatste adem…
Ongestoord ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
659 Lente verpozing, opwindend
dichtbij, nog onbereikbaar,
zover haar sterren staan,
vaak niet met het blote oog
te zien, levend energie van
licht voorzien, waaruit ik de
dagelijkse portie adem haal.…